Παρασκευή, 29 Ιουλίου 2005

Πάρ' το καλάμι σου, θα μου μπεί στο μάτι!

Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι της τελευταίας στιγμής. Και μου έτυχε ακριβώς τέτοιος αφεντικός. Για όνομα του θεού δηλαδή.

10:00
- Στις 15:00 θα έρθει ο *τάδε* για να μιλήσουμε.
- ΟΚ κανένα πρόβλημα.

14:10
- Πάω να πάρω τον τάδε από το αεροδρόμιο, στις 15:15 θα είμαστε εδώ
- :s

Έφτασαν καλές 4. Και έστω ότι θα λέγαμε και κάτι το σημαντικό; Σας γελάσανε. Κάθε 3τη φράση που είχε σχέση με την δουλειά μας ο *τάδε* θυμόταν κάτι από την ζωή του και έπρεπε να μας το αναλύσει με κάθε λεπτομέρεια!

Και έχει φτάσει 7 και δεν έχουμε πει τίποτε το ουσιαστικό. Πέρα από το ότι μας έδειξε πόσο φανερά αστέρι και πολυπράγμων είναι και ότι κατανόησε ότι τον κατανοούμε αφού κάθε φορά τελείωνε: You know what I mean eh?

Ναι καταλάβαμε. Εσύ είσαι ο τέλειος που κρίνει τους πάντες και τα ξέρει όλα. Άλλα τόση μπουρδολογία και δεν μας έχεις πει τίποτε ακόμα. Και το μόνο που κατάφερες να κάνεις είναι να μας χαλάσεις για μια ακόμα φορά δουλειά 5 ημερών, για να μην πω 5 μηνών, χωρίς να μας πεις τι να κάνουμε για να την κάνουμε σωστά!

Πώς γίνεται όλοι αυτοί οι φανφαρολόγοι και μπουρδολόγοι να είναι τα κεφάλια της έρευνας ανά τον κόσμο και να παίζουν τις επιτροπές κρίσης της ΕΕ στα δάχτυλα, πετυχαίνοντας πάντα αυτό που θέλουν;

Εντάξει, δεν λέω, επιτέλους έπεισε τον δικό μου για κάτι που προσπαθούσα να τον πείσω εδώ και 2 μήνες. Κάτι είναι και αυτό. Όχι βέβαια ότι το είπαμε με το όνομά του έτσι; Απλά αποδεχτήκαμε ότι πρέπει να κάνουμε άλλο καταμερισμό διεργασιών! Αν και φαντάζομαι ότι κάπου στην πορεία θα ξαναλλάξουμε τροπάρι…

Και μετά, ώ του θαύματος: Will you come to diner with us? (Με σκοτώνουν αυτές οι ωραίες φράσεις του!)

Όχι ρε φίλε, είμαι από τις 8 στο πόδι, σαν λέτσος, θέλω να πα’ να κάνω ένα μπάνιο και να βγω σαν άνθρωπος. Ας το έλεγες από χτες να το είχα κανονίσει σε τελευταία ανάλυση. Άσε που δεν θέλω να ξανακούσω τον «μάγκα» να τα λέει χύμα για να μου αποδείξει ότι έχει ασχοληθεί με όλα και ότι αυτό που χρησιμοποιώ είναι η πρώτη και μοναδική εφαρμογή των ιδεών του… Και ας ξέρω πόσοι ασχολήθηκαν με αυτό και να μην μπορώ να του το πετάξω κατάμουτρα γιατί αν παρεξηγηθεί ποιος μας σώζει μετά…

Άντε γεια. Σπίτι και μετά σινεμά.
Παρεπιπτόντως δεν μπορώ να πώ ότι με ενθουσίασε το SinCity ποτέ δεν ήμουν fan των μαύρων κόμιξ. Διαφορετικό το περίμενα. Είμαι πιο Στίβεν Κίνγκ στάιλ…