Δευτέρα, 26 Ιανουαρίου 2009

Γενέθλιες εκδηλώσεις

Παρασκευή βράδυ λοιπόν, η ώρα της μεγάλης έκπληξης. Σκοτεινή φιγούρα χτυπά την εξώπορτα, ο μικρός ανοίγει και βλέπει κάποιον που κάνει μερικά δευτερόλεπτα να αναγνωρίσει: «Νονέ;» και πηδάει επάνω στη φιγούρα. «Τι έκπληξη ήταν αυτή;»
Και έτσι ξεκίνησε το τριήμερο εορταστικών εκδηλώσεων των ενάτων γενεθλίων μας. Η έναρξη φυσικά δόθηκε «στην πάνω ρούγα» όπου φροντίσαμε να ικανοποιήσουμε την πείνα μιας ολόκληρης ημέρα με τα πάντα εκπληκτικά κοψίδια: «Κοκκορέτσι, Κοντοσούβλι, εξοχικό. Μμμμ λουκάνικο θα πάρετε ε;» Λέει ο σερβιτόρος κοιτώντας τον μικρό, ο οποίος είναι σεσημασμένος λουκανικοκαταναλωτής της περιοχής.
Και αφού «καταλαγιάσαμε την πείνα μας» (και αυξήσαμε κανά-δυο πόντους την περίμετρό μας), βάλαμε τον αναδεκτό για ύπνο (διότι την επόμενη λογαριάζαμε να του «χαρίσουμε» και εκδρομή) και κατευθυνθήκαμε σε γνωστό καπηλειό της περιοχής για να ικανοποιήσουμε και τη δίψα μας. Ακολούθησε «το γέλιο της αρκούδας» και πιστεύω πως ο Cervantes θα μας θυμάται για καιρό…

Η εκδρομή ξεκίνησε με βροχή και μετά από ρυάκια και καταρράκτες (και αφού κάναμε αρκετές στάσεις γιατί το στομάχι μας είναι λίγο ευαίσθητο στις στροφές) μπήκαμε μέσα στα σύννεφα.

«Γιατί νονέ μακριά τα βλέπουμε όλα θολά από την υγρασία που είναι γύρω μας, ενώ από κοντά εγώ εσένα δε σε βλέπω θολό και άσπρο;»
«Γιατί όσο πιο μακριά κοιτάς, τόσο περισσότερα μικρά μικρά μικρά σταγονιδιάκια νερού μπαίνουν ανάμεσα σε εσένα και αυτό που κοιτάς!»


Και αφού λύσαμε και τις επιστημονικές μας απορίες, φτάσαμε πλέον στο χωριό μέσα στη λάκα και τα σύννεφα, όπου φυσικά επιδοθήκαμε σε «μαθήματα φωτογραφίας».

Ακολούθησε βέβαια το κατάλληλο γεύμα, στο γνωστό φιλόξενο καπηλειό, με λουκάνικο φυσικά διότι χωρίς δεν κάνουμε, αν και αυτό εδώ είχε πράσο (μιαμ μιαμ μιαμ ο νονός) οπότε ο αναδεκτός επιτέθηκε αυτή τη φορά με βουλιμία στις πανσέτες (ενώ ο νονός επιτέθηκε σε μια γαβάθα μαρούλι με πολύ ξίδι για να ισορροπήσει τις χοληστερίνες και τα ξίδια…. κάπως… λίγο… ε καλά, αμάν πια, όσο γίνεται να ισορροπήσουν!)

Το γεύμα συνοδεύθηκε από το κατάλληλο εσπρεσάκι (-άρα), κατά τη διάρκεια του οποίου διερευνήσαμε τις επιδόσεις μας στην κρεμάλα.
Και στην επιστροφή ο αναδεκτός κοιμήθηκε όσο ο νονός οδηγούσε ακόμα στα σύννεφα…