Σάββατο, 10 Σεπτεμβρίου 2005

Σάββατο στο γραφείο...

Περιμένοντας μπας και απαντήσει κάποιος. Μπας και πάμε μπροστά. Δεν πάμε όμως μπροστά έτσι! Όσο και να προσπαθούμε, την «ραλή» έχουμε βάλει, και καταστρέφουμε ότι κάναμε μέχρι τώρα!

Και ακούω και για τα καταπληκτικά νερά, την καλοκαιρινή διάθεση....! Ε να μην γκρινιάξω που είμαι στο γραφείο ενώ έξω τραγουδάν τα τζιτζίκια και ο καιρός προστάζει μπανάκι; Δεν γίνεται.

Όχι τίποτε άλλο, αλλά μου φαίνεται ότι χάνω τον χρόνο μου εδώ πέρα αντί να απολαμβάνω τον ήλιο της Κεφαλονιάς, και όχι μόνο! (λέμε τώρα...) Αυτό το τρέξιμο πάντως των τελευταίων ημερών απαιτεί την δέουσα χαλάρωση μόλις περάσει αυτή η *^&*&^*&^&%*&^ Τετάρτη. Την βλέπω εγώ την δουλειά, την Δευτέρα και την Τρίτη θα φέρουμε ραντζάκι στο γραφείο. Δεν γίνεται αλλιώς. Και αν προφτάσουμε δηλαδή!

Ο «δικός» μου πάντως έχει ξεφύγει. Του είπα ότι δεν αγχώνομαι με τίποτε και ότι αν καταφέρει να με αγχώσει θα έχει πετύχει το ακατόρθωτο και με παίρνει κάθε μέρα τηλέφωνο για ψυχολογική υποστήριξη! Πρέπει να ζητήσω εξτρά χρήματα για βαραία και ανθυγιεινά μου φαίνεται! Γιατί να αγχωθώ ρε; Αν αγχωθώ θα τελειώσω νωρίτερα; Όχι, αργότερα θα τελειώσω! Έλεος πια με αυτό το άγχος...

Εν αναμονή της Τετάρτης λοιπόν!
Τι λες; Βάζω το αμάξι, βάζεις την παρέα;