Για την ακρίβεια πλέον: Τ-33 ώρες and counting! Στο Time κλείνουν οι κάλπες, όπως θα έχετε καταλάβει! Όποιος ψήφισε, ψήφισε, όποιος πρόλαβε τον Κύριο είδε!
Ετοιμαζόμαστε λοιπόν να τα δώσουμε όλα! Έχουμε τον coach εδώ να μας εμψυχώνει και να μας λέει την χαρακτηριστική φράση: No pain, no pain…
Ούπςςςς μπερδεύτηκα… Αυτό ήταν από το Rocky 3214 και 48/57.
Οπότε ναι… μας λέει λοιπόν: No sleep, no sleep (OK πιάσαμε σωστή συχνότητα)!
Τα mails πέφτουνε βροχή – όπως λέγαμε παλιά «τα βέλη της Vulpeculae πέφτουνε βροχή, στην πλάτη του καλού της Altair» – και οι απαντήσεις έρχονται με το κιλό. Βέβαια μερικές από αυτές είναι διορθώσεις, διορθώσεων, προηγούμενων απαντήσεων νταξ; Μην παραξενευτείτε κι όλας! Με τόσα mails, άμα ήταν άσχετα το ένα με το άλλο, έτσι και τα συνέθετα έφτιαχνα 10 προτάσεις και τίναζα την μπάνκα στον αέρα!
Α ναι… να σας πω και ένα-δυο ανέκδοτα να γελάσετε:
Που λέτε, χτες (στο Τ-2 δηλαδή) μπαίνει ο «δικός» μου!
- Ρε ‘συ, να βάλουμε και την M$$$$ $$l στην πρόταση; Να τους πάρω κανά τηλέφωνο να ρωτήσω;
- :s :s :s Τώρα ή μετά; 8-)
Μου γύρισαν τα μάτια του έρμου…
- Δεν προφταίνουμε εεε;
- Να σοβαρευόμασταν λιγάκι εδώ μέσα μπας και την τελειώναμε την ρημάδα;
- Καλά…… :(
Αποχωρεί λυπημένος, με τα μούτρα κατεβασμένα εις ένδειξη διαμαρτυρίας που δεν μου αρέσουν οι ιδέες του… Darthiirούκο ζιατί ζεν το παίζεις το παιζάκι;
Ξέρω, ξέρω.. θα μου πείτε τώρα αν ξέρω το άλλο με τον Τοτό… Ναι το ξέρω! Και εκείνο, καθώς και το άλλο που λέει:
- Έχουμε πρόβλημα…
- Τι είναι πάλι; :@
- Να ο coordinator δεν θέλει να είναι πια coordinator…
- :-ο Ε;;;;; (στο Τ-2 ήμασταν αν θυμάστε καλά…) Οπότε;;;
- Ε πρέπει να βρούμε κανάν άλλο… Να βάλουμε λες την ***; Μεγάλη εταιρία είναι, καλή εταιρία είναι, όνομα έχει…
- Ε δεν παίρνεις κανά τηλέφωνο μπας και…
Άντε τώρα να αλλάζεις τα πάντα τελευταία στιγμή… α ναι, παρεμπιπτόντως την *** την είχαμε προτείνει εμείς πριν 5 μήνες και η απάντηση ήταν «σιγά μωρέ μην τους βάλουμε και coordinators»
Καλό εεε;
Όχι μην μου πείτε ότι δεν φροντίζω την πρωινή σας ψυχαγωγία δηλαδή!!!
Τέσπα… Άντε να μην σας κουράζω άλλο, πα- να κα- καμιά δουλειά. Να παίξετε κι εσείς τις πασίεντζες σας με την ησυχία σας…
Estariaaaaannnn… SOS…
Τι διάολο έβαλες στο exploitation;
ΥΓ: Για το ρουν της ιστορίας, να σας πληροφορήσω ότι ευτυχώς η *** δέχτηκε να γίνει coordinator.
.....Φιού..... - σιγά και μη δε... αφού η ιδέα δική μου ήταν :)
Τετάρτη 14 Σεπτεμβρίου 2005
Τρίτη 13 Σεπτεμβρίου 2005
Φεγγαραχτίδες
Όμορφες οι ασημί αποχρώσεις που αφήνει το φεγγαρόφωτο στο δωμάτιο. Η σκέψη μου τρέχει εκεί και σ' αγκαλιάζει.
Office 2010!
Για να σας δώσω και τις αποδείξεις όσων ανέφερε νωρίτερα ο Estarian, σας παραθέτω ένα screen capture από το word που χρησιμοποιούμε. Αναπτύξαμε ειδική τεχνολογία ώστε να το φέρουμε από το μέλλον να μας βοηθήσει στην κατάθεση προτάσεων στην ΕΕ!
Τ-2
… and counting!
Αρχίζει να διαφαίνεται κάτι στον ορίζοντα! Καλά το κείμενο όντως ξαναγράφτηκε από την αρχή αλλά τώρα τουλάχιστον έχει νόημα!
Προχωράμε καλά λοιπόν και έχουμε ξεκινήσει μια εκπληκτική μέρα, μετά από έναν υπέροχο πρωινό καφέ, γεμάτοι ενέργεια για να τελειώσουμε (κάποια στιγμή…)
Παρόλο που κάποιοι φωνάζουν ότι είναι Τρίτη και 13!
Λες και έχει καμιά σημασία δηλαδή!
Όλες οι μέρες ίδιες είναι! Καταπληκτικές!
Keeping that feeling!
Έχουν αρχίσει επιτέλους και τα mail να καταφτάνουν βροχή (aka οι ανώμαλοι αποφάσισαν ότι πρέπει να πουν κάτι γιατί αλλιώς θα έβαζα νούμερα από το μυαλό μου και μετά άντε να τα αναιρέσουν! Δεν προφταίνω να απαντήσω σε ένα και έχουν έρθει 10!
Βέβαια εκείνο το μαύρο φίδι που λέγαμε…. Επισκιάζει θα έλεγα λίγο την κατάσταση αλλά θα πάω να ρίξω μερικές μπάτσες… ίσως σήμερα, ίσως στο Τ!
Το Σάββατο έχει πανσέληνο! Εν αναμονή λοιπόν…
Αρχίζει να διαφαίνεται κάτι στον ορίζοντα! Καλά το κείμενο όντως ξαναγράφτηκε από την αρχή αλλά τώρα τουλάχιστον έχει νόημα!
Προχωράμε καλά λοιπόν και έχουμε ξεκινήσει μια εκπληκτική μέρα, μετά από έναν υπέροχο πρωινό καφέ, γεμάτοι ενέργεια για να τελειώσουμε (κάποια στιγμή…)
Παρόλο που κάποιοι φωνάζουν ότι είναι Τρίτη και 13!
Λες και έχει καμιά σημασία δηλαδή!
Όλες οι μέρες ίδιες είναι! Καταπληκτικές!
Keeping that feeling!
Έχουν αρχίσει επιτέλους και τα mail να καταφτάνουν βροχή (aka οι ανώμαλοι αποφάσισαν ότι πρέπει να πουν κάτι γιατί αλλιώς θα έβαζα νούμερα από το μυαλό μου και μετά άντε να τα αναιρέσουν! Δεν προφταίνω να απαντήσω σε ένα και έχουν έρθει 10!
Βέβαια εκείνο το μαύρο φίδι που λέγαμε…. Επισκιάζει θα έλεγα λίγο την κατάσταση αλλά θα πάω να ρίξω μερικές μπάτσες… ίσως σήμερα, ίσως στο Τ!
Το Σάββατο έχει πανσέληνο! Εν αναμονή λοιπόν…
Δευτέρα 12 Σεπτεμβρίου 2005
Final countdown
Μπαίνουμε αισίως στην καταληκτική βδομάδα. Να διορθώσω εδώ ένα λάθος. Χτες το βράδυ ο «δικός» μου μού είπε ότι 15 του μηνός έχουμε την Πέμπτη και όχι την Τετάρτη. Όταν λέω εγώ ότι έχω χάσει την αίσθηση του Χωροχρόνου το εννοώ, δεν με ακούτε εσείς.
Αυτό σημαίνει λοιπόν ότι βρισκόμαστε στο Τ-3 ημέρες…
Δεν σας το κάνω σε ώρες…
Τέλος πάντων. Ηθικό ακμαιότατο. Απλά δεν θα προκάμουμε :p
Χεχε .. μην το παίρνετε στα σοβαρά! Θα είμαστε έτοιμοι. Δεν το συζητώ. Από εδώ θα κόψουμε, από εκεί θα ράψουμε αλλά… ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΑΚΟΜΑ ΤΟ DEADLINE ΠΟΥ ΘΑ ΧΑΣΩ ΕΓΩ!
Βέβαια τον τελευταίο καιρό έχω καταλήξει να κοιμάμαι περίπου 4:30 με 6 ώρες την ημέρα. Και όχι δεν φταίει το άγχος. Απλά έτσι μου βγαίνει. Τώρα θα μου πειτε:
- Αντέχεις; Ναι φυσικά και αντέχω!
Ίσα-ίσα που ξυπνάω ευδιάθετος και γεμάτος ενέργεια, και όπως παρατήρησες, ακόμα και μετά από 13 ώρες στο γραφείο, έχω την ικανότητα να κάθομαι μέχρι τις 2 την νύχτα και να σου μιλάω, χωρίς να αισθάνομαι το παραμικρό ίχνος νύστας!!
Εμπρός λοιπόν στον αγώνα. Διορθώνουμε τις τελευταίες λεπτομέρειες – aka: ξαναγράφουμε το κείμενο από την αρχή, αλλά αν το πω έτσι μπορεί (είπα μπορεί, αν και δεν το πιστεύω φυσικά) να αγχωθώ – παίρνουμε τις τελευταίες πληροφορίες από τους partners – aka: Φέρε ρε ανώμαλε εκείνα τα στοιχεία για το τι θες από την ζωή μας που σου ζητάω εδώ και 5 μήνες – και φυσικά, επειδή η σημασία στην λεπτομέρεια διακρίνει τον επαγγελματία, βρίσκουμε και μια εκπληκτική φώτο για το εξώφυλλο…
Άντε, καλημέρα, καλή βδομάδα και αφήστε με τώρα να κάνω και καμιά δουλειά. Θα σας γκρινιάξω σε λίγο πάλι ;)
Αυτό σημαίνει λοιπόν ότι βρισκόμαστε στο Τ-3 ημέρες…
Δεν σας το κάνω σε ώρες…
Τέλος πάντων. Ηθικό ακμαιότατο. Απλά δεν θα προκάμουμε :p
Χεχε .. μην το παίρνετε στα σοβαρά! Θα είμαστε έτοιμοι. Δεν το συζητώ. Από εδώ θα κόψουμε, από εκεί θα ράψουμε αλλά… ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ ΑΚΟΜΑ ΤΟ DEADLINE ΠΟΥ ΘΑ ΧΑΣΩ ΕΓΩ!
Βέβαια τον τελευταίο καιρό έχω καταλήξει να κοιμάμαι περίπου 4:30 με 6 ώρες την ημέρα. Και όχι δεν φταίει το άγχος. Απλά έτσι μου βγαίνει. Τώρα θα μου πειτε:
- Αντέχεις; Ναι φυσικά και αντέχω!
Ίσα-ίσα που ξυπνάω ευδιάθετος και γεμάτος ενέργεια, και όπως παρατήρησες, ακόμα και μετά από 13 ώρες στο γραφείο, έχω την ικανότητα να κάθομαι μέχρι τις 2 την νύχτα και να σου μιλάω, χωρίς να αισθάνομαι το παραμικρό ίχνος νύστας!!
Εμπρός λοιπόν στον αγώνα. Διορθώνουμε τις τελευταίες λεπτομέρειες – aka: ξαναγράφουμε το κείμενο από την αρχή, αλλά αν το πω έτσι μπορεί (είπα μπορεί, αν και δεν το πιστεύω φυσικά) να αγχωθώ – παίρνουμε τις τελευταίες πληροφορίες από τους partners – aka: Φέρε ρε ανώμαλε εκείνα τα στοιχεία για το τι θες από την ζωή μας που σου ζητάω εδώ και 5 μήνες – και φυσικά, επειδή η σημασία στην λεπτομέρεια διακρίνει τον επαγγελματία, βρίσκουμε και μια εκπληκτική φώτο για το εξώφυλλο…
Άντε, καλημέρα, καλή βδομάδα και αφήστε με τώρα να κάνω και καμιά δουλειά. Θα σας γκρινιάξω σε λίγο πάλι ;)
Κυριακή 11 Σεπτεμβρίου 2005
Κυριακή στο γραφείο...
Η μέρα προχωρά, κοντεύει μεσημέρι. Η θάλασσα, λες, ακούγεται από το παράθυρό σου, εδώ μόνο τζιτζίκια και το βούισμα από τους ανεμιστήρες των υπολογιστών. Έχω 2 από δαύτους μπροστά μου αλλά θα έδινα τα πάντα να ήμουν σε ένα μπαλκόνι, να αγναντεύω την θάλασσα πίνοντας καφεδάκι και έχοντας τα δυο σου μάτια απέναντί μου.
Να δούμε πού θα με πάει ο «δρόμος» σήμερα.
Εσένα πάντως θα σε φέρει πίσω. :)
Καλή επιστροφή!
Να δούμε πού θα με πάει ο «δρόμος» σήμερα.
Εσένα πάντως θα σε φέρει πίσω. :)
Καλή επιστροφή!
Σάββατο 10 Σεπτεμβρίου 2005
Σάββατο στο γραφείο...
Περιμένοντας μπας και απαντήσει κάποιος. Μπας και πάμε μπροστά. Δεν πάμε όμως μπροστά έτσι! Όσο και να προσπαθούμε, την «ραλή» έχουμε βάλει, και καταστρέφουμε ότι κάναμε μέχρι τώρα!
Και ακούω και για τα καταπληκτικά νερά, την καλοκαιρινή διάθεση....! Ε να μην γκρινιάξω που είμαι στο γραφείο ενώ έξω τραγουδάν τα τζιτζίκια και ο καιρός προστάζει μπανάκι; Δεν γίνεται.
Όχι τίποτε άλλο, αλλά μου φαίνεται ότι χάνω τον χρόνο μου εδώ πέρα αντί να απολαμβάνω τον ήλιο της Κεφαλονιάς, και όχι μόνο! (λέμε τώρα...) Αυτό το τρέξιμο πάντως των τελευταίων ημερών απαιτεί την δέουσα χαλάρωση μόλις περάσει αυτή η *^&*&^*&^&%*&^ Τετάρτη. Την βλέπω εγώ την δουλειά, την Δευτέρα και την Τρίτη θα φέρουμε ραντζάκι στο γραφείο. Δεν γίνεται αλλιώς. Και αν προφτάσουμε δηλαδή!
Ο «δικός» μου πάντως έχει ξεφύγει. Του είπα ότι δεν αγχώνομαι με τίποτε και ότι αν καταφέρει να με αγχώσει θα έχει πετύχει το ακατόρθωτο και με παίρνει κάθε μέρα τηλέφωνο για ψυχολογική υποστήριξη! Πρέπει να ζητήσω εξτρά χρήματα για βαραία και ανθυγιεινά μου φαίνεται! Γιατί να αγχωθώ ρε; Αν αγχωθώ θα τελειώσω νωρίτερα; Όχι, αργότερα θα τελειώσω! Έλεος πια με αυτό το άγχος...
Εν αναμονή της Τετάρτης λοιπόν!
Τι λες; Βάζω το αμάξι, βάζεις την παρέα;
Και ακούω και για τα καταπληκτικά νερά, την καλοκαιρινή διάθεση....! Ε να μην γκρινιάξω που είμαι στο γραφείο ενώ έξω τραγουδάν τα τζιτζίκια και ο καιρός προστάζει μπανάκι; Δεν γίνεται.
Όχι τίποτε άλλο, αλλά μου φαίνεται ότι χάνω τον χρόνο μου εδώ πέρα αντί να απολαμβάνω τον ήλιο της Κεφαλονιάς, και όχι μόνο! (λέμε τώρα...) Αυτό το τρέξιμο πάντως των τελευταίων ημερών απαιτεί την δέουσα χαλάρωση μόλις περάσει αυτή η *^&*&^*&^&%*&^ Τετάρτη. Την βλέπω εγώ την δουλειά, την Δευτέρα και την Τρίτη θα φέρουμε ραντζάκι στο γραφείο. Δεν γίνεται αλλιώς. Και αν προφτάσουμε δηλαδή!
Ο «δικός» μου πάντως έχει ξεφύγει. Του είπα ότι δεν αγχώνομαι με τίποτε και ότι αν καταφέρει να με αγχώσει θα έχει πετύχει το ακατόρθωτο και με παίρνει κάθε μέρα τηλέφωνο για ψυχολογική υποστήριξη! Πρέπει να ζητήσω εξτρά χρήματα για βαραία και ανθυγιεινά μου φαίνεται! Γιατί να αγχωθώ ρε; Αν αγχωθώ θα τελειώσω νωρίτερα; Όχι, αργότερα θα τελειώσω! Έλεος πια με αυτό το άγχος...
Εν αναμονή της Τετάρτης λοιπόν!
Τι λες; Βάζω το αμάξι, βάζεις την παρέα;
Παρασκευή 9 Σεπτεμβρίου 2005
Ενημερώσατε τον Πάπα;
Έτος 1981
1. Ο πρίγκιπας Κάρολος παντρεύεται
2. Η Liverpool στέφεται βασίλισσα της Ευρώπης
3. Πεθαίνει ο Πάπας
Έτος 2005
1. Ο πρίγκιπας Κάρολος παντρεύεται (ξανά!)
2. Η Liverpool στέφεται βασίλισσα της Ευρώπης (ξανά!)
3. Πεθαίνει ο Πάπας
Στο μέλλον, αν ο πρίγκιπας Κάρολος επιθυμήσει να ξαναπαντρευτεί, ή η Liverpool θελήσει άλλο ένα ευρωπαϊκό στέμμα, παρακαλούνται όπως συνεννοηθούν πρώτα με τον Πάπα!
1. Ο πρίγκιπας Κάρολος παντρεύεται
2. Η Liverpool στέφεται βασίλισσα της Ευρώπης
3. Πεθαίνει ο Πάπας
Έτος 2005
1. Ο πρίγκιπας Κάρολος παντρεύεται (ξανά!)
2. Η Liverpool στέφεται βασίλισσα της Ευρώπης (ξανά!)
3. Πεθαίνει ο Πάπας
Στο μέλλον, αν ο πρίγκιπας Κάρολος επιθυμήσει να ξαναπαντρευτεί, ή η Liverpool θελήσει άλλο ένα ευρωπαϊκό στέμμα, παρακαλούνται όπως συνεννοηθούν πρώτα με τον Πάπα!
Τετάρτη 7 Σεπτεμβρίου 2005
Αναμνήσεις
Για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι καινούργιοι!!!
(γιατί μερικούς από εμάς δεν μας πειράζει καθόλου που περάσαμε τα πρώτα ...άντα)
Μια ευγενική χορηγία της παραζαλισμένης!
Τρίτη 6 Σεπτεμβρίου 2005
Darthiir the Abban - vol2
Darthiir was always fascinated by the Art. He was fascinated by the wizards casting spells during festivals. He loved the way they manipulated force and matter with the mere power of mind. Soon he decided to join the cast and eventually he became one of them. His mentors foresaw that he would excel among their society. He possessed a fine and cunning mind, combined with the innate wood-elven dexterity and the drowish magical heritage.
There was also an aura of mystery around him. The eldest could see but not understate. His blood was blessed by Eilistraee’s will. No diviner could penetrate the pretension of the goddess, so none could foresee his future. His path was dark and vague.
While reaching manhood, Darthiir was already considered not an apprentice but a wizard of significant power. He was bounded by the laws of both the above- and the underworld so he could master both worlds. He liked the direct sunlight as much as the moonlight and grabed any chance to travel to surface cities. Then he decided. He would take a long voyage across the aboveworld in search for the one that nourished him. She was but a dream in his mind, but he’d like to show her the elf he has become.
The journey began. Nearby towns were familiar with the followers of the Moonqueen and his company was well accepted in a caravan traveling north; after all a potent drow wizard’s company assured safe passage. Alas it took him not long to perceive that above dwellers were not accustomed in the presence of such a creature. In the sunlight he could not be mistaken, but discomfort was obvious; in the moonlight fear seized anyone laying eyes upon him. Still, while in the company of merchants he was safe.
For three weeks they journeyed, village after village, until he saw his long lost home. Mistldale was ahead. The city, then the outskirts of the great forest! Cormanthor. The ancient forest, shiny but mysterious, nesting the ruins of Myth Drannor and the heart of the elven empire, the council of the seven – rulers of the elves. Long lost memories. A kid playing in the forest. A tender and concerned mother hugging him. Clamors of a society. Reaching the city the caravan's journey came to an end. He was on his own now. He wandered the streets like a child, he have never been in a big city before. People were staring at him wondering what curse befell him, fearing for the worst. Kids where laughing, teasing him, but fearing to come close.
He hesitated. They were kids. They’d like to play! He concentrated for a moment and whispered the words, gesturing and shaping the magical forces. Bright colored spheres of light started dancing around him. He moved them and sent them to the children, watching the show without fear. One for each one of them, dancing around, following the tune of the bard’s song, sang in the nearby tavern. They were happy. He was happy. He somehow felt accepted, though he caught the suspicious glances from the elders. Song was over, so was the show. He smiled at the children and headed to the tavern for a decent meal and a jar of elven wine. He needed a good night’s rest before searching for his village.
According to the elders, on Midwinder day of the year of the Serpent the westernmost villages were plundered by the dark folk. There she should be. But would the village be the same after a hundred and thirty years? If it still did exist. He never knew if it was burned to dust and if the survivors rebuilt it or traveled elsewhere. Next morning he would travel to the western villages, near the outskirts of Cormanthor. He realised he would never find his mother, why did he come here anyway? It did not matter. He would find out sooner or later.
During his dinner a tall skinny figure approached him. He was not in the mood for conversation so he did not greet the stranger. But the figure stood beside him for a while, then greeted him in a polite manner. “Greetings Darthiir, I am constable Sheef”. He could not reject this guest. He offered a seat and ordered a second jar of elven wine. Soon he found out that he raised the attention of the authorities and Mayor Standon has asked for his presence in the townhall next morning. So there may have been a plot after all, one that he was not aware of.
He woke up early in the morning wondering why he was summoned by the mayor of Mistldale. He hasted to the townhall where he learned the urgent news. The rulers of the elves demand his presence in front of the Council of Seven. An otherwise great honour, but possibly an imminent danger for him. Two white rangers were sent to escort him in the heart of the elven dominion.
There was also an aura of mystery around him. The eldest could see but not understate. His blood was blessed by Eilistraee’s will. No diviner could penetrate the pretension of the goddess, so none could foresee his future. His path was dark and vague.
While reaching manhood, Darthiir was already considered not an apprentice but a wizard of significant power. He was bounded by the laws of both the above- and the underworld so he could master both worlds. He liked the direct sunlight as much as the moonlight and grabed any chance to travel to surface cities. Then he decided. He would take a long voyage across the aboveworld in search for the one that nourished him. She was but a dream in his mind, but he’d like to show her the elf he has become.
The journey began. Nearby towns were familiar with the followers of the Moonqueen and his company was well accepted in a caravan traveling north; after all a potent drow wizard’s company assured safe passage. Alas it took him not long to perceive that above dwellers were not accustomed in the presence of such a creature. In the sunlight he could not be mistaken, but discomfort was obvious; in the moonlight fear seized anyone laying eyes upon him. Still, while in the company of merchants he was safe.
For three weeks they journeyed, village after village, until he saw his long lost home. Mistldale was ahead. The city, then the outskirts of the great forest! Cormanthor. The ancient forest, shiny but mysterious, nesting the ruins of Myth Drannor and the heart of the elven empire, the council of the seven – rulers of the elves. Long lost memories. A kid playing in the forest. A tender and concerned mother hugging him. Clamors of a society. Reaching the city the caravan's journey came to an end. He was on his own now. He wandered the streets like a child, he have never been in a big city before. People were staring at him wondering what curse befell him, fearing for the worst. Kids where laughing, teasing him, but fearing to come close.
He hesitated. They were kids. They’d like to play! He concentrated for a moment and whispered the words, gesturing and shaping the magical forces. Bright colored spheres of light started dancing around him. He moved them and sent them to the children, watching the show without fear. One for each one of them, dancing around, following the tune of the bard’s song, sang in the nearby tavern. They were happy. He was happy. He somehow felt accepted, though he caught the suspicious glances from the elders. Song was over, so was the show. He smiled at the children and headed to the tavern for a decent meal and a jar of elven wine. He needed a good night’s rest before searching for his village.
According to the elders, on Midwinder day of the year of the Serpent the westernmost villages were plundered by the dark folk. There she should be. But would the village be the same after a hundred and thirty years? If it still did exist. He never knew if it was burned to dust and if the survivors rebuilt it or traveled elsewhere. Next morning he would travel to the western villages, near the outskirts of Cormanthor. He realised he would never find his mother, why did he come here anyway? It did not matter. He would find out sooner or later.
During his dinner a tall skinny figure approached him. He was not in the mood for conversation so he did not greet the stranger. But the figure stood beside him for a while, then greeted him in a polite manner. “Greetings Darthiir, I am constable Sheef”. He could not reject this guest. He offered a seat and ordered a second jar of elven wine. Soon he found out that he raised the attention of the authorities and Mayor Standon has asked for his presence in the townhall next morning. So there may have been a plot after all, one that he was not aware of.
He woke up early in the morning wondering why he was summoned by the mayor of Mistldale. He hasted to the townhall where he learned the urgent news. The rulers of the elves demand his presence in front of the Council of Seven. An otherwise great honour, but possibly an imminent danger for him. Two white rangers were sent to escort him in the heart of the elven dominion.
Δευτέρα 5 Σεπτεμβρίου 2005
Βούνταμπα.....
Επιτέλους!
Έπεσε η θερμοκρασία στα φυσιολογικά επίπεδα!
Σήμερα το πρωί μου ήρθε ξανά η όρεξη για την πρωινή ιεροτελεστία του ελληνικού!
Ναι, μετά από σχεδόν 3,5 μήνες πρωινού φραπέ, η θερμοκρασία έπεσε και ξυπνώντας είχα την διάθεση να φτιάξω τον μοσχοβοληστό διπλό ελληνικό μου, ανακατεμένο 33 φορές, με 3 φουσκάλες στην επιφάνεια, και να τον πιω σιγά-σιγά και τελετουργικά όπως αρμόζει στον πρωινό καφέ!
Ωραία-ωραία, χαίρομαι.
Επέστρεψε και ο Δρυμούσης οπότε ρίχνουμε γέλιο στην διαδρομή προς το γραφείο.. (Περισσότερο; Άντε να δούμε...)
Ακούμε και Taala Yah για να ξαναμπαίνουμε στο κλίμα...
Πολύ ανατολίτικη η σημερινή μου διάθεση.... Ο αργιλές μου λείπει μόνο!
Καλημέρα σας!
Έπεσε η θερμοκρασία στα φυσιολογικά επίπεδα!
Σήμερα το πρωί μου ήρθε ξανά η όρεξη για την πρωινή ιεροτελεστία του ελληνικού!
Ναι, μετά από σχεδόν 3,5 μήνες πρωινού φραπέ, η θερμοκρασία έπεσε και ξυπνώντας είχα την διάθεση να φτιάξω τον μοσχοβοληστό διπλό ελληνικό μου, ανακατεμένο 33 φορές, με 3 φουσκάλες στην επιφάνεια, και να τον πιω σιγά-σιγά και τελετουργικά όπως αρμόζει στον πρωινό καφέ!
Ωραία-ωραία, χαίρομαι.
Επέστρεψε και ο Δρυμούσης οπότε ρίχνουμε γέλιο στην διαδρομή προς το γραφείο.. (Περισσότερο; Άντε να δούμε...)
Ακούμε και Taala Yah για να ξαναμπαίνουμε στο κλίμα...
Πολύ ανατολίτικη η σημερινή μου διάθεση.... Ο αργιλές μου λείπει μόνο!
Καλημέρα σας!
Πέμπτη 1 Σεπτεμβρίου 2005
Φθηνών οπωρών μήνες.
Μπήκε το φθινόπωρο. Δηλαδή λέει θα φθηνύνουν τα φρούτα; Άντε γιατί όλα τα άλλα ακριβαίνουν απ’ ότι άκουσα!
Έρχεται και η έκθεση! Άντε βρε Ανοίξτε όλοι τ’ αυτάκια σας ν’ ακούσετε τις εξαγγελίες!
- Όλα θα πάνε καλά.
Όλα θα ακριβύνουν, ναι, αλλά μην ανησυχείτε! Όλα θα πάνε καλά. Το καλάθι της νοικοκυράς θα είναι γεμάτο! Θα είναι επειδή φθινόπωρο είναι, ε θα φθηνύνουν τα φρούτα! Η βενζίνη πάντως θ’ ακριβύνει! Το πετρέλαιο, τα τρόφιμα, προσεχώς και τα ρούχα!
Το πετρέλαιο βέβαια και τα ρούχα δεν μπαίνουν στο καλάθι της νοικοκυράς, άρα δεν μας πειράζει έτσι;
Έρχεται η έκθεση! Οι χαμηλοσυνταξιούχοι θα πάρουν 100% πάνω στις συντάξεις! Δηλαδή από 200 θα παίρνουν 400 ευρά! Ε νταξ! Θα τον βγάζουν τον μήνα έτσι! Τηλέφωνο, ΔΕΗ, φάρμακα… αυτά… Συνταξιούχοι είναι, δεν είναι νοικοκυρές!
- Άρα;
- Δεν έχουν καλάθι!
Συνεπώς δεν έχουν τί να γεμίσουν! Πού το πρόβλημα;
Χαμογελάτε βρε! Μπήκε το φθινόπωρο! Φθηναίνουν τα φρούτα, έρχεται και η έκθεση, τι άλλο θέλουμε; Πάλι θα γελάσουμε με την ψυχή μας!
Εμείς πάντως σήμερα το πρωί φάγαμε την ζαχαρίτσα μας για να μας πάει ζάχαρη ο μήνας. Και η εποχή άμα λάχει!
Ζάχαρη μωρό μου, ζάχαρη. Τι κι αν ακριβαίνουν όλα; Όλα ζάχαρη, θα δεις! Το είπες και κάναμε το τελετουργικό! Και αφού το είπες εσύ, εγώ σε πιστεύω! Και όταν πιστεύεις πολύ σε κάτι, το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ του!
Καλό μήνα! Καλό φθινόπωρο. Και να ξαναεπαναλάβω ότι δεν θέλω ν’ ακούσω ακόμα καμιά μαλακία του στυλ «καλό χειμώνα». Έχουμε τρείς μήνες ακόμα για τον χειμώνα! Εγώ για την ακρίβεια προγραμματίζω τις φθινοπωρινές εκδρομές!
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει μπανάκια, αρκουδίτσες, λυκάκια και πολλά πολλά γέλια!
Καλό μήνα!
Έρχεται και η έκθεση! Άντε βρε Ανοίξτε όλοι τ’ αυτάκια σας ν’ ακούσετε τις εξαγγελίες!
- Όλα θα πάνε καλά.
Όλα θα ακριβύνουν, ναι, αλλά μην ανησυχείτε! Όλα θα πάνε καλά. Το καλάθι της νοικοκυράς θα είναι γεμάτο! Θα είναι επειδή φθινόπωρο είναι, ε θα φθηνύνουν τα φρούτα! Η βενζίνη πάντως θ’ ακριβύνει! Το πετρέλαιο, τα τρόφιμα, προσεχώς και τα ρούχα!
Το πετρέλαιο βέβαια και τα ρούχα δεν μπαίνουν στο καλάθι της νοικοκυράς, άρα δεν μας πειράζει έτσι;
Έρχεται η έκθεση! Οι χαμηλοσυνταξιούχοι θα πάρουν 100% πάνω στις συντάξεις! Δηλαδή από 200 θα παίρνουν 400 ευρά! Ε νταξ! Θα τον βγάζουν τον μήνα έτσι! Τηλέφωνο, ΔΕΗ, φάρμακα… αυτά… Συνταξιούχοι είναι, δεν είναι νοικοκυρές!
- Άρα;
- Δεν έχουν καλάθι!
Συνεπώς δεν έχουν τί να γεμίσουν! Πού το πρόβλημα;
Χαμογελάτε βρε! Μπήκε το φθινόπωρο! Φθηναίνουν τα φρούτα, έρχεται και η έκθεση, τι άλλο θέλουμε; Πάλι θα γελάσουμε με την ψυχή μας!
Εμείς πάντως σήμερα το πρωί φάγαμε την ζαχαρίτσα μας για να μας πάει ζάχαρη ο μήνας. Και η εποχή άμα λάχει!
Ζάχαρη μωρό μου, ζάχαρη. Τι κι αν ακριβαίνουν όλα; Όλα ζάχαρη, θα δεις! Το είπες και κάναμε το τελετουργικό! Και αφού το είπες εσύ, εγώ σε πιστεύω! Και όταν πιστεύεις πολύ σε κάτι, το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ του!
Καλό μήνα! Καλό φθινόπωρο. Και να ξαναεπαναλάβω ότι δεν θέλω ν’ ακούσω ακόμα καμιά μαλακία του στυλ «καλό χειμώνα». Έχουμε τρείς μήνες ακόμα για τον χειμώνα! Εγώ για την ακρίβεια προγραμματίζω τις φθινοπωρινές εκδρομές!
Το πρόγραμμα περιλαμβάνει μπανάκια, αρκουδίτσες, λυκάκια και πολλά πολλά γέλια!
Καλό μήνα!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)