Οικο…λογία ή …νομία;

Περί της λάμπας ο λόγος. Της οικο-λογικής(-νομικής). Διότι πολλά ακούστηκαν, πολύ διαφημίστηκαν, μέχρι και καμπάνιες αντικατάστασης των «παλαιών ενεργοβόρων λαμπτήρων» διενεργήθηκαν από «οικολογούντα» τηλεοπτικό σταθμό. Φυσικά, κάθε προσπάθεια μείωσης της κατανάλωσης του ρεύματος είναι θετική. Έχει θετικό αντίκτυπο στο περιβάλλον. Εδώ που τα λέμε άλλωστε, κάθε ρυθμός που ελαττώνεται έχει θετικό αντίκτυπο στο περιβάλλον. Αν και την αρχή αυτή ο μέσος άνθρωπος σήμερα την εφαρμόζει μόνο όπου του αρέσει…
Έτσι λοιπόν, πάρα πολύς κόσμος έχει ήδη αρχίσει να χρησιμοποιεί τους νέους λαμπτήρες χαμηλής ενεργειακής κατανάλωσης.
Τί δεν ξέρει όμως όλος αυτός ο κόσμος; Αυτό που δεν του λένε! Πλησιάζοντας, κατά τύχη, ένα μετρητικό όργανο προς τη λάμπα αυτή, στα δύο μέτρα άρχισε να σφυρίζει, στο ένα η ακτινοβολία ήταν ήδη στα 60 V/m, στα μερικά εκατοστά έφτανε τα 120! Και μετά αγχώνεται ο κόσμος, και πολύ καλά κάνει, για τα 10 με 15 V/m που φτάνει η ακτινοβολία του κινητού του και των πυλώνων κινητής! Εδώ του «έχωσαν» την πηγή μέσα στο σπίτι χωρίς να του πουν κουβέντα!
Όπως και τότε, με τα κινητά τηλέφωνα, που πρώτα φρόντισαν να διεισδύσουν στην αγορά και μετά να διαδώσουν ευρέως το πόσο ανθυγιεινά είναι και να «νίψουν τας χείρας τους»!
Τελικά, για την οικολογία γίνονται όλα, ή για το χρήμα; Διερώτηση κι αυτή… Φυσικά και για το δεύτερο, δεν πα να καούν όλοι και όλα; Η αγορά και το χρήμα να ικανοποιηθούν…

Στο σπίτι, μόλις καταργήθηκε η τελευταία λάμπα χαμηλής ενεργειακής κατανάλωσης…

Θες να προστατέψεις το περιβάλλον;

Κλείσε τις συσκευές και σβήσε τις λάμπες, σπάσε και καμία του δρόμου!

«Έξυπνες λύσεις» δεν υπάρχουν.

Οϊμέ

Η υγρασία έξω έχει φτάσει στο απροχώρητο. Σχεδόν. Πάντως στον κάμπο, κάτω από το φυντανοτροφείο, η ορατότητα δεν ξεπερνά το μισό χιλιόμετρο. Και η μαυρίλα στο δρόμο της επιστροφής άλλο πράμα. Μέχρι ομίχλη είχε κομμάτι της διαδρομής. Και αύριο λέει η θερμοκρασία θα ανέβει στους 28; [Μήπως να αποφασίσει κάποια στιγμή – ο κακός μας – ο καιρός, τι θέλει από τη ζωή μας;] Με τόση υγρασία; Και με συνθήκες που ευνοούν τη μεταφορά σκόνης από τη Σαχάρα; [Πόσο καιρό είχε ν’ ακουστεί αυτό;] Ώρα για μετανάστευση…
Αν και εδώ που τα λέμε η πανακότα από σήμερα έγινε πιτσιλωτή. Τόση λάσπη απ’ το δρόμο μάζεψε, σιγά μη φοβηθεί τις ευνοϊκές για μεταφορά σκόνης συνθήκες. Κάποιος να πει στον Καντάφι ότι δεν θέλουμε άλλη «δείγμα δωρεάν» σκόνη; Πάλι καλά που η άδεια από τα φυντάνια απεδείχθη «διαρκείας». Επιστροφή νωρίτερα, πονοκεφαλιασμένη. Ένεκα του καιρού… του κακού μας…
Η Γαλλία λέει θα παραλύσει και πάλι έτσι όπως πάει; Άντε μπας και έρθει καμιά άσπρη μέρα… Μπααα ε; Εδώ, τελευταία φορά που παρέλυσαν κανονικά τη χώρα τους, μετά εξέλεξαν πρόεδρο αυτόν εναντίων του οποίου διαδήλωναν με πάθος! Άντε να βρει κανείς λογική… Αλλά τουλάχιστον το γλεντάνε, μποζολέ και ξερό ψωμί! Όχι σαν δώθε που κάνουν πάρτι μόνο οι εταιρίες και οι πολυεθνικές! Άντε και στα δικά μας! [Μπουαχαχαχαχα, το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;]
Αυξήθηκαν τα κοκόρια! [Και τα κόμματα απ' ότι φαίνεται...] Μίλησε ο Μητσοτάκης για το Σαμαρά, και ο δεύτερος υποχρεώθηκε [ο δύσμοιρος, ούτε στους βασανιστές μας τέτοια τύχη] με το έτσι θέλω να τον παρακολουθήσει λέει! Από ποιόν; Μα… από τον κακό μας τον καιρό, για ποιόν άλλον όλη αυτή η γκρίνια; Βλέπεις «ο επίτιμος» δεν το έχει χάσει το χάρισμα! Εδώ που τα λέμε, με τρία χρόνια που έμεινε στην κυβέρνηση, και λίγα έπαθε η χώρα! Και μετά ο πολιτικός κόσμος ψάχνει για «υπεύθυνους»… Αντί να δουν το προφανές!
[Μη χτυπάς το μόνιτορ ντε, δεν είναι ξύλινο, ναι μπράβο, το γραφείο βάρα!] {Τον πονοκέφαλό μου μέσα…}
Μα να τώρα, πράματα είναι αυτά; Έφυγε ο Χρυσοχοΐδης από την αστυνομία κι άρχισαν τα φιάσκα! Οι κίνδυνοι των ανασχηματισμών…

Έλεος, όχι άλλη υγρασία… :(

Απογευματινό παραλήρημα

Εδώ και ώρα θέλω και προσπαθώ να γράψω κάτι μεγαλόσχημο, αλλά βαριέμαι και δεν μού 'ρχεται και τίποτε (πέρα από το να βρίσω). Η επικαιρότητα σταθερά στους ρυθμούς της κοκορομαχίας, η παγκόσμια πολιτική σκηνή σταθερά υποβαθμίζει τον άνθρωπο και ασχολείται με τα λογιστικά και χρηματοοικονομικά, σε τέτοιο βαθμό που τελικά αναρωτιέται κανείς τί υπηρετεί ποιόν, ο άνθρωπος το χρήμα ή το χρήμα τον άνθρωπο; Τελικά το χρήμα έχει αναχθεί στο υπέρτατο θεϊκό ον που όλοι προσκυνούν ε; Θρησκευτικό ντελίριο!

Στο βάθος οι εταίροι μας μάς κατηγορούν πως όλοι γνώριζαν αλλά κανείς δεν έπραξε. Ποιά συμφέροντα άραγε οδήγησαν σε αυτή την απραξία; Γιατί αν είναι να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι, εξυπακούεται πως πρέπει να φτάσεις στους ηθικούς αυτουργούς. Δηλαδή ας πούμε να βρεις ποιος πλούτισε τελικά και ποιος κίνησε τα νήματα. Οι γερμανοί, ή οι γάλλοι;

Άλλωστε για να μη κοροϊδευόμαστε, η Ελλάδα πάντα από εξωτερικούς και εξωθεσμικούς παράγοντες κυβερνούνταν, σιγά και μην ασχολούταν κανένας με το συμφέρον του λαού της, ο οποίος βαυκαλίζεται και στρουθοκαμηλίζει, λέγοντας ότι ζει σε δημοκρατική χώρα. Η γεωγραφική θέση βλέπεις…
Και η διάθεση υποτέλειας του έλληνα…
Τελικά μάλλον διατηρεί πολύ λίγη από την αίγλη του αρχαίου πνεύματος.
Οπότε, μιας και τα φυντάνια μου εξαφανίστηκαν, δίνοντάς μου άδεια (ακόμα δεν άρχισα) και βοηθώντας με να χαλαρώσω λίγο με την προετοιμασία των νέων διαφανειών, λέω να πάω να τσιμπήσω τίποτε, γιατί πείνασα με τις αναρτήσεις της ξηροκαρπήτας…

Επίσημη πρώτη…

…της φετινής φυντανοχρονιάς. Βέβαια, οι υποχρεώσεις ξεκινούν «από Δευτέρα», σαν όλες τις δίαιτες ένα πράμα. Νέο μάθημα και η προετοιμασία νέων διαφανειών καταναλώνει πολύ χρόνο. Μάλλον θα είναι και ο περισσότερος ή ίσως, σχεδόν ο μοναδικός που θα καταναλώσει το μάθημα αυτό. Πικρόχολο; Ρεαλιστικό ίσως…
Όχι τίποτε άλλο, αλλά μια απέχθεια υπάρχει προς το θέμα. Τι φταίει το «θέμα» βέβαια, αν αντί για να χρησιμοποιηθεί για πραγματική βελτίωση της ποιότητας, χρησιμοποιείται για να χειραγωγεί το αγοραστικό κοινό; Δεν φταίνε τα μέσα, οι άνθρωποι φταίνε… Ή μήπως φέρουν μια κάποια ευθύνη και τα μέσα, τουλάχιστον με τη μορφή που αναπτύχθηκαν; Γιατί οι ιδέες αυτές κάθε αυτές σίγουρα δεν φταίνε. Μόνο σε έναν κόσμο ιδεολόγων όμως…
Οι γάλλοι τελικά φαίνεται πως έχουν περισσότερο τσαγανό από τους έλληνες. Τουλάχιστον αυτοί λένε κατάμουτρα την αλήθεια: ελπίζουν η απεργία να φέρει την κοινωνία σε δύσκολη θέση, αφού εις μάτειν θα περιμένει ο κόσμος το μετρό, ώστε τελικά να απαιτήσει σύσσωμη από την γαλλική κυβέρνηση να αλλάξει σχέδια. Όχι σαν τους πουλημένους έλληνες συνδικαλιστές που κλαψουρίζουν πως «δεν τα βάζουν με άλλες κοινωνικές ομάδες, αλλά τα βάζουν με την κυβέρνηση». Βλέπεις, όταν απεργείς, δεν τα βάζεις με κανέναν, απλά… απεργείς! Αν κάποιος αισθάνεται πως «θίγεται», ας σκεφτεί γιατί θίγεται, πριν αρχίσει να κλαψουρίζει! Βέβαια, από τότε που πέθανε η αλληλεγγύη, αυτά είναι ψιλά γράμματα, και η απεργία έχει χάσει το νόημά της. Σιγά σιγά θ’ αποσυρθεί στο χρονοντούλαπο, ανοίγοντας λεωφόρο στον ολοκληρωτισμό…
Αυτές τις μέρες πάντως, «παραμονές» εκλογών και με τους τόνους των κοκορομαχιών να ανεβαίνουν, και ενώ κάθε αντίδραση είναι εντελώς άτονη και για «τα μάτια του κόσμου», ψήφο εμπιστοσύνης έλαβε η κυβέρνηση από τους βιομήχανους, τις αγορές και τους «τροϊκανούς». Η «σοσιαλιστική» κυβέρνηση, να τονιστεί αυτό! Η οποία έχει τόση σχέση με το σοσιαλισμό, όση και οι «φιλελεύθεροι» με την ελευθερία… Αλλά το ζήτημα είναι να κλείσει το λογιστικό ισοζύγιο. Ο άνθρωπος έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Βέβαια, αν οι «πολίτες» είναι όλοι τους καπιταλιστές, τι να σου κάνει μια σοσιαλιστική κυβέρνηση; Πώς να τους ικανοποιήσει, δεν μπορεί, παρά μόνο αν αποδεχτεί την κυριαρχία του χρήματος επί του ανθρώπου…
Ας αφουγκραστούμε λοιπόν για μια ακόμη φορά τις δεσμεύσεις, οι οποίες θα παραμείνουν στα λόγια, όπως όλες οι δεσμεύσεις που έλαβαν οι έλληνες πολιτικοί την τελευταία δεκαετία (και βάλε) και σε ένα μήνα ας δώσουμε «τον οβολό μας» στη δημοκρατία, αναμένοντας τα νέα μέτρα που «δεν πρόκειται να έρθουν»…

Ακούγεται πως η φετινή φυντανοχρονιά θα είναι πολύ χαλαρή!

Βράζει ο τόπος βλέπεις…

Ειρηνικά όπλα…

Έτσι όπως πάμε δεν θα μας κάνει καρδιά να πατήσουμε πόδι σ’ αυτό το χωριό. Άλλο ένα έφυγε. Αυτό το πήρε η άσφαλτος. Τελικά τα αυτοκινούμενα, δίτροχα, τετράτροχα, είναι το χειρότερο φονικό όργανο που εφηύρε ο άνθρωπος.

Στον κόσμο μας πλέον δεν μπορούμε να προστατέψουμε τα παιδιά μας. Παλιότερα μπορούσαμε; Φταίει άραγε η συνεχής χαλάρωση και ελάττωση του ελέγχου; Η χαοτική κατάσταση που συνεχώς αυξάνει; Ή μήπως απλά τα νέα μέσα; Ο δρόμος που πήραμε;

Η προηγούμενη γενιά έπαιζε ανάμεσα στα ερείπια, τις νάρκες, τις βόμβες και τους ένοπλους στρατιώτες. Η σημερινή αποδεκατίζεται μάλλον με μεγαλύτερους ρυθμούς από «ειρηνικά μέσα».

Κι εσύ έρμε γονιέ, πως περιμένεις να «διδάξεις» το παιδί ν’ αποφύγει κάτι, όταν εσύ, και όλοι τριγύρω, το χρησιμοποιείτε;

Τραγική ειρωνεία πως πριν ένα μήνα και κάτι αγανακτούσες με τα πιτσιρίκια που βουτάνε τη μηχανή και τρέχουν στους δρόμους και την κατάσταση που παραμένει έτσι.

Και τελικά το δικό σου συγκρούστηκε μετωπικά με αυτοκίνητο.

Εκεί στον κάμπο, ανάμεσα στα δυο χωριά.

Πώς να τους κοιτάξεις, πώς να τους μιλήσεις ξανά; Τί να τους πεις;

Τί να πεις στους γκαζιάριδες που περνούν καθημερινά μπροστά από το σπίτι;

Σ’ αυτούς που γκαζώνουν καθημερινά και άσκοπα στους δρόμους της πόλης, των χωριών, τις εθνικές, χωρίς να έχουν συναίσθηση ότι κρατούν φονικό όργανο, αφού τα διαφημιστικά τρυκ το έχουν μετατρέψει σε γκάτζετ απαραίτητο για το λάιφ στάιλ κι έχουν ποτίσει τα «ανεγκέφαλα μυαλά» μέχρι τα μπούνια;
Πώς να εκπαιδεύσεις μετά; Πώς να υπάρξει παιδεία;

Σε λίγο οι επισκέψεις σ’ αυτόν τον τόπο θα είναι μόνο λυπηρές…

Τούτος ο τόπος…

Τούτο τον τόπο δεν τον αγαπάει κανένας. Όλοι θέλουν να τον εκμεταλλευτούν, να κερδίσουν από δαύτον, να τον απομυζήσουν, αλλά κανένας δεν τον κοίταξε με μεράκι, με αγάπη, να πάρει αλλά και να δώσει ταυτόχρονα σε αυτόν, για να τον συντηρήσει και να τον αναπτύξει. Να τον δει να προοδεύει και να χαρεί από αυτό.
Οι κάτοικοί του μαστίζονται από την διχόνοια και τον «εαυτουλισμό». Ο ένας κατηγορεί τον άλλον για «ελληναρά» και στο πρόσωπό του βλέπει τα δεινά του τόπου, αλλά και της οικουμένης. Μόνο που χωρίς αγάπη, χωρίς μεράκι, χωρίς συνεργασία, τίποτε δεν προοδεύει. Κι έτσι ο ίδιος γίνεται ο «ελληναράς του διπλανού του».
Τούτος ο τόπος δεν θα χρεοκοπήσει. Έχει ήδη χρεοκοπήσει, ακόμα και αν λογιστικά καταφέρει να σταθεί στα πόδια του. Χρεοκόπησε επειδή οι κάτοικοί του, απόγονοι αυτών που γέννησαν την συλλογική δημοκρατία, έχουν τη λιγότερη συλλογικότητα από κάθε άλλο έθνος τούτου του ντουνιά. Κοιτούν τον διπλανό τους και θέλουν να του βγάλουν το μάτι αντί να συμπορευτούν και να συνεργαστούν συλλογικά για ένα καλύτερο αύριο.
Ο συμφεροντολογισμός κλείνει σπίτια, διαλύει οικογένειες, διαλύει ακόμα και έθνη.
Τούτον τον τόπο δεν τον πονάει κανένας. Θα πουληθεί μέχρι τελευταίου κόκκου παραλίας, μέχρι τελευταίας ρανίδας λίμνης. Θα χρεοκοπήσει ακόμα περισσότερο ηθικά, σε μια προσπάθεια να μην χρεοκοπήσει χρηματιστηριακά. Και τότε πάλι κανείς δεν θα τον νοιάζεται, πάλι να τον εκμεταλλευτεί και να τον απομυζήσει θα θέλει. Απλά τότε δεν θα μπορεί να κρυφτεί πίσω απ’ το δάχτυλό του και να πει πως το κάνει «για την Ελλάδα ρε γαμώτο».

Καλώς ήρθε το πετροδολάριο!

Διότι για μια χούφτα δολάρια ζει ο έλληνας από την εποχή της Τρούμπας και δώθε, μήπως και κάτι τοις νωρίτερα; Τον τελευταίο καιρό όμως του έρχονται εξ ανατολάς· οι άραβες διεισδύουν όλο και πιο βαθειά: Τράπεζες, περιστασιακά ο ΟΤΕ (δεν τους έκατσε όμως καλά και τόνε δώκανε στους γερμανούς), ναυπηγεία, προσεχώς και πάρκα. Να εισρεύσει το χρήμα βρε παιδάκι μου, να ασχοληθεί κι ο έλληνας με πιο σοβαρά θέματα, όπως οι πρώην πρωθυπουργοί του ένα πράμα.
Βλέπεις ισότητα πολιτών δεν υπάρχει, και αλήθεια γιατί να περιμένει κανείς να σεβαστεί ο έλληνας τους θεσμούς, όταν οι ίδιοι οι θεσμοί αλλά και τα θεσμικά πρόσωπα δεν τους σέβονται; Έτσι λοιπόν ο τέως (πρωθυπουργός, όχι βασιλέας) αποφάσισε πως θα μαρτυρήσει με ταχυδρομικό περιστέρι! Αλήθεια, μιας και η ανάκριση περιλαμβάνει ερωτήσεις, γιατί δεν εγκαθιστούν ένα MSN, ένα Skype, κάτι τοις τέλος πάντων, να μπορέσουν να μιλήσουν ως άνθρωποι, να μη σπαταλάνε και χαρτί δηλαδής, και να διαλευκάνουν το μυστήριο…
Διότι για μυστήριο πρόκειται, προ ενός έτους ο τέως ανέλαβε μια ευθύνη, αν και δεν μίλησε για το ποια ήταν αυτή η ευθύνη ούτε τί έκανε γι’ αυτό – πως το λέγανε να δεις οι παλιοί, από τότε λέει που βρέθηκε το συγνώμη χάθηκε το φιλότιμο; – και ξάφνου, σήμερα, ευθύνη δεν υπάρχει! Διότι, αυτό για το οποίο ανέλαβε λέει ευθύνη, εκτιμητές και διεθνείς οίκοι λένε πως δεν ζημίωσε! Αχ βρε Κωστάκη, σε παγιδέψανε να παραδεχτείς ένα μη τελεσθέν έγκλημα κι εσύ αποδέχθηκες πως το έκανες. Γιατί βρε αγόρι μου έτσι; Να χάσεις τόσο τσάμπα κι άδοξα την εξουσία; Τον εθνοσωτήρα παππού σου, που θα τρίζουν τα κοκαλάκια, του δεν τον σκέφτηκες;
Και μιας και δεν πρόκειται να σεβαστούμε θεσμό για θεσμό, ας ρίξουμε και μια περαίωση να ησυχάσουμε. Να μαζέψουμε και κανά φράγκο, να τραβήξουμε μια κόκκινη γραμμή, να πληρώσουν πάλι τα μόνιμα κορόιδα, αντί να πληρώσουν κανά φράγκο όσοι τόσα χρόνια απέφευγαν να δώσουν τα του καίσαρος τω καίσαρι. Βλέπεις, το κοινωνικό κράτος πρέπει να το συντηρούν οι μισθωτοί, αυτοί που λαμβάνουν υψηλές δόσεις χρήματος δεν πρέπει να ενοχλούνται! Κι όλα αυτά φυσικά εν μέσω αναταραχών στην αγορά. Οι έμποροι, τα καμάρια μας, το χάσανε το ψωμάκι τους. Δεν έχουν τί να πουλήσουν! Βλέπεις, το να πιάσουν να κάνουν καμιά ωφέλιμη δουλειά είναι πέρα από κάθε σκέψη. Εμπόριο να γίνεται και δεν πα να καεί ο πλανήτης;
Αλήθεια, τί κόλλημα κι αυτό τον τελευταίο καιρό… Σοβιέτ σκέτο γίναμε, δημόσιο σοβιετικού τύπου, παιδεία σοβιετικού τύπου, ε μπάστα, ψέματα μας λέγαν τόσα χρόνια όταν περηφανευόταν οι πολιτικοί μας πως «ανήκουμε στη δύση»; Αχ βρε Γιωργάκη, και του δικού σου μπαμπάκα τα κοκαλάκια θα τρίζουν έτσι ψεύτη που τόνε βγάζεις! Τις τελευταίες μέρες πάντως η «σοβιετολογία» έχει εγκατασταθεί στην πρώτη γραμμή πυρός του πολιτικού λόγου. Ότι δεν είναι «φιλελεύθερο», σύμφωνο με τις σύγχρονες επιταγές της ασυδοσίας της αγοράς, είναι μιαρό παρελθοντικό σοβιέτ. Κι ας αυξάνουν οι στρατιές των ανέργων, κι ας μετατρέπονται οι εργασιακές σχέσεις σε τριτοκοσμικές. Το χρήμα μόνο να εισρέει στα «ανώτερα κοινωνικά κλιμάκια» και οι εργαζόμενοι ας κόψουν το λαιμό τους. Άλλωστε το νέο δόγμα του οικονομολογικού ιερατείου επέβαλε νέα «αγία τριάδα»: καριέρα, χρήμα, και λάιφ-στάιλ. Η ζωή του ανθρώπου πρέπει να κινείται γύρω από αυτά. Να γεννιέται, ν’ αναπνέει και να πεθαίνει μόνο γι’ αυτά…
Η απελευθέρωση των αδειών των φορτηγών είναι λέει προς όφελος των οδηγών. Αντί να τους επιβάλλουν οι ιδιοκτήτες να οδηγούν με τα εικοσιτετράωρα τα επικίνδυνα φορτωμένα φορτηγά με τα φθαρμένα λάστιχα, θα τους το επιβάλλει η ανταγωνιστικότητα του επαγγέλματος! Αυτό είναι όντως μια πρόοδος στον κλάδο τους!

Ταυτότητος απώλεια.

Δύο μήνες κοντά ψάχναμε, ψάχναμε, ψάχναμε, πουθενά η απολεσθείσα. Βρε όλες τις τσάντες, πορτοφόλια, πορτοφολάκια κάναμε φύλλο και φτερό (αι γυναίκαι διαθέτουν πολλά, το φιλοσόφησα τώρα…), βρε σε όλα τα μαγαζιά που (θυμόμαστε να) την είχαμε χρησιμοποιήσει πήγαμε, πουθενά. Παρεμπιπτόντως, το ένα είχε κλείσει κι όλας! Εμ ολόκληρο καλοκαίρι που λείπαμε, δεν την ψάχναμε είν’ η αλήθεια, άμα τη επιστροφή μας μάς έπιασε ο πόνος!
Καιρός του ήταν πάντως να κλείσει εδώ που τα λέμε, έχει γεμίσει κάθε οικοδομικό τετράγωνο από ένα-δύο μαγαζιά κινητής τηλεφωνίας και γκάτζετς, ε μπάστα, πού να ζήσουν όλα αυτά δηλαδή, πρέπει ο κόσμος να ξοδεύει εντελώς ανεγκέφαλα!
(Παρεκκλίνεις… και ναι, ο κόσμος ξοδεύει ανεγκέφαλα, αλλά αυτό είναι άλλο ευαγγέλιο…)
Αφού είδαμε κι αποείδαμε λοιπόν, πήγαμε στο αστυνομικό τμήμα να δηλώσουμε απώλεια. Πήγαμε στην εφορία να αγοράσουμε παράβολο να έχουμε, και επιστρέφοντας σπίτι, βάζουμε το παράβολο στο τσαντάκι. Ανοίγοντας λοιπόν μια θήκη για να το αποθηκεύσουμε, μέχρι να πάρουμε και το πιστοποιητικό γεννήσεως που χρειαζόμασταν, διότι άμα δεν αποδείξεις πως εγεννήθης ταυτότητα δεν βγάζεις (κι εδώ αναρωτιέσαι γιατί να βγάλεις δηλαδή, καλύτερα δεν είναι να είσαι άγνωστος στο σύστημα, αλλά λέμε τώρα…), τσουπ, βγάζουμε ως μάγοι τον λαγό απ’ το καπέλο: Την πολύτιμη ταυτότητα που τόσο καιρό ψάχναμε και θεωρούσαμε χαμένη…
Τί συγκίνηση, τί αλαλαγμοί, κοντέψαμε να σφάξουμε τον μόσχο το σιτευτό για την άσωτη ταυτότητα που επέστρεψε ως δια μαγείας στα χέρια μας!
Ευτυχώς που οι δηλώσεις απώλειας δεν καταγράφονται άμεσα και ηλεκτρονικά!

Ταπ ταπ ταπ…

Μυαλό κουκούτσι...

Ούτε χρόνος δεν πέρασε. Μισός και κάτι ψιλά δηλαδή. Άλλος ένας τρελός, μεθυσμένος από την ταχύτητα, και δεν είναι σίγουρο και από τί άλλο, καρφώθηκε στην κολώνα, εκεί στη «βάση» των στροφών. Το «καρφώθηκε» κυριολεκτικό, η κολώνα έσκισε το αυτοκίνητο στα δύο, ακριβώς στο κέντρο, τύχη βουνό, όλη τη μηχανή και τη μισή καμπίνα των επιβατών! Όντως τύχη βουνό: αυτή τη φορά δεν υπήρξε νεκρός. Αν και μόνιμα ανάπηρος προβλέπεται να υπάρξει… Στο ενδιάμεσο βέβαια, άλλο ένα αυτοκίνητο είχε σκάσει πάνω στο πεζοδρόμιο, αναπήδησε και προσγειώθηκε στη μάντρα, αλλά αυτό, τότε, ήταν «ήπιο» ατύχημα, μισή μάντρα κάτω και ένα αυτοκίνητο για επισκευή.
Τί ταχύτητα αλήθεια χρειάζεται για να σκίσει η κολώνα το μισό αυτοκίνητο στα δύο; Και πού ακριβώς πρόφτασε να την αναπτύξει; Στα τριάντα μέτρα ανάμεσα στις στροφές; Στις ίδιες τις στροφές; Η σύνεση, το μέτρο, το μυαλό το ίδιο, έχουν χαθεί από τον κόσμο. Ο κόσμος οδεύει στο χάος… Ο κόσμος γίνεται κάθε μέρα και πιο ηλίθιος…
Μα καλά, χρόνια δεν φωνάζεις γι’ αυτό; Ζούμε στην εποχή του «κάνε μωρέ ό,τι θες» και του «όχου μην μας τα πρήζεις μπάρμπα»…
Κι έστω, να πεις πως αυτός τά ‘θελε και τά ‘παθε. Φοριέται πολύ άλλωστε, μιας και όσο αυξάνουν οι ανεύθυνοι ατομιστές, τόσο πιο πολύ αδιαφορείς για το τί παθαίνουν κάθε που προκαλούν την τύχη τους. Όπως εκείνος ο γείτονας που δεν μπορεί να χωνέψει πως ο δρόμος δεν αντέχει μεγάλη ταχύτητα και μιας και «αυτός είναι οδηγάρα» θα «οδηγεί όπως γουστάρει». Αλλά ο κόσμος που πιθανότατα θα πάρει στο λαιμό του ο κάθε κάφρος τι φταίει;
Πόσα άραγε ατυχήματα δεν έχει μετρήσει ο δρόμος. Όχι, δε φταίει ο δρόμος, μέσα στην πόλη είναι, τί κι αν είναι σε πλαγιά βουνού; Ούτε το βουνό φυσικά θα «φαγωθεί» για να γίνει καλύτερος δρόμος, μέσα στην πόλη είναι! Και μέσα στην πόλη είναι απαράδεκτο να τρέχει κανείς με ταχύτητα και με στροφές στον κινητήρα που δεν θα επιτρέψουν στο αμάξι να σταματήσει άμεσα ή στον οδηγό ν’ αντιληφθεί το «παιδί» που πετάχτηκε στο δρόμο. Μα τί λες τώρα ανεκδιήγητε μπλόγκερ; Ο χρόνος είναι χρήμα… Και το αυτοκίνητο φονικό όργανο και ό,τι και αν έχεις, όσο και αν άργησες, πρέπει να πας με ασφάλεια στον προορισμό σου, και εσύ και όσοι συναντήσεις…
Σαμαράκια γιατί δεν έχει ο δρόμος; Δεν είναι στην πολιτική του δήμου. Ήπιας κυκλοφορίας γιατί δεν είναι ο δρόμος; Μα είχε χαρακτηριστεί, αλλά το «από κάτω» δημοτικό διαμέρισμα θέλει να μπορεί να τον χρησιμοποιεί για να… τρέχει! Να αποφεύγει την κίνηση του κεντρικού, αλλά και να τρέχει, για… πεντακόσια μέτρα! Να κερδίσει… ίσα με δέκα δευτερόλεπτα…
Βλέπεις η ανθρώπινη ζωή τιμολογείται λιγότερο και από τα δέκα δευτερόλεπτα. Και μιας και η πλειοψηφία προτιμά να τα κερδίσει, το σύνολο υποχρεούται ν’ αδιαφορήσει για την ανθρώπινη ζωή. Αχ αυτό το «κέρδος», καταστροφική έννοια…
Ας το παραδεχτούμε επιτέλους: Η αστυνόμευση δεν θα πιάσει όλους τους «τρελούς», μόνο ένα μικρό ποσοστό τους. Η παιδεία έχει πλέον καταστραφεί σε τέτοιο επίπεδο που είναι άγνωστο το πότε και αν μπορεί να διορθωθεί, για να διορθωθεί με τη σειρά του και το πρόβλημα της ανευθυνότητας (παιδεία και υπευθυνότητα στον αιώνα της «ατομικότητας»; αστεία λέμε;), το μόνο που μένει είναι η δημιουργία προϋποθέσεων που θα αποτρέπουν τους οδηγούς από το να αναπτύξουν ταχύτητες. Είτε αυτά είναι σαμαράκια, είτε είναι ζαρντινιέρες, είτε είναι μαιανδρική οδός (ελληνιστί ζιγκ-ζαγκ ή σλάλομ), πάντως με κάποιο τρόπο πρέπει να ελαττωθούν οι ταχύτητες. Οι ανά δέκα μέτρα πινακίδες που πληροφορούν περί του ορίου των σαράντα χιλιομέτρων δεν αποδίδουν, το οπτικό σήμα δεν περνάει στον εγκέφαλο…

Κοκορομαχίες…

Αντί τιτανομαχιών. Οι δεύτερες βέβαια θα ήταν προτιμότερες. Θα είχαν ένα αποτέλεσμα. Ενώ οι πρώτες…
Τα είπε ένα χεράκι ο Γιωργάκης, τα είπε κι άλλο ένα ο Αντωνάκης. Βελόνα και κλωστή ο πολίτης, να μπαλώσει τα σκισμένα, μπας και ορθοποδήσει η ελληνική οικονομία. Διόρθωση: η χρήματοοικονομία. Η ίδια η οικονομία μάλλον θα παραμείνει ασθενής. Ασθενή άλλωστε την χαρακτήρισαν οι πολιτικοί. Τελικά, από εκεί, τα τέλη του εξήντα, όλο με ασθένειες και νοσοκομεία ασχολείται ο έλληνας. Μπήκε τότε στα ορθοπεδικά τμήματα να βάλει ένα γύψο τότσο δα στο κάταγμα, κι από τότε του φορτώθηκε νοσοκομειακή λοίμωξη, του δημιούργησε ευαισθησία και όλο στο κρεβάτι πέφτει. Κι έτσι, ήρθαν μετά από χρόνια οι πολυχρονεμένοι γιατροί από το εξωτερικό, για να σώσουν τον ασθενή που χαροπαλεύει στο κρεβάτι της χρεοκοπίας. Γιατί, για να σωθεί η ίδια η Ελλάδα ούτε λόγος, η βιωσιμότητα άλλωστε δεν αποτελεί επιταγή της σύγχρονης πραγματικότητας. Οι τράπεζες και η κίνηση του χρήματος να γίνεται «σωστά» και δεν πα να καούν τα πάντα; Χρόνια τώρα άλλωστε καίγονται προς χάρη του χρήματος, σε παγκόσμιο επίπεδο. Καταραμένη εφεύρεση…
Τα έσουρε κι ένα χεράκι και η Κατερινούλα, και δίχασε για μια ακόμα φορά το πανελλήνιο. Νέος εμφύλιος ενόψει: να τονε διασύρουμε τον θεσμό του πρωθυπουργού, ή να μην τονε διασύρουμε; Να μας περιμένει νέος γύψος άραγε στο τέλος του; Λες και η σιωπή δεν βοηθά στην διάσυρση από μόνη της. Προτιμότερες είπαμε οι κοκορομαχίες παρά η… διαφάνεια. Άλλωστε αυτά πάνε μία σου και μία μου. Άμα έρθει ο ένας, θα πρέπει να πάει και ο άλλος. Και εδώ το πανελλήνιο είναι όντως διχασμένο. Από τη μία οι τριακόσιοι που δεν θέλουν κανέναν, από την άλλη οι πολίτες που θέλουν και τους δύο. Και η δημοκρατία νικάει περίτρανα για μια ακόμα φορά.
Το «δημόσιο» πάντως παραμένει ο μεγάλος ασθενής. Δήμοι και νομαρχίες με τεράστια ελλείμματα. Κι η διάγνωση πως «δεν έμαθε ποτέ να δουλεύει ως ανταγωνιστική επιχείρηση». Γιατρός ένας από τους νέους, της καινούργιας σχολής, της οικονοϊατρικής. Μα… το «δημόσιο» προϋπήρχε του ανταγωνισμού, που είναι μόδα της εποχής, άγνωστη προ μερικών δεκαετιών… Και δουλειά του είναι η κοινωνική προσφορά και οργάνωση, όχι ο ανταγωνισμός με κάποια εταιρία· το δημόσιο δεν είναι εταιρία! Δε συμμετέχει σε ανταγωνιστικά παιγνίδια! Αλλά έτσι είναι αυτοί οι νέοι, θέλουν ν’ αλλάξουν τα θεμέλια του οικοδομήματος γιατί δεν τους κάθονται καλά τα μπαλκόνια. Για την ακρίβεια να τα καταργήσουν, άλλωστε τα θεμέλια δεν φαίνονται, γιατί να ξοδεύουμε για δαύτα; Βλέπεις, οι νέοι «έχουν ξεχάσει» πως χωρίς θεμέλια το οικοδόμημα πέφτει. Να τα «οφέλη» του ελλείμματος παιδείας…

Αααυτά είναι…

Η σημερινή κυβέρνηση, τελικά, μόνο για αναποτελεσματικότητα δεν μπορεί να κατηγορηθεί. Μέσα σε δύο (2) μόνο ημέρες πατάχθηκε η κερδοσκοπία και η εφαρμογή διατάξεων ανώτατης επιτρεπτής τιμής πώλησης (ελληνιστί πλαφόν) κρίθηκε άχρηστη. Έτσι το μέτρο καταργήθηκε μέσα σε μια νύχτα. Αυτό θα πει αποτελεσματικότητα. Από σήμερα λοιπόν τα καύσιμα πωλούνται δίκαια, σε μια τιμή κατά δύο λεπτά μεγαλύτερη, κατά δήλωση των βενζινοπωλών, μιας και αυξήθηκε, λένε, η τιμή χονδρικής. Βλέπεις, το χρηματιστήριο αξιών εξασφαλίζει δικαιοσύνη στον κόσμο τούτο.
Και εν τέλει, φαντάσου λέει οι γερμαναράδες να βγουν πιο διεφθαρμένοι από τους έλληνες! Μετά τη Siemens ήρθε η Deutsche telecoms. Μετά αυτής τι άλλο να ακολουθήσει άραγε; Όχι τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά παλέψαμε με νύχια και με δόντια για να κρατήσουμε τουλάχιστον την πρωτιά της διαφθοράς, αλλά μπορεί τελικά, ακόμα κι εκεί, με πλαστά στοιχεία να την κερδίσαμε! Κι αφού ακόμα κι ο συμπαθητικός μαυρούλης της αντίπερα όχθης έχει δηλώσει εδώ και καιρό πως υποψιάζεται διαφθορά, τα πράγματα μάλλον σκουραίνουν για τον έλληνα διεφθαρμένο. Μπορεί τελικά να μην είναι και ο πρώτος μπαγαμπόντης της υφηλίου… Κατάντια.
Μόνο το ΔΝΤ μας έμεινε για να μας εξυψώνει ως λαό, επαινώντας τις φιλότιμες προσπάθειές μας να «διορθωθούμε», για να μπορέσουμε να ξαναδανειστούμε με εμπιστοσύνη από τις αγορές, αλλά και ταυτόχρονα ζητώντας μας να επιταχύνουμε, γιατί έτσι όπως πάμε, χαΐρι δε θα δούμε! Διότι, σου λέει, φίλε μου, άμα δεν την πατάξεις την φοροδιαφυγή (μαράζι το είχαν οι υπουργοί οικονομικών εδώ και δεκαετίες, αλλά δεν κάθισε σε κανέναν, είναι δύσκολη γκόμενα η φοροδιαφυγή) πώς περιμένεις να ορθοποδήσεις; Κι εδώ που τα λέμε το δίκιο του το έχει αυτό το έρμο το ΔΝΤ, χωρίς φόρους πώς να συντηρηθεί το κράτος, αλλά φαίνεται να ξεχνά συστηματικά δύο βασικές αρχές: (α) ου καν λάβεις παρά του μη έχοντος, και (β) ακόμα και ο έχων και κατέχων, γιατί να τα δώσει άμα ξέρει ότι η κοινωνική πολιτική είναι μύθος; Και στο φινάλε βρε παιδάκι μου, γιατί να δανειστούμε; Ακόμα δεν το έχουμε χωνέψει ότι με δανεικά δουλειά δε γίνεται; Εκεί εμείς, ό,τι μας σερβίρουν να το χάβουμε!
Διότι, σοσιαλιστές σου λέει κυβερνούν, αλλά σοσιαλιστές με τόσο φιλελεύθερο πρόγραμμα και τόση λατρεία στην αγορά και την λειτουργία της δεν έχουν ξαναματαεμφανιστεί στον πλανήτη. Κάποια μετάλλαξη θα έγινε στο DNA τους, δεν εξηγείται αλλιώς, και βγήκε αυτό το έκτρωμα της φύσης. Άλλη μια πρωτιά για την Ελλάδα (ρε γαμώτο!). Έτσι λοιπόν και, για την Ελλάδα ρε γαμώτο, οι σοσιαλιστές μας δεν τόλμησαν να εφαρμόσουν διατάξεις μέγιστης επιτρεπτής τιμής πώλησης (πλαφόν είπαμε, για όσους δεν γνωρίζουν «ξένες γλώσσες») σε όλη την αλυσίδα διακίνησης καυσίμων. Πιστοί και αυτοί στην ιδέα της αυτορρύθμισης (διότι μόνο με τη δύναμη της πίστης δουλεύει αυτό το ιδεολόγημα) θεωρούν δεδομένο πως οι κρίκοι προ του τελικού πωλητή θα λειτουργήσουν ορθά. Όπερ και εγένετο, και μάλιστα εντός δύο ημερών, και η αναγκαιότητα της διάταξης εκμηδενίστηκε!
Και ύστερα σου λένε οι φιλελεύθεροι καπιταλιστές πως ο σοσιαλισμός δεν είναι αποτελεσματικός! Τρίχες!!!

Μεταρρυθμίσεις…

Ο Σεπτέμβρης ακολουθεί τη νωχελική πορεία προς το τέλος του. Άνοιξαν τα σχολεία, άρχισαν οι εξαγγελίες για την εκ νέου μεταρρύθμιση στην παιδεία, μαζί άνοιξε και το φυντανοτροφείο τις πύλες του να δεχτεί τα φυντανάκια των προηγούμενων μεταρρυθμίσεων…
Ε και τί έγινε δηλαδή; Υπάρχει πρόβλημα που υποβαθμίσαμε την παιδεία για να «σπουδάζουν όλοι»; Ευχαριστήθηκε η κοινωνία και πλέον αναλώνεται σε άλλα θέματα. Την «πνευματική της αποκατάσταση» την έχει πλέον εξασφαλισμένη! Ή τουλάχιστον αυτό το οποίο θεωρεί σήμερα πνευματική αποκατάσταση. Μιας και όπως και να το κάνουμε, άλλο πράγμα θεωρούταν παιδεία πριν από πενήντα χρόνια, άλλο σήμερα. Σήμερα εξαντλείται στα επαγγελματικά εφόδια και ύστερα η κοινωνία αναρωτιέται «που πήγαν οι άνθρωποι με παιδεία». Είναι πολλά τα λεφτά που χάνονται όταν οι άνθρωποι αποκτούν παιδεία… Άλλωστε, κάθε κοινωνία εκπαιδεύει στα πρότυπά της. Σήμερα το πρότυπο είναι ο καριερίστας, η παιδεία λοιπόν ανάλογη θα είναι. Μόνο που ποτέ δεν λαμβάνει κανείς υπ’ όψη του τις «παράπλευρες συνέπειες» που το συνοδεύουν. Απλά γκρινιάζει γι’ αυτές!
Ταλαιπωρημένο θέμα η παιδεία, και δε λύνεται, είν’ η αλήθεια, αν δεν οργανωθεί η κοινωνία, αλλά απλά αφήνεται στην «αυτορρύθμισή» της. Και διάθεση οργάνωσης δεν υπάρχει, αντιθέτως προς το χάος οδεύουμε σιγά σιγά…
Μέσα Σεπτέμβρη λοιπόν και καταφέραμε πλέον να οδηγήσουμε. Δηλαδή όλο το καλοκαίρι, με τα μπάνια μας και τις γυμναστικές μας, νά ‘ναι καλά αυτό το χρυσό παιδί που το έβαλε σκοπό του καλοκαιριού να περπατάμε κανονικά το Σεπτέμβρη, βελτιωνόμασταν καθημερινά. Οπότε ξάφνου… δεν υπάρχει πια η ανάγκη για «οδηγό». Μετά από τόσους μήνες… ο χρόνος αυξήθηκε δραματικά. Όχι ότι υπάρχει κάτι σοβαρό για να τον διαθέσεις. Βλέπεις, υπολειτουργούσαν που υπολειτουργούσαν τα πράγματα και νωρίτερα, τώρα με την κρίση, «ήρθε κι έδεσε». Απ’ την άλλη, να η ευκαιρία για μια καλή προετοιμασία των φετινών διαλέξεων. Άλλωστε πρέπει να δημιουργηθούν και οι κατάλληλες ενότητες για την «ποιότητα»! Κοινώς: «πώς να δουλεύετε τον κόσμο για να σας εμπιστεύεται: βάλτε ISO στην επιχείρησή σας!»
Στο αναμεταξύ, παρακαλώ πολύ, την Πέμπτη μήπως και να μην πήξετε την εθνική; Αλλιώς ειδοποιήστε να πάω από «μέσα» βρε παιδιά, δεν τίθεται ζήτημα…
Και να μην κάνετε έργα αν είναι δυνατόν;
Ευχαριστώ! (Λέμε τώρα…)

Και να πεις πως το καλοκαίρι έλεγα πως ήρθαν τα πάνω κάτω…

Εδώ έχουν αρχίσει να έρχονται και τα πέρα δώθε πλέον!

Μεταρρυθμιζόμαστε… Τί να πεις…