Πέμπτη, 12 Αυγούστου 2010

Ζέστη…

Κουφόβραση, ακουμπάς την καρέκλα και καίει. Η άμμος ζεματάει. Ότι πρέπει για «προπόνηση αναστενάρηδων»! Για ιστιοσανιδείν ούτε λόγος. Κάπου προς το απόγευμα βγάζει κάτι «υπολείμματα μαΐστρου», αλλά μετά την ζέστη της ημέρας…
Και το ουζάκι, με τις μελιτζανούλες του και το τζατζικάκι του να το συνοδεύει…
Το χταποδάκι πάλι όπως πάντα, ανεκτό αλλά αδιάφορο ως έδεσμα. Δεν τσακωνόμαστε και για τα πιάτα, όχι τίποτε άλλο, μένουν σωστά χωρισμένα στις δύο πλευρές του τραπεζιού!
Κολύμβηση με τις ώρες· μέσα στο νερό η κατάσταση γίνεται πιο ανεκτή. Εμ ουζάκι μέσα στη ζέστη; Ουζάκι ντάλα ήλιο; Τροχάδην επί της παραλίας και βουτιά. Ευτυχώς που το ταβερνάκι είναι μόλις δέκα μέτρα άμμου από το νερό.
Λες και το έχει κάνει παράδοση πάντως τώρα τελευταία. Ο δεκαπενταύγουστος να καίει. Να κουνιέσαι απλά στην καρέκλα, αν τολμήσεις να την αγγίξεις, και να ιδρώνεις. Έτσι και πέρυσι, έτσι και φέτος.
Οι μέρες περνάνε με «σκαμπανεβάσματα». Μια αναθαρρούμε και πιστεύουμε πως το Σεπτέμβρη όλα θα είναι μια χαρά, μια ο πόνος μας κατακλύζει και η διάθεση πέφτει στο ναδίρ. Αλλά η συνολική εικόνα είναι ενθαρρυντική, υπόθεση ολίγων μηνών μάλλον. Διότι μετά θα ξεκινήσει ο δεύτερος «γολγοθάς», κι ας ελπίσουμε τα πράγματα εκεί να εξελιχτούν καλύτερα.
Η ζέστη και η υγρασία πάντως δεν βοηθούν ιδιαίτερα. Αλλά μιας και μυαλό δε βάζουμε, πάλι με ουζάκια θα περάσει η μέρα.
Πάλι καλά που συνεχίζουν οι αναπάντεχες καλοκαιρινές ανατροπές προγράμματος :)