Δευτέρα, 10 Μαρτίου 2008

Το εγχειρίδιο του καλού οδηγού

Και εκεί που οδηγείς ωραία και καλά, συνειδητοποιείς πως η θερμοκρασία του αυτοκινήτου είναι τραγικά χαμηλή. Ε ναι, μετά μία ώρα στην εθνική και να μην έχει ανεβάσει πάνω από 50 βαθμούς είναι παράξενο. Ταυτοποιείς την παρατήρηση (ακα επαναλαμβάνεις το ταξίδι και λαμβάνεις τα ίδια αποτελέσματα) οπότε πετιέσαι στο συνεργείο. Δεν είναι τίποτε, χαλασμένος θερμοστάτης. Τον αλλάζεις.
Επαναλαμβάνεις το πείραμα. Όλα δουλεύουν ρολόι. Μα για κάτσε, στην 6τη επανάληψη λαμβάνεις υψηλή θερμοκρασία, τώρα παίζουμε συνέχεια 95-110. Πρέπει να με δουλεύει. Επιστέφεις στο συνεργείο (μα τί θερμοστάτη μου βάλατε κοκ....). Ψάχνουμ’ από ‘δω, ψάχνουμ’ από ‘κεί, μα; Δεν έχει αρκετό νερό στο ψυγείο. Συμπληρώνουμε. Όλα ρολόι για μια βδομάδα. Θα του πέρασε.
Μέχρι που ξαφνικά χτες… η θερμοκρασία χτυπάει κόκκινο!
Ψυγείο άδειο, ένας κύλινδρος λογικά καμένος (ο κύκλος της μηχανής δεν είναι συνεχής - όλο πιφ, πιφ μου κάνει) και βλέπουμε μιας και αύριο ανοίγουν τα συνεργεία :@
Εκείνον τον χρυσό κανόνα που λέει: κάθε βδομάδα ελέγχεις το νερό και κάθε μήνα τα λάδια πριν ξεκινήσεις το πρωί γιατί τον αμέλησα τον τελευταίο καιρό; Καλά να πάθω. 182000 χιλιόμετρα μετά και αφού γύρισε πολλάκις την Ελλάδα απ’ άκρη σ’ άκρη, μάλλον προετοιμάζεται για το τελευταίο του ταξίδι.

Μας πρόλαβε κατά 6 μήνες :(