Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2005

Τα δρακουλίνια!

Κόκκινο το porto στα ποτήρια. Στη μέση μια γαβάθα… δρακουλίνια!
Δεν σταμάτησα να τα αγοράσω, είχα ξεχάσει την διάθεση που είχα χτες το μεσημέρι. Την έμαθες όμως εσύ. Τα βρήκα λοιπόν έτοιμα στο σπίτι, στο τραπέζι, να με περιμένουν, μαζί με ‘σένα και το λαμπερό σου χαμόγελο.
Γέλιο, μεγάλες συζητήσεις, όμορφα συναισθήματα, η καλύτερη κατακλείδα για μια μέρα, όμοια με το πρώτο πρωινό σου χαμόγελο και την λαμπερή σου καλημέρα.
Οι «Ώρες» δύσκολες και η κούραση αρκετή. Μετά από 2 ποτηράκια porto δύσκολα κανείς δεν θα λαγοκοιμόταν στην θαλπωρή της αγκαλιάς σου.
Όλα τα υπόλοιπα είναι καθημερινά και τα περίμενα, τα δρακουλίνια όμως όχι. Άλλωστε είχα σίγουρα πολλά χρόνια να φάω!

Σ' ευχαριστώ για όλα.