Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2005

n+1

… πλέον και επίσημα…
Και σχεδόν όλοι μου οι φίλοι με έχουν ήδη πάρει (από το πρωί μιλάω στο τηλέφωνο). Το πιο γλυκό μήνυμα όμως μου το άφησε ο πατέρας μου. Σας ευχαριστώ. Μπορεί να σας ταλαιπώρησα, να σας τσάντισα ορισμένες φορές, να βριστήκαμε, να σπαστήκαμε, αλλά… εσείς, όλοι εσείς γεμίζετε την ζωή μου.

Εσείς και εσύ ακόμα πιο πολύ γιατί της δίνεις νόημα αλεπουδίτσα μου και δεν θα μπορούσα να την διανοηθώ χωρίς εσένα!

Η προηγούμενη χρονιά ήταν περίεργη. Όντως μπορώ να πω ότι την αισθάνομαι σαν την πιο περίεργη της ζωής μου. Έγιναν πάρα πολλά καλά, κακά, αλλά και ανέλπιστα, παρόλο που ξεκίνησε εντελώς δυσοίωνα… Μα εντελώς ένα πράγμα…

Το 33 μπήκε τόσο άσχημα... τόση μαυρίλα δεν είχα νοιώσει ποτέ μου...

Το 34 ξεκινά ευοίωνα. Ας φέρει λοιπόν σε εμένα ότι επιθυμώ και το ίδιο εύχομαι και για όλους σας.

Σαββατογεννημένος.. τα 'χω καλά και με τον ΑποΚάτω, μάλλον την χρειάζεστε την ευχή μου!

Εγώ το βράδυ θα το κάψω στην ΠάνωΠόληΜου!
Ναι ναι, σας σπάω ακόμα μια φορά τα νεύρα και πάω για ακόμα μια φορά φθινοπωρινές διακοπούλες!

Μόλις τώρα μπήκα στο 34το έτος της ζωής μου.