Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2005

Πώς μπορείς να χαλάσεις την φήμη σου…

Είναι ένα ωραίο μπαράκι/κλαμπάκι. Πήγαινα αρκετά συχνά. Εννοώντας ότι όποτε ήθελα να βγω έξω για «τζερτζελέ» το είχα στα υπ’ όψην. Έλα μου ντε που κυρίλεψε! Βέβαια! Πλέον μπορείς να κλείσεις το προσωπικό σου πιθάρι! Και δεν φτάνει αυτό, αλλά δεν μπορείς να πάρεις ένα σκαμπό να καθίσεις και φυσικά… τα σκαμπό είναι δυσεύρετα, άρα για να μην μας τα πάρεις θα τα κρύψουμε στην τουαλέτα μέχρι να μας τα ζητήσουν! Ναι μάλιστα! Α και πού είσαι, μην αφήνεις το άδειο ποτήρι σου εδώ που δεν κάθεται κανένας γιατί περιμένουμε κόσμο. Ναι, το γκαρσόνι δεν θα το πάρει κι ας είναι άδειο από εδώ, θα το πάρει από κάπου αλλού!
Και φυσικά άμα πετύχω και άδειο σκαμπό θα κάνω αγώνα δρόμου να το πάρω να το κρύψω, για την πιθανότητα μετά από 2 ώρες να έρθει κάποιος να το ζητήσει για να κάτσει σε τραπέζι… εεε… σε πιθάρι!
Δεν μπορώ να πω, ευγενέστατος ο αρχισερβιτόρος σας, να τον χαίρεστε (στα γαριδάκια το πετύχατε το κελεπούρι;)! Εγώ ένα έχω να πω: Η παρέα χτες ήρθε στο Enzzo de Cuba επειδή εγώ τους το πρότεινα. Άλλη φορά όμως δεν θα το προτείνω ούτε στον εαυτό μου. Συγχαρητήρια, μόλις χάσατε έναν πελάτη!