Χμφφφφφτττττ…

Εντάξει.
Το καταλάβαμε!
Μπήκε η άνοιξη…
Πάλι τον τάραχό μας θα τραβήξουμε…
Πλήρης αποσυντονισμός.
Πού να σταθείς και πού να γυρίσεις :/
Γρουμφ…

[Απόγνωσης, η. Πλήρης… :(]

Πελάααατες μου!

Ε αυτή τη φορά σχεδόν δεν έμεινε θέση άδεια! Ξεφύγαμε λίγο, ή μου φαίνεται; Και η προσέλευση συνεχίζεται. Και μέχρι στιγμής η ανταπόκριση θετική! Βέβαια είναι νωρίς ακόμη, ναι, είναι σίγουρα πολύ νωρίς ακόμη, τίποτε άλλωστε δεν είναι αυτό που φαίνεται εκ πρώτης, αλλά υπήρχε λίιιιγη παραπάνω όρεξη ε, δεν υπήρχε; Ναι, μάλλον ναι…

Βέβαια υπάρχουν πάντα και οι περίεργες περιπτώσεις. Να, ας πούμε, εκείνο το «γράμμα» με το παράπονο του φυντανιού να ξεχειλίζει, που έχει αποτύχει σε τέσσερεις διαδοχικές δοκιμασίες και είναι πολύ στενοχωρημένο γιατί του δημιουργεί επαγγελματική τροχοπέδη, και αναρωτιέται μήπως υπάρχει πιθανότητα να απαλλαγεί του μαθήματος! Όχι, δε χρησιμοποίησε αυτό το λεξιλόγιο, αλλά μέσα σε μία παράγραφο τα είπε περιφραστικά.

Δηλαδή ας πούμε η πιθανότητα να βάλει τα δυνατά του για να επιτύχει και με «δόξα και τιμή» να περατώσει τα «προβλεπόμενα» δεν υπάρχει ε; Αυτή η μοντέρνα νοοτροπία που κυκλοφορεί ευρέως, πως δηλαδή μια περιοχή γνώσεων είναι τόσο άχρηστη και είναι θεμιτή η απαλλαγή από την κατάκτησή τους είναι τόσο παράξενη, τόσο… «εξωγήινη»; Τόσο… παράλογο που υφίσταται; Παράλογο; Ναι, παράλογο. Αναμενόμενο να υφίσταται ίσως, ειδικά μέσα σε όλη αυτή την έκπτωση αξιών που αλώνει τις μέρες μας (εξαιρείται προφανώς το χρήμα από αυτές τις εκπτώσεις), αλλά τόσο… αδιανόητο; Ποιά λέξη άραγε να το εκφράζει καλύτερα;

Οι αγροί πάντως γύρω από το φυντανοτροφείο κιτρίνισαν. Ευτυχώς δεν κοκκίνισαν ακόμα, αλλά οσονούπω (στρατηγέ μου) θα συμβεί και αυτό, να σηματοδοτήσει έτσι και το πέρας του δεύτερου έτους… Και παραπάνω δηλαδή στην ουσία… Πώς περνάει τελικά ο καιρός...

(Πάλι; – και δεν είναι καν πρωτομηνιά!)

Όλο αυτό πάλι δεν είναι παράλογο δηλαδή; Μα εντελώς παράλογο να συμβαίνει;
Χμφφφτττττ…

Τι συνειρμοί πια κι αυτοί με τους αγρούς…

Ημέρα με διχασμένη προσωπικότητα!

Ή ίσως ημέρα με «κρίση ταυτότητας». Παγκόσμια ημέρα καταναλωτή κατά μερικούς, δηλαδή μια μέρα αφιερωμένη στην ντροπή που θα έπρεπε να νοιώθει η ανθρωπότητα για την κατασπατάληση των πάσης φύσεως πόρων στο βωμό της «χρηματοοικονομικής ανάπτυξης»; Δυστυχώς κανείς δεν το βλέπει επισήμως έτσι. Οι «σύγχρονες επιταγές» άλλωστε επιβάλλουν αύξηση της κατανάλωσης. Άλλη μια απόδειξη πως το «σύγχρονος» δεν είναι πάντα ένας θετικός χαρακτηρισμός. Τελικά κανείς δεν ντρέπεται που οι «σύγχρονες» ιδεολογίες τον υποβιβάζουν στο απλό επίπεδο του σπάταλου. Διότι καταναλωτής είναι ο άνθρωπος, μιας και στον κύκλο των ζωντανών οργανισμών δεν παράγει, αλλά απλά καταναλώνει, τον ρόλο του παραγωγού παίζουν μόνο τα φυτά. Στο χρηματοοικονομικό παιγνίδι όμως ο καταναλωτής σημαίνει σπάταλος. Απλά ένας ωραιοποιημένος σπάταλος.
Στην Ιταλία όμως σήμερα «γιόρτασαν» την «παγκόσμια ημέρα της βραδύτητας»! Και είναι η μοναδική φορά που το άκουσμα μίας ακόμα παγκόσμιας ημέρας έφερε το χαμόγελο στα χείλη (αν κάπου κρατούνται πρακτικά, θα είχε ενδιαφέρον να δημοσιευτεί η λίστα των ισχυουσών παγκοσμίων ημερών). Παρότρυναν λοιπόν τους Ιταλούς να κάνουν ένα διάλειμμα από τους ξέφρενους «σύγχρονους» ρυθμούς (νά ‘τη πάλι η λέξη «σύγχρονος» με αρνητική χροιά) να πιούν ένα ήρεμο καφεδάκι, να χαλαρώσουν με ένα μισάωρο μασαζάκι (αν ήταν μεγαλύτερης διάρκειας μπορεί να συγχυζόταν ο πρωθυπουργός τους και να το φορολογούσε, 5% του μασάζ να αποδίδεται άμεσα στον ίδιο!), να αφουγκραστούν στο τέλος-τέλος την ζωή γύρω τους αντί να τρέχουν ξέφρενα χωρίς να την αντιλαμβάνονται πώς περνάει και να φεύγει μεσ’ απ’ τα χέρια τους! Μια παγκόσμια ημέρα λοιπόν γροθιά στο κατεστημένο και τους σημερινούς ρυθμούς ζωής, μια ημέρα που προτρέπει σε ελάττωσή τους σε πιο ανθρώπινους χρόνους. Άραγε τη μεσημεριανή σιέστα σκέφτηκαν να την προσθέσουν στις «ακτιβιστικές προτροπές» ή είναι ακόμα νωρίς για να θιγεί και αυτό το ταμπού που θέλει όσους πιστεύουν στη μεσημεριανή ξεκούραση να αποτελούν τους τεμπέληδες και τα δακτυλοδεικτούμενα προς αποφυγή παραδείγματα;
Ε λοιπόν μερικές τέτοιες «παγκόσμιες ημέρες» ακόμα να ανακοινωθούν και ίσως ο θεσμός της «παγκόσμιας ημέρες» βρει μεγαλύτερη αποδοχή!
Το σίγουρο είναι πως μπορεί σε παγκόσμιο επίπεδο η ημέρα να ψάχνει να βρει την πραγματική της ταυτότητα, στο επίπεδο όμως του προσωπικού μικρόκοσμου δεν ήταν τίποτε άλλο από μια ημέρα όπου ο λαιμός για μια ακόμη φορά παρουσίασε τις κλασικές οχλήσεις που εμφανίζονται μετά από τις μακροσκελείς πρώτες παρουσιάσεις. Ναι, επιτέλους τα εαρινά τμήματα του φυντανοτροφείου ξεκίνησαν τη λειτουργία τους. Κάλλιο αργά, παρά ποτέ. Δεν έλειψαν βέβαια και κάποια παρατράγουδα κατά την έναρξη των εαρινών εργασιών, μιας και υπάρχουν φυντάνια που πιστεύουν ακράδαντα στο δικαίωμα του «απροκάλυπτου ψεύδεσθαι»! Ε και ως γνωστόν ο υποφαινόμενος μπορεί να αντισταθεί στα πάντα, εκτός από τον πειρασμό και… την αυθάδεια! Η οποία και πάλι πειρασμός είναι! Και μεγάλος μάλιστα!
Πέραν αυτών όμως το νέο πελατολόγιο εμφανίζεται αυξημένο παρά το κακό όνομα που φέρει η επιχείρηση στην πιάτσα. Βέβαια, ως γνωστόν, οι φημολογίες που κυκλοφορούν έχουν πάντα να κάνουν με την ποιότητα των στομάτων που τις διαδίδουν (και όλος ο κόσμος πια ξέρει πως η ποιότητα Μόργκαν Στάνλει δεν εγγυάται τίποτε), και αυτό οι πελάτες το αναγνώρισαν έκπληκτοι, προκαλώντας ρίγη συγκίνησης και εκ νέου εμφάνιση χαμόγελου. Ή μάλλον το δεύτερο αυτό χαμόγελο ήταν προγενέστερο αυτού που προκλήθηκε από την «παγκόσμια ημέρα της βραδύτητας», αλλά αυτό δεν έχει καμία μα καμία σημασία. Στην πραγματικότητα άλλωστε τρίτωσε το κακό, μιας και των δύο αυτών είχε προηγηθεί άλλο ένα χαμόγελο, το οποίο προκλήθηκε από το άκουσμα της φράσης «επιτέλους, τώρα κατάλαβα πώς λειτουργούν αυτά τα κυκλώματα». Αυτό το χαμόγελο βέβαια δεν υλοποιήθηκε στα χείλη αλλά παρέμεινε αδιόρατο, κρυμένο στον ιστό της παρασυμπαντικής διάστασης, για να μην θιγούν πρόσωπα και καταστάσεις βεβαίως βεβαίως. Άλλωστε τα συγκεκριμένα έχουν στηλιτευτεί όπως πρέπει, δεν κρίνεται απαραίτητη η περεταίρω δημοσιοποίηση.

Ε λοιπόν, τρία κακά για σήμερα πολλά είναι, μην πάθουμε και τίποτε και γίνουμε σαν τον Joker!

Το μέτρο του χρήματος

Να ήρθε άραγε το πλήρωμα του χρόνου για θεσμικές αλλαγές στο χρηματοπιστωτικό σύστημα; Πολλή συζήτηση περί αυτών και μάλιστα σε παγκόσμιο επίπεδο, υπάρχει πιθανότητα να γίνουν και παρεμβάσεις άραγε; Σίγουρα, από εκείνη την αποφράδα ημέρα του ‘72 που το χρήμα από μέτρο και μέσο των συναλλαγών μετατράπηκε σε «προϊόν», τα πράγματα ξέφυγαν από κάθε έλεγχο και τώρα η ανθρωπότητα πληρώνει πολλαπλάσια την κρίση που ούτως ή άλλως αργά ή γρήγορα θα βίωνε ως παρεπόμενο ενός μη-βιώσιμου διαχειριστικού συστήματος, του καπιταλιστικού.
Το γεγονός πως στα χρόνια που ακολούθησαν η πολιτική και η ιδεολογία μπήκαν σε δεύτερη μοίρα και η χρηματική οικονομία αναρριχήθηκε σε πρώτη προτεραιότητα των κυβερνήσεων, αλλά και των περισσοτέρων ανθρώπων, ενέτεινε το πρόβλημα και αφαίρεσε κάθε διέξοδο διαφυγής από την κρίση. Οι συστημικοί διαχειριστές που ανέλαβαν πλέον την εξουσία παραμένουν ανήμποροι μπροστά στα χρηματοοικονομικά συμφέροντα, τα οποία άλλωστε τους αναδεικνύουν ή τους καταβαραθρώνουν μέσα σε μία νύχτα, ανάλογα με τις ορέξεις τους και τον βαθμό υποταγής των στην εξυπηρέτηση συμφερόντων.
Έτσι, σήμερα η κρίση λαμβάνει τραγικές διαστάσεις. Απόλυτα αναμενόμενο όταν το ίδιο το «μέτρο» της οικονομίας, το χρήμα, δεν είναι αντικειμενικό και αξιόπιστο, αλλά μεταβάλλεται ανάλογα με τις ορέξεις, τα «χρηματιστηριακά παιγνίδια» και τις λεκτικές επιθέσεις ή στηρίξεις που εξαπολύονται. Σαν να μετράς το ύψος του σπιτιού σου και σήμερα να το βρίσκεις τρία μέτρα, αύριο που θα στο εκθιάσουν να το βρίσκεις τριάμισι και μεθαύριο που θα σχολιάσουν το χρώμα του να το βρίσκεις δυόμισι. Και μέσα σε όλα αυτά, άνθρωποι που «εμπορεύονται αριθμούς» μέσα σε χλιδάτα γραφεία, αγοράζοντας και πουλώντας χρήμα, συναλλάσσοντας το ίδιο το μέσο συναλλαγής δηλαδή, κερδίζουν ή χάνουν περιουσίες, αδιαφορώντας για το ότι στην πράξη τα παιγνίδια αυτά παίζονται στις πλάτες ανθρώπων αλλάζοντάς τους τη ζωή. Η ιδεολογία κυριαρχίας της «οικονομίας» στην ηθική και στην πολιτική, στον ίδιο τον άνθρωπο.
Και το ότι συζητείται πάντως ανοιχτά σήμερα το θέμα αποτελεί σίγουρα ένα βήμα, μέχρι «προχτές» αποτελούσε ταμπού. Μάλλον όμως για την ώρα οι συζητήσεις αποτελούν απλές ρητορικές ωραιολογίες. Γιατί σε μια εποχή που οι «κυβερνήτες» είναι στην πράξη μαριονέτες, ή μερικές φορές και συμμέτοχοι στο παιγνίδι, και που οι εμπνευστές και υποστηρικτές του παρόντος χρηματοπιστωτικού συστήματος παραμένουν, ανά τον κόσμο, σε κυβερνητικές θέσεις κλειδιά, και που οι μεγαλοεπενδυτές της «αγοράς του χρήματος» ξοδεύουν μερικά εκατομμύρια ετησίως για να «λαδώσουν», με νόμιμες εισφορές, τους «αδιάφθορους», κατά τα λεγόμενα, ηγέτες των κρατών, μάλλον σημαντικές θεσμικές αλλαγές δεν μπορούν να αναμένονται.
Το ζητούμενο άλλωστε είναι να αλλάξουν και οι ίδιοι οι άνθρωποι την ιεράρχηση των προτεραιοτήτων τους και να ξαναβάλουν την ζωή τους πάνω από το χρήμα. Όσο όμως οι ιδέες παραμένουν «εμπορεύσιμο αγαθό» και όταν τα φώτα σβήνουν ο καθένας σκέφτεται πως θα κερδίσει περισσότερα, οι επενδυτές θα μπορούν να διαχειρίζονται τους διαχειριστές εξουσίας κατά τις ορέξεις τους. Λέγεται βέβαια πως το ποτάμι δε γυρίζει πίσω, είναι δυνατό λοιπόν να ξαναγίνει το χρήμα μέσο, χάνοντας την σύγχρονη ιδιότητα του «προϊόντος»; Γιατί οι ιδέες μπορούν σίγουρα να ξανακερδίσουν την «πρωτοκαθεδρία», αυτό είναι απλά θέμα ισορροπιών και… δυσκολιών. Όσο για τον καπιταλισμό, κάποια στιγμή, όπως και κάθε άλλο διαχειριστικό σύστημα, θα μπει στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Για την ώρα όμως, αν το συγκεκριμένο ποτάμι δεν λοξοδρομήσει τουλάχιστον, οι αμέσως επόμενες γενιές μάλλον δεν θα μάθουν ποτέ τι σημαίνει να Ζεις τη ζωή σου.

Καφέ…

Ούτε καν μπεζ. Γιατί αν ήταν μπεζ, ως όφειλε δηλαδή, στην πανακότα δε θα φαινόταν τίποτε. Όχι όμως μόνο στο τζάμι, αλλά και στο ίδιο το αμάξωμα η αντίθεση ήταν φανερή! Δεν ήταν σκόνη, δεν ήταν άμμος, ήταν λάσπη κανονικότατη, με κάθε πιτσιλιά κιτρίνιζε το τζάμι, μέσα σε λιγότερο από δίλεπτο ο υαλοκαθαριστήρας το μετέτρεπε σε ακαθόριστη ζωγραφική από καμπύλες αφηρημένης λασποτεχνίας!
Ο Μάρτης πάντως, πιστός στα πατροπαράδοτα έθιμα, απαιτεί για μια ακόμα φορά το ξήλωμα του φράκτη – παλουκοκαύτης όνομα και πράμα. Μια βδομάδα άνοιξης και ξαφνικά, μέσα σε μια νύχτα, η θερμοκρασία κατεβαίνει στους πέντε βαθμούς. Ευτυχώς δηλαδή γιατί τόση παρατεταμένη άνοιξη δεν θα την άντεχε το αναπνευστικό, ούτε το κυκλοφορικό εδώ που τα λέμε. Ενώ λίγη κακοκαιρία θα αυξήσει και τα νερά των ποταμών, πράγμα πολύ σημαντικό για την επικείμενη εξόρμηση «ράφτινγκ»! Βέβαια το χιονάκι είναι άσπρο και μέχρι στιγμής, μόνο καφέ σύννεφα υπάρχουν στον ορίζοντα. Φαίνεται κι αυτό αποφάσισε ν’ αλλάξει χρώμα για να μη δει κανείς άσπρη μέρα φέτος! Γιατί αν περίμενε ο κόσμος να τη δει από αλλού, γελάστηκε, μόνο συννεφιασμένο γκρίζο!
Η «μετρολογία» άλλωστε «πάει σύννεφο» τις τελευταίες μέρες, όχι όμως η γνωστή, αυτή που αφορά στα μέτρα και σταθμά, αλλά μια καινούργια που έχει να κάνει με τα «οικονομικά» μέτρα της κυβέρνησης. Άραγε ο πρώτος δημοσιογράφος ή πολιτικός που χρησιμοποίησε τον όρο «μετρολογία» για να χαρακτηρίσει την συζήτηση γύρω από τα μέτρα γνώριζε πως η λέξη αυτή δηλώνει την επιστήμη που έχει ως αντικείμενο τη μέτρηση και τη μελέτη της αξιοπιστίας των μετρήσεων;
Όσο για τα μέτρα αυτά καθ’ εαυτά, ούτως ή άλλως αφορούν στο ήδη υπάρχον διαχειριστικό πλαίσιο, με το οποίο η κάθετη διαφωνία είναι γνωστή. Το παράδοξο είναι πως επειδή ακριβώς η κατανάλωση είναι μία από τις ρίζες του κακού, τελικά όσο μικρότερη γίνεται, τόσο καλύτερα είναι. Στην τελική, αφού οι αλλαγές γίνονται μόνο μέσα από ζυμώσεις, ίσως είναι καλύτερα τα «επώδυνα μέτρα». Μπορεί να φέρουν πιο κοντά την αντίδραση και απόρριψη του παρόντος διαχειριστικού συστήματος.
Τι κατάντια πάντως κι αυτή, ο άνθρωπος ανήγαγε την οικονομία και την «ανάπτυξη» σε επίπεδο ανώτερο της ίδιας του της ζωής, θεωρώντας ότι η ανάπτυξη θα βελτιώνει επαγωγικά τη ζωή του, η οποία όμως κατέληξε ανύπαρκτη. Μήπως είναι καιρός να ξαναμπεί στη θέση της, υποδεέστερα του ανθρώπου; Ας ζήσει πρώτα ο άνθρωπος και σιγά-σιγά θ’ αναπτυχθεί, δεν είναι η ανάπτυξη ο αυτοσκοπός του ανθρώπινου όντος, ούτε και η χρηματοθηρία. Φιλοσοφικές αναζητήσεις του φαναριού και του πιθαριού θα πεις…
Οι έλληνες πολιτικοί πάντως φαίνεται πως το χούι να ευχαριστούν τους «ξένους ηγέτες» το έχουν στο DNA τους, η ξενολατρεία άλλωστε είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του σύγχρονου έλληνα. Ο «εισαγόμενος» δεν ήταν άλλωστε ο καυστικός χαρακτηρισμός που του αποδώθηκε προ εικοσαετίας; Ε, «εισπράτει» τώρα! Αλλά τόσες ευχαριστίες καταντούν βαρετές. Αναμενόμενες όμως μεταξύ κατεργαραίων. Άλλωστε, στην αλυσίδα του κλέψαντος του κλέψαντος, ο τελευταίος της σειράς είναι ο ριγμένος, αλλά και αυτός που καταλήγει δακτυλοδεικτούμενος.

[Ψιτ, εσείς εκεί απάνου, από τότε που εφευρέθηκε η συγνώμη χάθηκε το φιλότιμο…]

Μάρτης

Από πείσμα, για να συνεχίσει το μέτρημα. Αν και τελικά, απρόσωπο αποβαίνει και αυτό. Επτά μέχρι τώρα, αλλά ο αριθμός παραμένει «απλός αριθμός». Τόσο μικρός, που λογικά δεν μπορεί να χωράει τον καιρό, κι όμως, τόσο κενός. Όπως κάθε αριθμός ίσως, μιας και οι αριθμοί τελικά, μάλλον δεν μπορούν να «μετρήσουν» τίποτε.
Ίσως άρχισε όντως να ξεμυτάει η άνοιξη. Βέβαια, το έχει το όνομα του παλουκοκαύτη, οπότε όλο και λίγο τζάκι θα πρέπει να μυρίσει.
Γιατί από άνοιξη, μυρωδιά δε φαίνεται.

Πιο πολύ δυναμίτης μυρίζει στην ατμόσφαιρα…

Εξωσχολικές αναζητήσεις…

«Έλα τώρα, κανείς δεν ζήτησε να γράψεις δοκίμιο, δυο γραμμές όμως σίγουρα μπορείς να γράψεις για το Γαλιλαίο, τον Κοπέρνικο και το ηλιοκεντρικό πλανητικό σύστημα, όλοι μπορούν και χωρίς να έχουν διαβάσει το δεκασέλιδο!»
«Εσείς μπορεί, μπορεί να σας αρέσουν τα εξωσχολικά, εγώ όχι»
(Εξωσχολικά;)

Προφανώς η λειτουργία του εκπαιδευτικού συστήματος έχει αλλάξει και πλέον δεν διαθέτουμε πανεπιστήμια, αλλά μόνο επαγγελματικές σχολές. Και σε επαγγελματικό επίπεδο μπορεί να βγαίνουν και τζιμάνια και ας μην γνωρίζουν επιγραμματικά περί ηλιοκεντρικού συστήματος, αλλά επιστήμονας δεν νοείται αν δεν γνωρίζει πέντε πράγματα που αποκαλύπτουν τους μηχανισμούς με τους οποίους η επιστήμη έφτασε στη σύγχρονη εποχή. Ούτε νοείται επιστήμονας που δεν μπορεί να αποδώσει εύσημα στους ανθρώπους σταθμούς της επιστημονικής ιστορίας. Ο επιστήμονας είναι άλλωστε πνευματικός άνθρωπος και το πνεύμα αναπτύσσεται σφαιρικά, όχι μονόπλευρα.
Αλλά τα πράγματα είναι μάλλον πολύ χειρότερα. Πως το είχε πει ο βουλευτής, που είχε διατελέσει και δεξί χέρι υπουργού παιδείας; «Είναι απαράδεκτο να χρειάζεται κάποιος πενήντα έξι μαθήματα για να πάρει πτυχίο, δεκαοκτώ αρκούν, τα βασικά εργαλεία της επιστήμης του!». Της επιστήμης Του; Μα η επιστήμη είναι ενιαία και ο επιστήμονας πρέπει να είναι σφαιρικός για να μπορεί να κρίνει! Πληρωμένη η απάντηση από έναν οικονομολόγο της αγγλικής σχολής: «Αυτά είναι θεωρίες του αποτυχημένου γαλλικού μοντέλου παιδείας». Αλλά τί να περιμένει κανείς από άνθρωπο που γνωρίζει μόνο μαθηματικά και έχει την αίσθηση πως η ζωή είναι εξισώσεις και αριθμοί; Και ο θάνατος απλά ένα ποσοστό επί του συνόλου; Στη δουλειά του είναι καλός, δυστυχώς όμως είναι και πολιτικός… Και δυστυχώς, σήμερα τον κόσμο αυτό τον κυβερνούν οικονομολόγοι. Με τα ολέθρια αποτελέσματα που όλοι γνωρίζουν…
Και τώρα τί; Επειδή δημιουργήθηκαν τόσες θέσεις στις επαγγελματικές πλέον σχολές πρέπει να καλυφθούν; Δηλαδή αν κάποιος γράφει κάτω από δέκα, που σημαίνει πως δεν κατέχει καν τα εργαλεία που χρειάζονται για να ασχοληθεί με την επιστήμη, θα εισέρχεται πάλι στα ανώτατα ιδρύματα; Ε μα ναι, αφού επαγγελματικές σχολές είναι, όχι πανεπιστήμια!
Αλήθεια, από Δευτέρα αίρεται για μια ακόμη φορά η πρόσβαση των ελληνικών ιδρυμάτων (εσκεμμένη αποφυγή χρήσης του όρου «πανεπιστήμια») στις βιβλιοθήκες; Φήμη ή γεγονός; Η Δευτέρα δεν είναι μακριά πάντως. Άλλωστε όλοι οι έλληνες πρέπει να σφίξουν το ζωνάρι. Λιγότερη τροφή σε σώμα και πνεύμα. Ελαττώνονται τα δημόσια έξοδα έτσι! Όπως και με το να μην προσλαμβάνεται κόσμος στα νοσοκομεία και να υπολειτουργούν μονάδες αναγκαίες για το κοινό – τα ιδιωτικά τέτοιες επενδύσεις ποτέ, δεν είναι οικονομικά συμφέρον για να σωθούν καμιά πενηνταριά μόνο (;;;!!!) παιδιά!
Κάποτε η υφήλιος θα αλλάξει (αν προφτάσει) και θα ξεφύγει από το στενό παρωπιδικό οικονομικό μοντέλο διαχείρισης. Τα πρώτα δειλά βήματα για την συνεκτίμηση περιβαλλοντικών και κοινωνικών μεταβλητών στα διαχειριστικά σχήματα ήδη γίνονται, και τα πάντα ρέουν, μεταβάλλονται, αλλά σήμερα; Σήμερα δυστυχώς αυτή είναι η πραγματικότητα, σε αυτή θα ζήσει ο σημερινός άνθρωπος του αρέσει δεν του αρέσει. Αυτά τα νέα από το μέτωπο της «ελευθερίας επιλογών»…

Παράξενη μέρα;

Μάλλον «διαφορετική». Διαφορετική αντιμετώπιση; Από το ένα, ή το άλλο, ή μήπως και τα δύο μέρη; Μάλλον όχι, οι τακτικές δεν άλλαξαν άλλωστε.
Απαραίτητη για μια ακόμα φορά η τακτική «σκούπας». Σε μεγαλύτερη ένταση και έκταση αυτή τη φορά. Έστω ότι είναι αναμενόμενο να βρεθούν μερικά «σκονάκια». Αλλά «αναπληρωματικά σκονάκια» κανείς δεν περίμενε να υπάρχουν!
Πάντως είναι παράξενο ποιά είναι τελικά τα πιο ελπιδοφόρα φυντάνια του σήμερα. Όσον αφορά στην επιστημονική κατάρτιση. Αυτά που είναι περισσότερο συνεσταλμένα, που εξωτερικεύονται δύσκολα, που δυσκολεύονται να διαχειριστούν τις δυσκολίες και τα «αναπάντεχα» και τα χάνουν εύκολα! Από την άλλη, η «καπατσοσύνη» και η ευελιξία στη «διαχείριση» συνοδεύονται από αμελητέα έως και μηδενική κατάρτιση. Σε επίπεδο που δεν αφήνει περιθώρια ελπίδας για το μέλλον. Σε κάπως ενδιάμεση κατάσταση βρίσκονται μόνο εξαιρέσεις μετρημένες στα δάκτυλα… του ενός χεριού! Πότε εξέλειψε άραγε το «είδος» που συνδυάζει αυτά που σήμερα φαντάζουν ως δύο «εκ διαμέτρου αντίθετα» άκρα;
Η αναπάντεχη ειλικρινής ευγένεια πάντως ήταν πολύ παράξενη. Συζήτηση βγαλμένη από «άλλη διάσταση». Η ζώνη του λυκόφωτος;
Πέραν αυτών πάντως, των μοναδικών ίσως πλέον «απολαύσεων», η «απώλεια επαφής» (τρίτου τύπου;) είναι σταθερή. Σαν να μην υπάρχει καμία διέξοδος πια, καμία μα καμία δυνατότητα «μεταβολής» της παρούσας κατάστασης. Καμία ιδέα για πιθανές «αντιδράσεις», κανένα «φως» που να υποδηλώνει την άκρη του τούνελ. Σαν να περιτριγυρίζεσαι από ένα τετράγωνο δωμάτιο το οποίο στερείται πόρτας, τότε όμως από που μπήκες;
Αναζητείται απεγνωσμένα έξοδος διαφυγής…

H μέρα είχε διαφορετική, παράξενη «υφή»

When the going gets tough…

… the man gets… going… running… dissipating… whatever…




There 've been some… complications… quite complicated…
Δεν είμ’ «εδώ»… λείπω…

[Άντε, καλή σαρακοστή… διαρκείας!]

Αδιάβαστος Γιωργάκη, αδιάβαστος

Γιατί φούσκωσες τ’ αυτιά του κόσμου περί πράσινης ανάπτυξης, αλλά μάλλον δεν έχεις καταλάβει πως η αειφορία, στα συνέδρια της οποίας συμμετέχεις παρεμπιπτόντως, στηρίζεται σε τρείς πυλώνες, τον περιβαλλοντικό, τον κοινωνικό και τον οικονομικό. Και Γιωργάκη μου, η αειφορία προϋποθέτει την δραστηριοποίηση στο σημείο τομής των τριών πυλώνων ώστε να ικανοποιούνται οι παράγοντες βιωσιμότητας και των τριών.
Οπότε Γιωργάκη μου, δεν μπορείς να αίρεις την αναγκαιότητα αδειοδοτήσεων μονάδων και μάλιστα να ακυρώνεις την απαίτηση για περιβαλλοντικές μελέτες. Τουναντίον Γιωργάκη μου θα έπρεπε να ζητήσεις να γίνονται και κοινωνικές μελέτες και μόνο όταν και οι τρείς παράμετροι, διότι οικονομικές πάντα γίνονται, δε το συζητάμε, όταν λοιπόν και οι τρείς παράμετροι είναι μέσα στα όρια βιωσιμότητα, τότε και μόνο τότε να δίδεται άδεια. Αν Γιωργάκη μου οι υπηρεσίες αδειοδότησης κωλυσιεργούν, να τις κάνεις πιο αποτελεσματικές, γι’ αυτό εξελέγης, όχι για να αυξήσεις το επίπεδο άναρχης δραστηριοποίησης στην Ελλάδα, σύμφωνα με τις επιταγές της αγοράς αλλά αντίθετα από τις επιταγές της αειφορίας. Γιατί Γιωργάκη μου είναι γνωστό, κι ας κρυβόμαστε πίσω απ’ το δάχτυλό μας, πως η αναρχία της αγοράς και η ανυπαρξία περιορισμού της σε βιώσιμα σχήματα είναι που δημιούργησε την φούσκα της κρίσης.
Αλήθεια βρε Γιωργάκη μου, μια χαρά το σκέφτηκες πως αν υπάρχουν λιγότεροι συνταξιούχοι, η φούσκα του ασφαλιστικού θα αργήσει περισσότερο να σκάσει. Αλλά βρε ‘συ, πάλι ξέχασες την κοινωνική παράμετρο; Ξεχνάς ότι αν αυξήσεις τα όρια συνταξιοδότησης, αυξάνεις στην ουσία και την νεανική ανεργία; Γιατί βρε Γιωργάκη μου είναι σίγουρο ότι τα επιτελεία σου το ξέρουν πως αυτή θα είναι η παρενέργεια του «μέτρου», αλλά μπροστά στο να ικανοποιήσουν άμεσα έναν οικονομικό παράγοντα, αδιαφορούν για το αν το μέτρο συντελεί στην αειφορία του ασφαλιστικού, ή απλά μεταφέρει την έκρηξη της φούσκας του σε μελλοντικούς χρόνους. Άσε που θα είναι και χειρότερη τότε. Γιατί βρε Γιώργο μου, συνέχεια ξεχνάς να ικανοποιήσεις τον κοινωνικό παράγοντα; Μήπως την θεωρία της αειφορίας την διάβασες διαγώνια και δειγματοληπτικά πριν ξεκινήσεις την εφαρμογή του πειραματικού;
Και κάτι ακόμα βρε καρντάση, για να μην κοροϊδευόμαστε. Για να ζήσει και να αναπτυχθεί η ανθρωπότητα σήμερα, απαιτείται λιγότερη εργασιακή προσφορά απ’ τον καθένα μας. Καί η τεχνολογία καλπάζει, αλλά καί εμείς γίναμε πολλοί, οπότε οι δουλειές γίνονται με λιγότερο κόπο. Αν θες λοιπόν Γιωργάκη μου να διορθώσεις το σύστημα, προώθησε πολιτικές που θα μοιράζουν τις δουλειές, όχι μόνο τον πλούτο (που δεν τον μοιράζεις τελικά, θα σου πω και γι’ αυτό), γιατί δεν χρειάζεται πια να δουλεύει ο άνθρωπος τόσο πολύ. Έτσι και την ανεργία θα ελαττώσεις, αλλά και το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ των κοινωνικών στρωμάτων θα μικρύνεις. Κάνε βρε και καμιά κοινωνική ανάλυση, χρήμα, χρήμα, χρήμα, χρήμα, δεν βαρέθηκες να ασχολείσαι μόνο με τα χρηματοοικονομικά και να αδιαφορείς για τα κοινωνικά και περιβαλλοντικά; Μου λογίζεσαι και πράσινος τρομάρα σου.
Και κάτι τελευταίο να λάβεις σοβαρά υπ’ όψη σου Γιώργο μου, Θα βρεις πολλούς Έλληνες να ζουν σε βίλες και να δηλώνουν πενιχρά εισοδήματα, αλλά θα λένε αλήθεια, γιατί αν θυμάσαι, «ξεχνάτε» συστηματικά να φορολογείτε τα εταιρικά κέρδη. Και όλο για μέτρα ακούει ο κοσμάκης, και μάλιστα του γίνεται πλύση εγκεφάλου για την αναγκαιότητά τους, αλλά το ότι οι εταιρίες, ανώνυμες κι επώνυμες δεν φορολογούνται, δεν το ακούει, κι έτσι δεν ακούει και πως θα φορολογηθούν. Αν δεν τις φορολογήσεις λοιπόν και αυτές ρε Γιώργο, πάλι οι ίδιοι που πλήρωναν θα πληρώσουν, μην κοροϊδεύεις τον κόσμο με λόγια όμορφα αλλά ασύμφωνα με τις πράξεις σου.
Αδιάβαστος Γιώργο μου, αδιάβαστος, αλλά με τέτοιους κηδεμόνες που έχεις εκεί πέρα στις Βρυξέλες και στη μακρινή δύση λογικό είναι να διαβάζεις μόνο μικρά αποσπάσματα. Βλέπεις, η αειφορία προϋποθέτει την απουσία εκρηκτικών φουσκών από το σύστημα, ενώ τουναντίον ο καπιταλισμός ζει και εξαπλώνεται μέσα από αυτές. Γι’ αυτό και ο τελευταίος είναι μη βιώσιμος στο σύνολο της κοινωνίας. Και γι’ αυτό και η αειφορία δε συνάδει με αυτόν.
Α και να θυμάσαι Γιώργο μου ότι όσο «όμορφες» και αν είναι οι «φιλελεύθερες» θεωρίες του, ο πεινασμένος άνθρωπος, ή ο άνθρωπος που αισθάνεται αδικημένος από το φαγοπότι που γίνεται πλάι του, είναι επικίνδυνος άνθρωπος.
Τούτη η χώρα τελικά μαστίζεται από άναρχη δόμηση, άναρχη δραστηριοποίηση, άναρχη επιχειρηματικότητα, ενώ είναι γεμάτη από πολέμιους της αναρχίας…

Τσικνίσματος παρελκόμενα

Όχι, «με τον κουραμπιέ» δεν τσικνίσαμε, όπως έλεγε η (για μια ακόμα φορά χάλια) διαφήμιση γνωστής αλυσίδας «σουπερμάρκετ» παιδικής χαράς, αλλά μελομακάρονα έχουν μείνει ακόμα… δύο… ένα, μόλις εξαφανίστηκε «μυστηριωδώς» το δεύτερο! Οι κουραμπιέδες έχουν το κακό συνήθειο να εξαφανίζονται γρήγορα… δυστυχώς… :/
Τώρα και τσίκνισμα δεν το λες… μιας και το χοιρινό ήταν με καυτερή σάλτσα, το άλλο χοιρινό ήταν με μανιτάρια και δάφνη, το λουκάνικο ίσως έφερνε λίγο από τσίκνα, αλλά χανόταν δίπλα στη βραστή πατάτα και τα ψητά λαχανικά. Τουλάχιστον το ντέφι και το μπουζούκι δώσαν εύθυμη νότα στο δήθεν τσίκνισμα, η οποία επίσης χανόταν μέσα στα ποτήρια του κόκκινου κρασιού. Πολύ κρασί αδερφάκι Νώντα…
Μ’ αυτά και μ’ αυτά, κι αφού η ομήγυρης επιδόθηκε σε τσιφτετέλια και ζεμπεκιές, έφυγε η τσικνοπέμπτη και μείναν τα μελομακάρονα. Ε αύριο-μεθαύριο τελειώνουν κι αυτά, γιατί αν υποψιαστώ πως θα πετάξει κι ο χαρταετός με μελομακάρονο για καύσιμο, θα πεθάνω στρατηγέ μου……
Άλλωστε έρχεται και η σαρακοστή σιγά-σιγά… Διαρκείας απ’ ότι φαίνεται κατά τις εξαγγελίες του πρωθυπουργού μας. Ναι καλά, σιγά και μην κρατήσουμε νηστεία επειδή έτσι έχει κάτσει στο κεφάλι των υποτιθέμενων «πεφωτισμένων» που κρατούν τα παγκόσμια ηνία. Αλλά τα μελομακάρονα πρέπει να τελειώσουν, να μην δείχνουμε και εντελώς εγκάθετοι, να δείξουμε και λίγο μέτρο!
Άντε-άντε και για το χαρταετό εφέτο θα φέρουμε μπαμπού από την κάτω Αίγυπτο!

Φλεβάρης

Θέμα μετρήματος και σταθερότητας στις αποφάσεις η γραφή, διότι κανένας μα κανένας συγγραφικός οίστρος δεν διακατέχει τη διάθεση. Τουναντίον.
Φλεβάρης, δηλαδή σαν να λέμε τελείωσε ο Γενάρης. Του 2010. Μας άφησε χρόνους! Πότε; Γραφική πλέον η ερώτηση. Για την ακρίβεια, μάλλον πρέπει ν’ αρχίσω ν’ ανησυχώ για την «πνευματική μου ισορροπία». Εγώ… οι υπόλοιποι μάλλον έχουν πια καταλάβει πως κάτι τέτοιο δεν υφίσταται! Σε τελευταία ανάλυση, πως να υπάρχει διάθεση και πως να μην διακατέχεται κάποιος από πλήρη απογοήτευση όταν απλά… δεν βρίσκει λόγο να σηκωθεί το πρωί; Πέραν ίσως του «να πα να κάνει και καμιά δουλειά κάποια στιγμή». Κοινώς, όχι από λόγο, αλλά είτε από εξαναγκασμό είτε από βαρεμάρα. Διότι, ακόμα και το να κοιμάσαι, κάποια στιγμή το βαριέσαι.
Φλεβάρης και τελικά «το σύστημα» βρίσκει τρόπους να σε ξεδοντιάζει. Πόσο ματαιόδοξα άραγε πιστεύουν ορισμένοι πως η απλή καθημερινή συμπεριφορά τους είναι που ευθύνεται και που μπορεί να φέρει τελικά κάποια αλλαγή. Αντιθέτως, αν δεν υπάρξει οργανωμένη κίνηση, καμία αλλαγή δεν έρχεται. «Το σύστημα» βρίσκει τρόπους είτε να σε αποτρέψει από το να το «διαφοροποιήσεις», είτε, αν συνεχίσεις να το χτυπάς, τότε να σε συνθλίψει. Και όχι, «το σύστημα» δεν είμαστε εμείς. Εμείς απλά αποτελούμε μικρά του τμήματα, αλλά το βρήκαμε εν λειτουργία όταν γεννηθήκαμε και αυτό καθορίζει τους κανόνες. Και έτσι έχει τη δυνατότητα να αποτρέπει ή ακόμα και να συνθλίβει. Οπότε, μπορεί μεν να μην σου αλλάζει το μυαλό, αλλά μπορεί άνετα να σου αφαιρέσει τη δυνατότητα να το «πλήξεις». Τόσο απλά. Το τί κάνει ο καθένας στη ζωή του αφορά εκείνον. Το «όλον» έτσι δεν αλλάζει. Μόνο με «συλλογικές επαναστάσεις», όχι με μεμονωμένες. Και στον καιρό της «ατομικής ματαιοδοξίας» αυτά είναι ψιλά γράμματα, ψηλά γράμματα που ποτέ δε διαβάστηκαν όταν υπογράφαμε το συμβόλαιο.
Τα «χρωμικά» ολοκληρώθηκαν και υπεβλήθησαν. Δηλαδή παραλίγο, αλλά «τεχνικές δυσκολίες» απέτρεψαν την ολοκλήρωση της υποβολής. Η οποία πλέον αναβάλλεται για την Πέμπτη, μιας και η «οργάνωση» δεν επιτρέπει να γίνει νωρίτερα. Άλλωστε δεν θα χάσει «κ’ η Βενετιά βελόνι» αν καθυστερήσει δυο-τρεις μέρες. Σε τελευταία ανάλυση δεν πρόκειται να αλλάξει η τραγική κατάσταση του δήμου Μεσσαπίων επειδή η επιστημονική κοινότητα βοά για τις πληγές του Φαραώ. Μεγάλη η έκπληξη όταν ο δημοσιογράφος χαρακτήρισε το 250 δεκαπλάσιο του 2. Ύστερα πέρασε απ’ το μυαλό όμως πως η «αγορά» βρίσκει το 2 υπερβολικό και έθεσε τα παγκόσμια όρια ανοχής στο 25. Και ας μη συμφωνούν γιατροί και επιστήμονες. Ποιοί είναι αυτοί άλλωστε μπροστά στην «αγορά»; Πόσο ανόητα κριτήρια έχει ο κόσμος τούτος; Πόσο ανόητα κριτήρια έχει «το σύστημα» τούτο;
Και τώρα, με το πέρας; Τί θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους; Κάτι καινούργιο θα βρούμε να μας ταλαιπωρήσει, αυτό είναι το εύκολο κομμάτι. Το δύσκολο θα ήταν… δεν χρειάζονται μνημονεύσεις, δεν πρόκειται να γίνει, γιατί να μνημονευτεί;
Φλεβάρης… και οι κοινόχρηστοι χώροι εργασίας δημιουργούν τεράστια προβλήματα.
Τελικά συγγραφικός οίστρος μπορεί να μην υπάρχει, αλλά μια σελίδα λογοδιάρροιας ήδη γέμισε. Λες και κανένας ενδιαφέρεται για όλ’ αυτά τα ακατάσχετα αποκυήματα του μυαλού. Αυτός ο ιστορικός του μέλλοντος πολλά έχει να τραβήξει τελικά βρε Σωτήρη μου…