Δευτέρα, 5 Απριλίου 2010

Η Πασχαλιά

Η μέρα ήταν εξαιρετική, φωτεινή, ήρεμη, «καθάρια», ζεστή, κατάλληλη για να μείνεις έξω από το σπίτι, να γιορτάσεις το Πάσχα, να τριγυρίσεις ανάμεσα στις πρασινάδες. Ανοιξιάτικη. Από αυτές που πλέον το σπίτι παύει να σε χωράει. Όχι ότι ήταν η μόνη, μέρες τώρα συμβαίνει αυτό.
Ξεκίνησε λοιπόν το ψήσιμο, υπ’ ευθύνη των γειτόνων, μιας και φέτος το Πάσχα γιορτάστηκε εντός των τειχών λόγω τον ατυχιών αλλά και των μετέπειτα επιπλοκών. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, χαμένα στη λήθη πια, η οικογένεια απομακρύνεται από την τσιμεντούπολη τέτοιες μέρες. Φέτος όμως όχι. Διαμοιράστηκε ανάμεσα στη γειτονιά, το βουνό και το νοσοκομείο.
Πρώτα πέσαν τα παϊδάκια, για πρόφτασμα, να κρατήσουν τους ψήστες σε εγρήγορση μέχρι να στραγγίξει το κοκορέτσι. Αυτό πήγε υπέρ πίστεως και πατρίδος δεύτερο. Και τρίτο! Μετά, σειρά είχαν τα’ αρνιά και τα κατσίκια. Τα ποτήρια αποδείχθηκαν τρύπια, και το μέτρημα γύρισε σε κανάτες, για να μην φαντάζει μεγάλος ο αριθμός. Μέχρι που χάθηκε κι αυτό. Το τζατζίκι σπιτικό και δυνατό. Να ξορκίσει το σκόρδο το κακό και τα δαιμόνια του κάτω κόσμου; Ή να ρίξει λίγο την πίεση; Να φαγωθεί, σίγουρα!
Η πόλη άδεια, οι δρόμοι άνετοι και χωρίς καθόλου κίνηση. Η μετακίνηση γρήγορη, ακόμα και με μικρές ταχύτητες. Δεν λείπουν φυσικά και οι «βιαστικοί», αλλά αυτό δεν χαλάει ιδιαίτερα την «εικόνα», χάνονται μέσα στην ανυπαρξία. Αλήθεια πάντως, τόσο ακατανόητη και άστοχα άσκοπη αυτή η τάση να αυξάνεις στροφές κάνοντας μια μηχανή να μουγκρίζει μέσα στην πόλη…
Η άνοιξη έχει μπει για τα καλά, η φύση αναγεννιέται με γοργούς ρυθμούς. Μπορείς να κάθεσαι με τις ώρες στο παγκάκι, ανάμεσα στα ανθισμένα δέντρα, ν’ αναπολείς, να σκέφτεσαι, άλλωστε οι τοίχοι είναι τόσο πνιγηροί τέτοιες μέρες. Κι όμως, αν και σήμερα, μια μέρα μετά το γλέντι, ο καιρός είναι ο ίδιος, η διάθεση φυγής είναι η ίδια, τελικά κάποιος απομένει μέσα, να πατάει τα πλήκτρα του πληκτρολογίου.
Γιατί σε τελευταία ανάλυση, ακόμα και το να κάθεσαι στο παγκάκι και να τριγυρίζεις μέσα στο μυαλό, καταντάει και αυτό βαρετό…
Όλα θέμα μοιρασιάς... σε μοναδιαίο όμως παρανομαστή... :/