Σάββατο, 17 Ιανουαρίου 2009

Arcade games

Ένα από τα πιο μελανά σημεία της καθημερινότητάς μου στο φιντανοτροφείο, αν και επεκτείνεται και πολύ πέραν των ορίων του απ’ ότι έχω παρατηρήσει, είναι το γεγονός ότι πρέπει να επαναλαμβάνω και να ξαναεπαναλαμβάνω πολλάκις και ποικιλοτρόπως πως ότι διδασκόμαστε (στη ζωή γενικότερα), το διδασκόμαστε για να το χρησιμοποιούμε μετέπειτα και όχι για να το ξεχάσουμε την επόμενη χρονιά (μέρα, ώρα, λεπτό, δευτερόλεπτο…!!! χρυσόψαρα καταντήσαμε...) και πως αυτό αναφέρεται σε όλες (όλες; ουάου!) τις βαθμίδες της εκπαίδευσης.
Μέχρι που προχτές μου ήρθε η θεία φώτιση. Pacman! Τα παιδία παίζει pacman! Ή ότι άλλο θες: arkanoid, krakout, tetris, bomb jack ή ακόμα και wander boy ή street fighter. Κάτι από αυτά. Κουνάμε το joystick, βαράμε τους κακούς και περνάμε επίπεδο! Αυτό ήταν. Τώρα που πήγαμε στο νέο ξαναρχίζουμε από την αρχή και το προηγούμενο δεν έχει καμία μα καμία σημασία. Είμαστε πλέον απλά ένα επίπεδο πιο κοντά στο να σώσουμε την πριγκίπισσα και να τελειώσουμε το παιγνίδι. Τώρα πια αισθάνομαι πιο ήρεμος, έχοντας δώσει χρώμα και άρωμα κερασιού και άλλων φρούτων στη μελανότητα των φιντανοημερών (θα φταίει το άρωμα λεβάντας που αναδίδει το υπουργείο παιδείας τις τελευταίες μέρες).
Πάρτε σοβαρά τη ζωή σας μάγκες και κόψτε τα «θέλω να μην σκέφτομαι και να ‘ναι όλα εύκολα» και τα λοιπά καραγκιοζλίκια του «όπως τα θέλω εγώ», γιατί δε θα τη βγάλετε καθαρή, αυτό έχω να πω μόνο… (αλλά ποιος με ακούει… αυτό είναι άλλο θέμα όμως, μην παρεκτρεπόμαστε…)
[Pacman με χρυσόψαρα υπάρχει;]