«Εορταστικές εκδηλώσεις»

Τέλος Μάρτη και η άνοιξη έχει κάνει αισθητή την παρουσία της, τα παράθυρα μένουν πλέον ανοιχτά μέχρι ν’ αρχίσει να πέφτει ο ήλιος, στα πηλιορείτικα βουνά όμως ο χειμώνας προσπαθεί να δηλώσει παρόν. Τα κελαριστά νερά γάργαρα και παγωμένα, και τα χιόνια κρατούν ακόμα στις βουνοκορφές. Η πλάση όμως «χαρά θεού» και ανεβαίνοντας τα καλντερίμια αισθάνεσαι τον ιδρώτα να κυλά μέσα απ’ τα ρούχα, δείγμα πως σε λίγο μια τέτοια ανάβαση θα κόστιζε πολύ κόπο. Για εσάς τουλάχιστον, τους ανθρώπους της πόλης.

Της πόλης που προσπάθησε να γιορτάσει την επέτειο της ύψωσης του λάβαρου της επανάστασης, τη στιγμή που αυτό για τη νέα γενιά δεν λέει και πολλά, αλλά το μόνο που κατάφερε να επιδείξει είναι η ματαιοδοξία των αρχόντων της. Αντί να επιδείξει την «ισχύ του έθνους» με μια παρέλαση, επέδειξε την ισχύ της εξουσίας. Παρέλαση για την παρέλαση λοιπόν, κι όχι για την όποια τιμή υποτίθεται πως προσφέρει μια παρέλαση προς τους ήρωες πεσόντες. Όχι ότι είσαι υπέρ του «θεσμού», αλλά ούτε και κατά αυτού. Αναγνωρίζεις πως υπάρχει κόσμος που τον προτιμά, άλλος που δεν τον προτιμά, εσύ απλά αδιάφορο τον βρίσκεις, και συνεπώς ουδέτερα τοποθετείσαι. Στην πράξη ούτε καλό, ούτε κακό κάνει, εξαιρώντας τους ανεγκέφαλους, για τους οποίους όλα κάνουν κακό και με όλα καταφέρνουν να κάνουν κακό εν’ τέλει. Εδώ ο καθένας για διάφορους λόγους μπορεί να σκαρφιστεί μια παρέλαση – φοριέται και σε καρναβαλιστών, και σε ομοφυλόφιλων, σε πολλά χρωματάκια και σχέδια, το χακί θα σε πειράξει;

Περισσότερο σε πειράζει πως όχι μόνο δεν γίνεται μια πραγματική γιορτή μνήμης τον τελευταίο καιρό, μπας και μάθει τίποτε δηλαδή και η επόμενη γενιά που κινδυνεύει να παρελαύνει την 25η επειδή οι μακεδονομάχοι πέταξαν το Μουσολίνι με τα στρατεύματά του στον Εύξεινο πόντο, αλλά πως η οποιαδήποτε γιορτή μνήμης δεν έχει καμία μα καμία σημασία. Βλέπεις, Ατόσσα, οι έλληνες, πολιτικοί και πολίτες, όχι μόνο έπαψαν να έχουν φλέβα ασήμι, αλλά για μερικά ψωροευρώ είναι διατεθειμένοι να ονομαστούν υπήκοοι της Ευρώπης, δούλοι της Γερμανίας, και να υιοθετήσουν όλα τα ευρωπαϊκά «πιστεύω». Ο γιός σου σήμερα δεν θα λαχταρούσε να τους κατακτήσει, μήτε θα επέφεραν αυτοί δεινά σε Μήδους, εδώ φοβούνται μη κι ενοχληθεί απλά η Μέρκελ και ξυπνήσει με βαρυστομαχιά τη νύχτα και τους κόψει τα δανεικά, γι’ αυτό μειώνουν μόνοι τους ηθελημένα το βιοτικό τους επίπεδο μπας και τους δώσουν ένα κοκαλάκι να γλύψουν. Οι υψηλά ιστάμενοι, γιατί για τους απλούς δεν θα φτάσει ούτε για ζωμό σούπας. Τί να λαχταρήσει να κατακτήσει ο γιός σου από έναν τόσο ξεπεσμένο λαό; Αν ζούσατε σήμερα δεν θα τον έκλαιγες…

Εκτός των τειχών λοιπόν, και μακριά από εορτασμούς, περάσατε την εθνική εορτή παρέα με τα ρυάκια και τη φύση. Επιστροφή στα τσιμέντα τις νυχτερινές, για ακόμα μια βδομάδα παραλογισμού και δήθεν ηθικοπλαστικών μηνυμάτων, και πολύ γκρίνια και ανάλυση για τα γεγονότα της εορτής που, απ’ όποια πλευρά κι αν τα δεις, δεν τιμούν ούτε τους πολιτικούς, ούτε την ημέρα, ούτε και καμιά ιδέα. Μόνο η κακομοιριά έχει μείνει σε τούτο τον τόπο…

Άνοιξη και πάλι

Μπήκε πλέον επίσημα και προχωρά με ταχείς ρυθμούς. Η άνοιξη – της φύσης, μην μπερδεύεσαι με τα λογοπαίγνια των πολιτικών. Πλησιάζει και η εικοστή πέμπτη. Πλησιάζουν και οι εκλογές. Η ατμόσφαιρα φοβισμένη. Οι πολιτικοί φοβούνται και σκαρφίζονται τρόπους για να γιορταστεί μεν η επέτειος, να μην κινδυνέψουν οι ίδιοι δε να στραπατσαριστούν σωματικά, ή ονομαστικά έστω. Αλλού απομακρύνονται από τον κόσμο – λες και ήταν ποτέ κοντά του δηλαδή. Αλλού πάλι με πρόσχημα πως πρέπει να είναι κοντά του, προσπαθούν να χαθούν μεσ’ το πλήθος. Είτε μακριά λοιπόν, όπως ζουν άλλωστε και το σύνολο της ζωής τους, είτε μη αναγνωρίσιμοι - απόντες. Αυτό κι αν είναι πρόοδος!

Άρχισε και πάλι η συζήτηση για τα καύσιμα και τη μείωση της φορολογίας. Για μια ακόμη φορά, με γνώμονα την τσέπη, η συζήτηση απομακρύνεται από την πραγματικότητα και προσπαθεί να εξυπηρετήσει συμφέροντα. Συμφέροντα χρήματος και αίματος και σίγουρα καθόλου του απλού πολίτη. Ο απλός πολίτης απλά βολεύεται και γι’ αυτό προτιμά να θεωρεί ότι εξυπηρετείται κι όλας.

Προεκλογική περίοδος λοιπόν, και η προηγούμενη συζήτηση δεν είναι τίποτε άλλο παρά η βούλα της έναρξής της. Συζητήσεις και αποκαλύψεις περί διαφθοράς και βελτιώσεων και αναπλάσεων και άλλων θα, θα, θα… Χρόνια τώρα το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται ανά (σχετικά) τακτά χρονικά διαστήματα, και χρόνια τώρα μετά κάθε επανάληψη της ίδιας εξαγγελίας έρχεται η διάψευση, η λήθη και η επανέναρξη. Επανεκκίνηση, πάλης ξεκίνημα, πες το όπως θες…

Το ότι οι πολιτικοί φοβούνται τον κόσμο είναι το μόνο νέο στοιχείο. Βέβαια ο φόβος δεν φέρνει ακριβώς τα επιθυμητά αποτελέσματα, ως γνωστό φέρνει μάλλον περισσότερη «επιτήρηση», αστυνόμευση, βία, πες το όπως θες, πάρε όποιο θες. Πιο ενδιαφέρον νέο στοιχείο θα ήταν ο κόσμος να βάλει τους κλασικούς «δοκιμασμένους» ανθρώπους στο χρονοντούλαπο της ιστορίας – μόνιμα, όχι προσωρινά όπως βάζουν οι σοσιαληστές τους δεξιούς –, άλλωστε αυτοί οι δοκιμασμένοι ήταν στο τιμόνι τόσα χρόνια και είδαμε που φτάσαμε. Αλλά μάλλον αυτά είναι οι ευσεβείς πόθοι ενός αμπελοφιλοσοφούντα και όχι κάποια πιθανή – ρεαλιστική μελλοντική πραγματικότητα. Βλέπεις οι πιθανότητες καθορίζονται από πολλές συνισταμένες στις πολυπαραγοντικές κοινωνίες, πολλές από αυτές δεν είναι διόλου λογικές, άλλες πάλι, ύπουλα, παίρνουν περισσότερη βαρύτητα απ’ όση τους αρμόζει και το τελικό αποτέλεσμα…

Τουλάχιστον άνοιξε ο καιρός και γλύκαναν οι βραδιές. Είναι πλέον ευχάριστο να κάνεις βόλτα στο νυχτερινό βουνό. Κάτι είναι κι αυτό!

Ξεκίνησαν όμως και τα έντομα… Γρουμφ…

Αρχίσαμε…

Μπορεί το κόκκινο ν’ αργεί να κάνει την εμφάνισή του, αλλά από κίτρινο χρώμα είναι γεμάτα τα πλαϊνά του πεζοδρομίου. Η άνοιξη λοιπόν όντως είναι προ των πυλών, γιατί έτσι ορίζουν οι νόμοι της φύσης κι όχι γιατί έτσι είπε η νέα κεφαλή της σοσιαληστρικής παράταξης.

Την ίδια ημέρα λοιπόν που περατώθηκαν οι παρόδιες των δημοκρατικών διαδικασιών, την ίδια ημέρα είδες ξεκάθαρα την άνοιξη ν’ αρχίζει εκεί στο πλάι του δρόμου. Η φύση γενικά δεν δημαγωγεί φυσικά όταν δηλώνει μια νέα αρχή, σε αντίθεση με τους πολιτικούς, οι οποίοι ούτως ή άλλως δεν φαίνονται διατεθειμένοι να φέρουν την άνοιξη στην χώρα τούτη. Άλλωστε, ακόμα και ο ιδρυτής μιας κάποιας «πολιτικής άνοιξης» έβαλε εδώ και καιρό λουκέτο στο κόμμα του και επέστρεψε στην συντηρητική παράταξη γνωρίζοντας πως άνοιξη και Ελλάδα δεν πάνε μαζί – ο τόπος τούτος τη γνώρισε χιλιάδες χρόνια πριν, τώρα μόλις εισέρχεται στον ιστορικό του χειμώνα υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα για να γυρίσει ο τροχός…

Πέρα από τις ανοησίες της πολιτικής ζωής δεν γίνεται να μην διακρίνεις και τις δημαγωγικές ανοησίες στις οποίες υποπίπτει ο απλός κόσμος – ανοησίες που θα συνεχίζουν να στοιχίζουν ακριβά. Τα καύσιμα βρίσκονται σχεδόν καθημερινά στην ημερήσια διάταξη κάθε παραπονεμένου. Κι αλήθεια, πάνε δέκα χρόνια από τότε που αναρωτιόσουν πως γίνεται ένα λίτρο καυσίμου να κοστίζει λιγότερο από ένα λίτρο νερού. Ε, σήμερα η τιμή είναι σχεδόν διπλάσια, αλλά πάλι θεωρείς απόλυτα φυσιολογικό να μην αποτελεί αντικειμενική αποτύπωση αν δεν μεγαλώσει ακόμα περισσότερο η διαφορά.

Βέβαια, και το νερό είναι η αλήθεια πως μπαίνοντας όλο και περισσότερο στο χρηματιστήριο της εκμετάλλευσης δεν θα αργήσει να ακολουθήσει την ανοδική πορεία των καυσίμων, αλλά αυτό προφανώς οφείλεται στην στρεβλή εκμετάλλευση που κάνει ο άνθρωπος στους φυσικούς πόρους με στόχο το κέρδος και όχι τη βιωσιμότητα. Άλλο μεγάλο κεφάλαιο που κανείς δεν μπορεί να καταλάβει…

Βλέπεις υπάρχουν ένα σωρό μαγαζιά που αφορούν στην ανόητη «γκατζετομανία» του μέσου ανθρώπου, από ηλεκτρονικές συσκευές μέχρι κοκαλάκια για τα μαλλιά και τα οποία προφανώς και διογκώνουν την φούσκα που σκάει και δημιουργεί τις κρίσεις, αλλά προφανώς και οι άνθρωποι θεωρούν πως είναι απαραίτητα για την καθημερινή τους διαβίωση. Ε κάποια στιγμή μπορεί να μάθει το είδος να τρέφεται και από πλαστικό, χρήματα δεν ξέρεις αν θα έχει να το αγοράσει, αλλά πιθανόν τότε θα είναι άφθονο στη φύση – αποσυντίθεται και με τραγικά αργούς ρυθμούς…! Πόση διορατικότητα θέλει λοιπόν για να δει κανείς πως κάθε λουκέτο σε τέτοιο μαγαζί μπορεί να φαίνεται πως δημιουργεί προβλήματα αλλά στην πράξη δεν είναι παρά λογική συνέπεια του παραλογισμού που επικρατούσε αλλά και αναγκαίο για ένα πιό βιώσιμο σύστημα;

Ο μεγάλος καθημερινός παραλογισμός όμως αφορά στο «ασφαλιστικό». Είναι εντελώς τραγικό να κάθονται όλοι να κάνουν αναλύσεις επί αναλύσεων ωρυόμενοι για τις συντάξεις, χωρίς κανείς να θέλει να αναγνωρίσει την πικρή πραγματικότητα. Το ασφαλιστικό ήταν και θα είναι ένα αναδιανεμητικό σύστημα. Χωρίς εργαζόμενους και χωρίς εισφορές από αυτούς ή τους εργοδότες τους συντάξεις δεν δίνονται. Η υπογεννητικότητα θριάμβευσε την προηγούμενη περίοδο, οι μισθοί των λίγων που ήρθαν στη ζωή πέφτουν, η ανεργία αυξάνει, οι εισφορές είτε δεν δίνονται, είτε υπόκεινται σε εκπτώσεις με στόχο τη δήθεν ανάπτυξη και όλοι θεωρούν παράξενο που οι συντάξεις θα πρέπει αναγκαστικά να πέσουν ακόμα περισσότερο τους επόμενους μήνες. Δεν κλείνει βλέπεις το ισοζύγιο και προφανώς δεν κλείνει γιατί κανείς δεν βλέπει αντικειμενικά και συνολικά τα πράγματα.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, πολιτική άνοιξη δεν προβλέπεται, μόνο γκρίνια και δυσφορία…

Υπάρχει ένα παλιό ανεκδοτάκι: Πάει ένας μπεκρής σε ένα μπαρ και ζητάει «ένα ποτήρι ουίσκι πριν αρχίσουμε». Το πίνει και ζητάει ένα δεύτερο ποτήρι «πριν αρχίσουμε». Μόλις ζητάει το τρίτο ποτήρι «πριν αρχίσουμε» του λέει ο μπάρμαν: «Ρε φίλε δεν πληρώνεις τα δύο πρώτα και να σου βάλω το τρίτο;» Και ο μπεκρής απαντά: «Αρχίσαμε…»

Μουντάδες

Πάνω που είπες πως μπαίνει σιγά σιγά η άνοιξη, η σημερινή ξημέρωσε ξανά «συνοφρυωμένη». Βέβαια η διαφορά είναι αισθητή στην ώρα που κλείνεις τα πατζούρια. Γιατί έχεις την ιδιοτροπία να τα κλείνεις με τη δύση του ηλίου για να «κρατάει» το σπίτι θερμότητα. Ιδιότροπος πάντα…

Ε λοιπόν, ενώ συνήθως λίγο πριν τις έξι τα έκλεινες, τις δυο τρείς τελευταίες μέρες πάει κοντά επτά που μένουν ανοιχτά. Είναι που έχει ακόμα φως έξω. Αυτό σημαίνει πως παρότι ο χειμώνας προσπαθεί να δείξει τα δόντια του, στην πράξη φυλλοροεί και ετοιμάζεται να δώσει τη θέση του στην ανθισμένη φύση. Να, έχεις λοιπόν κι έναν ακόμα τρόπο να δεις τον ερχομό της, γιατί φέτος έπαψαν τα ταξίδια ανάμεσα στους αγρούς προς το φυντανοτροφείο κι έτσι οι παπαρούνες δεν θα σηματοδοτήσουν την έναρξη της εαρινής περιόδου.

Βέβαια ίσως να τις δεις στο βουνό, δίπλα, την ώρα που θα κάνεις βόλτα, ή θα τρέχεις, έτσι για να ξοδέψεις λίγο από τον χρόνο σου αντί να κάθεσαι όλη την ώρα. Αλήθεια, πιθανότατα θα τις παρατηρήσεις κι εκεί όταν ανθίσουν, αλλά συνήθως έρχονται με καμιά βδομάδα καθυστέρηση σε σχέση με τον κάμπο, πρέπει λοιπόν να βρεις κι άλλες μεθόδους, να μην είσαι και ανενημέρωτος ντε!

Θα τρέχεις… Είπες να ξεκινήσεις, έβαλες μερικά κιλάκια τώρα τελευταία, και έβγαλες τέτοια φουσκάλα στο πόδι που αμέσως έσκασε και πονάει επί τριημέρου. Σήμερα και με χανζαπλάστ μόνο κατάφερες να φορέσεις παπούτσι για να κάνεις μια μικρή βόλτα έστω. Δε σε θέλει, δε σε θέλει…

Εντάξει, είναι φανερό ότι σε έχει πάρει από κάτω και όλη τη μέρα βρίζεις, οι νταλικέρηδες ωχριούν μπροστά σου, αλλά όντως φαίνεται να μη σε θέλει. Πάνω που έλεγες πως η χρονιά ξεκίνησε καλά, η μία γκαντεμιά διαδέχεται την άλλη, ενώ θετική είδηση δεν υπάρχει στον ορίζοντα. Μόνο σύννεφα, σαν αυτά που ξημέρωσαν σήμερα. Ή και πιο μουντά, δεν είναι θέμα…

Αυτό που σε τρόμαξε περισσότερο πάντως τις τελευταίες μέρες δεν ήταν από τις κλασικές «οικονομικές» ειδήσεις που καθημερινά τρομοκρατούν τον κόσμο. Ακόμα πιο τρομακτικό είναι να ακούς πως οι πολίτες πρέπει να έχουν το δικαίωμα να «ρίχνουν στο ψαχνό» σε κάποιον ο οποίος θα μπει σπίτι τους για να κλέψει. Αλήθεια, άραγε, έχουν όλοι το σθένος να ξεπεράσουν τις αναστολές και να πυροβολήσουν προς άνθρωπο; Ή μήπως, αμέσως αμέσως, η δυνατότητα αυτή θα δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για ακόμα πιο άγρια εγκλήματα, όπου ο κλέφτης, με την υπόνοια και μόνο ότι μπορεί να αμυνθείς, θα σε σκοτώσει για να έχει το κεφάλι του ήσυχο; Και ακόμα, γι’ αργότερα, πόσο θ’ αλλάξει «το συναισθηματικό» της κοινωνίας, αν σιγά σιγά η επόμενη γενιά «εκπαιδευτεί» με ασθενέστερες αναστολές; Πόσο θα κοστίζει αύριο η ζωή ενός ανθρώπου, αν σήμερα κοστίζει ελάχιστα, λιγότερο κι από το χρόνο της είδησης της αφαίρεσης μιας ζωής σε τηλεοπτικό δελτίο;

Αυτό κι αν είναι τρομακτικό και μόνο στην σκέψη… Η οικονομική κρίση ωχριά μπροστά του!

Μνήμες

Ένας χρόνος (και δυο μέρες) μετά και η Ιαπωνία συγκλονίζεται από άλλον ένα σεισμό, στην ίδια περιοχή. Σαφώς μικρότερης έντασης, αλλά αρκετό για να «ξυπνήσει» μνήμες από την αγωνία που ζούσε η ανθρωπότητα, ένα χρόνο πριν, για την τύχη των πυρηνικών αντιδραστήρων. Ή μάλλον για την τύχη της ανθρωπότητας της ίδιας. Ευτυχώς, ένα χρόνο μετά όλα αυτά είναι μνήμες, για τους περισσότερους, υπάρχουν δυστυχώς και κάποιοι για τους οποίους είναι οδυνηρό παρόν.

Μνήμες όμως ξυπνά και το δυστύχημα στην Ελβετία. Είκοσι δύο παιδιά που γυρνούσαν από εκδρομή νεκρά από τροχαίο με πούλμαν. Όπως και τότε, στα Τέμπη, η ιστορία επαναλαμβάνεται (παρότι «μόνο στην Ελλάδα γίνονται αυτά»), κι αυτό γιατί το δυστύχημα είναι θέμα πιθανοτήτων. Μπορεί να μπορείς να τις ελαττώνεις, αλλά αδύνατο να τις εξαλείψεις. Έτσι και στην Ιαπωνία, έτσι και στα Τέμπη, έτσι και στην Ελβετία, έτσι και στο Τσερνομπίλ, έτσι και στο Μποπάλ, μακρύς κατάλογος…

Και τελικά όλα πάντα έρχονται στη μνήμη από κάποια αιτία, και όλα τελικά φεύγουν από αυτή και χάνονται στη λήθη. Και το θέμα είναι τί εμπειρία κερδίζεται από δαύτα και ποια αλήθεια δημιουργείται…

Παράξενη μέρα ξημέρωσε

Μουσκεμένη Δευτέρα

Τόσο νερό μετά από τόση λιακάδα καταντάει ανυπόφορο. Άσε που από τη νύχτα, που ο καιρός άλλαζε, άρχισε μια κάποια «ανησυχία» στον ύπνο. Οι πρωινοί «καταρράκτες» ανέτρεψαν την προγραμματισμένη βόλτα προς την πλατεία. Θα δήλωνες το τηλέφωνό σου στη λίστα των συνδρομητών που δεν επιθυμούν να λαμβάνουν κλήσεις για προωθητικές ενέργειες. Είναι κουραστικό άλλωστε κάθε λίγο και λιγάκι να πρέπει να απαντάς πως «δεν ενδιαφέρεσαι», άσε που τις περισσότερες φορές οι κλίσεις αυτές γίνονται σε «ώρες κοινής ησυχίας». Σε εισαγωγικά, γιατί πλέον έχει καταργηθεί αυτή η έννοια. Δυστυχώς για την ανθρωπότητα – έχει αλλάξει βέβαια το μοτίβο δραστηριοποίησης, αυτό το αναγνωρίζεις, αλλά όπως και να το κάνεις, λίγη μεσημεριανή «σιέστα», μακριά από τις σκοτούρες είναι ευχάριστη. Τώρα θα πεις: εδώ πλέον διαφημίζονται οι διαδικτυακές υπηρεσίες επειδή ακριβώς η αγορά κλείνει κάποια στιγμή και ο κόσμος «χάνει» έτσι ευκαιρίες… Υπάρχει και η οπτική ότι χάνει τη ζωή του πλέον με αυτή τη νέα «νοοτροπία», αλλά όλα είναι θέμα ορισμού της ζωής. Υπάρχουν και κάποιοι που την ορίζουν ως το κυνήγι του χρήματος και της δόξας, και υπάρχει και η άποψή σου γι’ αυτούς. Καθόλου καλή ομολογουμένως, ακατάλληλη σίγουρα δι’ ανηλίκους…

Αλήθεια, για τις τηλεφωνικές διαφημίσεις / προωθητικές ενέργειες υπάρχει, υποτίθεται, τρόπος αποφυγής, για το e-mail υπάρχει; Γιατί όσες διευθύνσεις κι αν θέσεις σαν ανεπιθύμητες, ελληνιστί σπαμ, απ’ όσες λίστες κι αν διαγραφείς, επειδή ποτέ δεν είχες εγγραφεί μόνος σου, πάλι νέες ξεφυτρώνουν. Με τις ευλογίες της νομοθεσίας της ευρωπαϊκής ένωσης η οποία νομιμοποιεί τις προωθητικές ενέργειες αν τηρούν κάποιες προϋποθέσεις… Η οποία ευρωπαϊκή επιτροπή βέβαια δεν θυμάσαι να έκανε κάποια «έρευνα αγοράς», ή κάποιο δημοψήφισμα στην τελική, για δει αν ο κόσμος θέλει να δέχεται τέτοια προωθητικά μηνύματα! Ψιλά γράμματα…

Και άνοιξαν και οι ουρανοί, έπεσε μέχρι και χαλάζι στο μέγεθος μικρού βόλου ήταν! Αυτό πάλι δεν το είχες ξαναματαδεί στον κήπο σου. Οι κεραυνοί έριξαν το ρεύμα και μείνατε και λίγο στο σκοτάδι - μέρα μεσημέρι ήταν αλλά κανονικό σκοτάδι! Και γύρω-γύρω τα ακραία καιρικά φαινόμενα αυξάνουν και πληθύνονται και θα κατακυριεύσουν το κλίμα έτσι όπως πάει… Κανείς όμως δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται, οι άνθρωποι έχουν σοβαρότερα θέματα, όπως το ότι κλείνει η αγορά και δεν μπορούν να «ψωνίσουν» οικονομικά προϊόντα - ή και να ψωνιστούν! Μα τι δράματα που ζει ο κόσμος σήμερα!

Αποκρεών συνέχεια

Μπορεί οι απόκριες να τελείωσαν προψές, η μασκαράτα όμως συνεχίζει τη δυναμική παρουσία της. Μέρες τώρα το ψάχναν το ‘μύριο στη βουλή, σε επιχειρηματία το βρήκαν˙ λέει. Μάλιστα, λέει, όλα αυτά έγιναν για να σπιλωθεί το όνομα της αγίας Ντόρας. Έστω ότι τους πίστεψες, κάτι που το κάνεις συχνά τώρα τελευταία, να θεωρείς ότι τους πιστεύεις χάριν συντομίας… Το ότι ο άντρας της σπιλώνει το όνομά της, όταν κι αυτή μαζί με το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα ζητάει από τον κόσμο να κρατάει τα χρήματά του εδώ, ή να τα επιστρέψει εδώ, της πέρασε από το μυαλό; Επιχειρηματική κίνηση θα μου πεις, και μπορεί και να σε πιστέψω πάλι, αλλά βρε καλή μου, άμα δεν μπορείς να πείσεις τον άντρα σου να επενδύει στην Ελλάδα και όχι στο εξωτερικό, πώς θα πείσεις τους υπόλοιπους έλληνες, πόσο μάλλον τους ξένους! Εκτός και αν είναι κίνηση τακτικής, επενδύει αυτός έξω, για να μην υπάρχουν εκεί επενδυτικές ευκαιρίες και να στραφούν οι ευρωπαίοι στην Ελλάδα!

Και φυσικά, με όλη την προηγούμενη συζήτηση, αλλά και με την καινούργια μασκαράτα, όλος ο κόσμος κοιτάει το δέντρο που του δείχνει ο δάκτυλος της «ενημέρωσης» και της ανεξάρτητης αρχής και χάνει το δάσος. Λες και δεν έχουν σχεδόν όλες οι οικογένειες όσων ασχολούνται με την εξουσία πολιτική ζωή της χώρας μας «επενδύσεις» και χρήματα στο εξωτερικό˙ τί, την τοπική ανάπτυξη θα κοιτάμε τώρα;

Κρυμμένοι πίσω από το δάκτυλο λοιπόν, το δικό τους, ενός «καταγγέλλοντος πολίτη», ένα τυχαίο δάκτυλο τέλος πάντων, έχουν μάθει την τέχνη να κρύβονται καλύτερα πίσω από δαύτα, απ’ ότι οι ελέφαντες μέσα στις παπαρούνες – έχετε δει ποτέ ελέφαντα μέσα σε παπαρούνες; Όχι ε; είδατε τι αποτελεσματικά κρύβονται; – συνεχίζουν τα παιγνίδια εξουσίας της έρμης της χώρας που της έλαχε να τους γεννήσει.

Κι όσο σκέφτεσαι ότι στο μέλλον, δεν φτάνει που εκπροσώπησε τη χώρα ως υπουργός, μπορεί να την εκπροσωπήσει και ως πρωθυπουργός ο Βαγγέλας, τόσο ντρέπεσαι όλο και περισσότερο που λέγεσαι έλληνας. Ναι, άνθρωποι σαν τον Βαγγέλα και σαν τον Θοδωρή είναι που με το διεθνές εκτόπισμά τους σε κάνουν πραγματικά να ντρέπεσαι να λες ότι εκπροσωπήσαι από δαύτους… Μήπως να γίνουμε όλοι μαζί φίλοι του «κινήματος» για να ψηφίσουμε τον όποιον άλλο, ακόμα και το Χριστάκη βρε αδερφέ, για να εξασφαλίσουμε ότι τουλάχιστον δεν θα μας λάχει να δούμε το εκτόπισμα του Βαγγέλα στον πρωθυπουργικό θώκο;

Αποκριών συνέχεια λοιπόν, και ακόμα και ο σοσιαλισμός μασκαρεύτηκε, έβαλε τα καπιταλιστικά του και προτείνει όλο και περισσότερους κεφαλικούς φόρους, για να επιστρέψει η φορολογική δικαιοσύνη που ευαγγελίζεται εδώ και καιρό. Και αν ήταν πρωταπριλιά αύριο μπορεί και να γελούσες από μέσα σου, επειδή έπιασες το ψέμα και δεν το ‘χαψες, αλλά απέχει μήνα ολόκληρο ο Απρίλης, τόσο καλοστημένο ψέμα από Έλληνα δεν περιμένεις, ποτέ δε φημιζόσασταν για την καλή σας οργάνωση!

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, η απόλυτα νόμιμη, αλλά χωρίς ίχνος ηθικής «φιλελεύθερη» ανοησία, συνεχίζει απτόητη το έργο της διαλύοντας κάθε μορφή κοινωνικής συνοχής, χαράσσοντας σταθερή πορεία προς τη ζούγκλα. Αυτό κι αν θα είναι πετυχημένη μεταμφίεση: Ζούγκλα ενδεδυμένη ως κοινωνία!

Αλληλούια!

Επιτέλους, κουρευτήκαμε, πήραμε και το δάνειο. Αναθάρρησε ο Έλλην. Μας χάρισαν κάπου 108 ‘μύρια. Και μας δάνεισαν 130. Δηλαδή χρεωθήκαμε 22 ‘μύρια επιπλέον! Και όλα αυτά για να ελαφρύνουμε λέει τις επόμενες γενιές.

Αυτό το δάνειο λοιπόν συνοδεύεται και από το φιρμάνι του πολυχρονεμένου μας σουλτάνου, του Σόιμπλε, που ο Αλλάχ να μου παίρνει καμήλες και να του δίνει χρόνια. Βλέπεις, με το δάνειο αυτό οι εταίροι μας αγόρασαν την συμμόρφωση της ελλάδας στους νόμους και τη γερμανική ιδεοληψία της «φιλελεύθερης αγοράς». Την αγόρασαν φυσικά με χρήματα των ελλήνων, όχι δικά τους, αφού δόθηκαν ως δάνειο που θα πρέπει αποπληρώσει η Ελλάδα μέχρι κάπου το ‘40. Μάλιστα, το δάνειο αυτό, με το οποίοι αγοράστηκε η ελληνική συμμόρφωση, δεν θα είναι καν στη διάθεση της Ελλάδας για να το διαχειρίζεται.

Και μέσα σε όλα αυτά, θα πρέπει να κάνει και συνταγματική αναθεώρηση η Ελλάδα, γιατί βλέπεις ο χάρτης των δικαιωμάτων των πολιτών της χώρας πρέπει να περιλαμβάνει την απαίτηση αποπληρωμής των πιστωτών! Μπορεί τα παιδία των ελλήνων να έχουν δικαίωμα στην εκπαίδευση, αλλά αυτό έρχεται μετά από την απαίτηση για αποπληρωμή. Λογικότατο και απόλυτα σύμφωνο με τα ανθρώπινα δικαιώματα.

Όχι ότι ήσουν ποτέ υπέρμαχος του δανεισμού, αλλά μια στο τόσο μπορεί να χρειαστεί και αυτός για να κάνεις ανάπτυξη ας πούμε. Άλλωστε αυτός είναι και ο μόνος λόγος, για να δανειστείς κάτι, κι ας πιπίλιζαν οι τράπεζες το μυαλό του κόσμου με διαφημίσεις για τα διακοποδάνεια και τη θεμιτότητά τους και τώρα γκρινιάζουν πως δεν είναι θεμιτό να μην τους ξεχρεώσει ο κόσμος.

Όχι, ο δανεισμός είναι κάτι που πρέπει να γίνεται μετά φόβου γιατί θα κρέμεται σαν δαμόκλειος σπάθη στο μελλοντικό σου κεφάλι, και διαφωνείς κάθετα με την παγκόσμια τακτική των κρατών να δανείζονται και να αποπληρώνουν, προς όφελος του «οικονομικού προϊόντος» φυσικά, αντί να διαχειρίζονται τα οικονομικά τους χωρίς δανεισμό και να καταφεύγουν σε αυτόν μόνο στην ανάγκη. Αλλά να που καμιά φορά μπορεί να χρειαστείς και κάποια δανεικά για να αναπτύξεις τη νεολαία σου ας πούμε, και ας εγγράψεις για κάποια χρόνια παθητικό. Ο πολυχρονεμένος μας σουλτάνος όμως το απαγορεύει συνταγματικά!

Εν τέλει, ελαφρώσαμε δήθεν την επόμενη γενιά, δουλειά δεν προβλέπεις όμως να της έχουμε. Παλιότερα γκρίνιαζαν οι μεγάλοι, πως η νεολαία ξημεροβραδιάζεται στα καφενεία αντί να δουλεύει, οπότε σου λέει ο σουλτάνος, δεν τους ανεβάζω την ανεργία στα ύψη, να κάθονται και με δικαιολογία τώρα; Διότι ως γνωστόν, όλα για την ελάφρυνση των επόμενων γενεών γίνονται και όχι γιατί κυβερνούν ψυχικά άρρωστοι τεχνοκράτες με έμμονη ιδέα στην «οικονομική θεωρία και επιστήμη»…

Ψιλό γαζί

Ψάχνουνε λέει 10 δις, γιατί το ‘20 το έλλειμμα θα είναι 128 και όχι 120% του ΑΕΠ! Δηλαδή θα χρωστάμε 160 δις, αντί για 150! Και όλα αυτά φυσικά υπολογίστηκαν από μοντέλα προεκβολής σε βάθος 10ετίας. Το ότι οι οικονομολόγοι ζουν στον κόσμο τους και έχουν την εντύπωση ότι τα μοντέλα τους είναι προφητικά και όχι μαθηματικά στηριζόμενα σε παραδοχές είναι γνωστό, το ότι οι «πολιτικοί» όμως είναι τόσο εξαρτημένοι από τους μοντέρνους αστρολόγους και δεν βλέπουν πως τα μοντέλα αυτά πιθανότατα θα αστοχήσουν στο εξάμηνο και όχι στη δεκαετία και πως οι παραδοχές πιθανότατα θα ακυρωθούν σε λιγότερο από έτος μέσα στο ρευστό περιβάλλον που επικρατεί, είναι έξω από κάθε λογική. Η κατάσταση γίνεται όλο και πιο απελπιστική.

Το πρόβλημα δεν είναι πως δεν κυβερνάται ο κόσμος από τεχνοκράτες, αλλά αντιθέτως πως ο κόσμος κυβερνάται από κοντόφθαλμους και ψωνισμένους τεχνοκράτες. Αν όμως όντως έχουν δίκιο, κι επειδή με τις πολιτικές που επιβάλλει η τρόικα δεν προβλέπεται το ΑΕΠ του ’20 να είναι πάνω από ένα με δύο ευρώ, γιατί δεν τους δίνει η ελληνική πολιτεία ένα πεντακοσάρικο από το μισθό που χάρισε ο πρόεδρος της δημοκρατίας, να το τοκίσουν, να αποπληρωθούν με το παραπάνω το ‘20 και να αφήσουν τη χώρα στην ησυχία της σήμερα;

Η όλη αυτή συζήτηση στα υψηλά κλιμάκια της ΕΕ το μόνο που φανερώνει είναι την απόλυτη ισχύ μιας παλιάς ελληνικής παροιμίας: «Όποιος δε θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινάει». Προφανώς βέβαια, οι τεχνοκράτες της ευρώπης δεν έχουν πάρει ούτε σε μάθημα επιλογής την «ελληνική λαϊκή σοφία», οπότε λείπει το κατάλληλο υπόβαθρο για να θέσουν τα πράγματα στη σωστή τους βάση.

Στο εσωτερικό οι λακέδες συνεχίζουν τις επικύψεις...

«Δημοκρατία»

Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα, αντιθέτως τα μέσα δικαιολογούν το σκοπό. Η χθεσινή κοινοβουλευτική συνεδρίαση, ανεξαρτήτως θετικής ή αρνητικής «πολιτικής» τοποθέτησης, το μόνο που αποδεικνύει είναι την αποδοχή από το ελληνικό κοινοβούλιο της εγκαθίδρυση ενός τύπου οικονομικού φασισμού.

Μετά από την μαζική προπαγάνδα πρωθυπουργού, υπουργών και μέσων αποχαύνωσης, πως θα πουληθεί η Ελλάδα, το νέο μνημόνιο πέρασε από τη βουλή. Για να πουληθεί όμως κάτι δεν αρκεί να υπάρχει αγοραστής με πολλά λεφτά και επιθυμία να αγοράσει, απαραίτητο είναι να υπάρχει και πωλητής. Κάτι που δεν πωλείται δεν γίνεται να αγοραστεί. Αυτό λοιπόν που πουλήθηκε χτες ήταν τα τελευταία ψήγματα υπερηφάνειας ενός λαού από ένα επί χρήμασι εκδιδόμενο πολιτικό σύστημα. Ένα πολιτικό σύστημα που, σύμφωνα με το ίδιο το μνημόνιο που ψήφισε, θα εισάγει νέους φόρους ζητώντας από τους έλληνες να πουλήσουν για να μπορέσουν να τους αποπληρώσουν, αφού η ανεργία σπάει καθημερινά το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.

Τη χτεσινή νύχτα κάηκε η Αθήνα. Ποιος δεν το περίμενε; Βόλευε αφάνταστα το «πολιτικό σύστημα». Η προγραμματισμένη διαδήλωση στην πράξη δεν έγινε ποτέ. Ο κόσμος που ήθελε να διαμαρτυρηθεί, δικαίως ή αδίκως, δεν προβλήθηκε, ούτε καν κατάφερε να μαζευτεί. Με κροκοδείλια δάκρυα ο πολιτικός κόσμος καταδίκασε τους βανδαλισμούς που θίγουν τη δημοκρατία, χωρίς να σκεφτεί δεύτερη φορά το πλήγμα που ο ίδιος επέφερε σε αυτή, με την «κομματική πειθαρχεία» που τον διακρίνει.

Οι ασιατικές χρηματαγορές υποδέχθηκαν ήδη θετικά τα χτεσινά αποτελέσματα, δοξολογώντας το χρήμα με την άνοδο του ευρώ, μια άνοδο που σίγουρα δεν βοηθά στην «αποκατάστασης της χαμένης ελληνικής ανταγωνιστικότητας», αφού ακυρώνει ένα μέρος της αποτελεσματικότητας των μέτρων μείωσης μισθών που υποτίθεται ότι θα την ωθούσαν σε άνοδο.

Με αισιοδοξία ο πρωθυπουργός αναμένει την ανάκαμψη της πόρνης της Ευρώπης ακόμα και μέσα στο 2013. Αλήθεια, ποιες είναι άραγε οι πιθανότητες τον Ιούνιο να συζητείται ένα ακόμα μεσοπρόθεσμο και του χρόνου να ψηφίζεται «δημοκρατικά» το μνημόνιο νούμερο τρία;

Ανορθόδοξος ορθολογισμός

Μη σου χαλάσει βρύση σήμερα, την έκατσες τη βάρκα (καλά αν σου χαλάσει βάρκα τότε την έκατσες γενικότερα). Ας μην είσαι όμως υπερβολικός, η κεφαλή της βρύσης σου χάλασε μόνο. Ογδόντα κόστιζε. Ευρά. Βέβαια, όταν το άκουσες, δεν μπόρεσες ν’ αντισταθείς στον πειρασμό να ρίξεις και μια ματιά στην τιμή της όλης βρύσης. Τετρακόσια και βάλε. Ένας κατώτατος μισθός από τους νέους που θα νομοθετηθούν.

Πώς θα μπορέσει αλήθεια να τα βγάλει πέρα ο οποιοσδήποτε δεν έχει πέντε μπικικίνια στην άκρη κανείς δεν ενδιαφέρεται. Πέραν των πολιτών βέβαια. Οι τροϊκανοί έρχονται και προτείνουν μέτρα, οι μερκοζοί, σύμφωνα με την νέα ορολογία που προέκυψε στις διπλωματικές σχέσεις Ελλάδος - ΕΕ, απαιτούν την εσωτερική υποτίμηση γιατί μόνο έτσι γίνεται να μπει η χώρα σε τροχιά ανάπτυξης, και πάει λέγοντας. Ο καθένας βλέπεις έχει πάρει τον ορθολογισμό, που κατά τ’ άλλα είναι και ο απόλυτος μοναδικός και μονοσήμαντος κριτής του σήμερα, και τον κοιτάει από τη δική του σκοπιά. Έτσι, απόλυτα!

Πού είναι όμως ο ορθολογισμός όταν η εσωτερική υποτίμηση γίνεται μόνο στο κόστος εργασίας; Έστω ότι αυτή είναι η μόνη ορθολογική διέξοδος της χώρας, πού ακριβώς σταματάει ο ορθολογισμός, όταν απαιτείται η μείωση του κόστους εργασίας, αλλά το κόστος αγαθών αφήνεται ελεύθερο να αυτορυθμιστεί; Και πού κρύβεται ακριβώς ο ορθολογισμός όσων πιστεύουν πως η αγορά πρέπει να αυτορυθμίζεται ελεύθερα; Γιατί η αυτορρύθμιση βέβαια ουδεμία σχέση έχει με τον ορθολογισμό, είναι απλά το σημείο ισορροπίας πολλών αντικρουόμενων ελεύθερων δυνάμεων. Με την προϋπόθεση πως τις αφήνεις όντως να αντικρούονται ελεύθερα.

Εδώ γελάς, γιατί το «ελεύθερα» σημαίνει πως δεν υπόκεινται καν σε στρατηγικές και συμφέροντα, διότι αυτά από μόνα τους υπονομεύουν την ελευθερία βούλησης! Και όλοι γνωρίζουν πως η αγορά δεν είναι τίποτε παραπάνω από στρατηγικές και συμφέροντα, άρα δεν είναι ποτέ ελεύθερη, το μόνο πραγματικό πρόβλημα είναι ποιος την εξουσιάζει!

Το μόνο ορθολογικό λοιπόν θα ήταν να νομοθετηθεί η μείωση των πάντων κατά 20%, όχι μόνο των μισθών συντάξεων και συναφών. Αλλά βλέπεις ο ορθολογισμός σταματάει όπου θέλει ο καθένας… Έτσι και ο ορθολογισμός των τροϊκανών σταματάει εκεί που αρχίζουν τα ανορθολογικά αξιώματά τους… Οι μισθοί πρέπει να ρυθμίζονται, ενώ οι τιμές να αυτορυθμίζονται. Ή μάλλον, στην πράξη και οι μισθοί αλλά και οι τιμές να ρυθμίζονται από τους ίδιους ανθρώπους. Αντίρροπες δυνάμεις κατά τα άλλα…

Η παγωνιά καλά κρατεί. Μάλλον ο καιρός αποφάσισε να πάει με τα νερά της συναισθηματικής κατάστασης των πολιτών της χώρας. Παγωμένη κι αυτή˙ πιο παγωμένη κι από την υπόγεια λίμνη της ανταρκτικής (μη μείνει κανένα οικοσύστημα αμόλυντο από την παρουσία του ιού που λέγεται άνθρωπος). Μ’ αυτή την υπεραισιόδοξη διάθεση μπαίνει η χώρα στην τροχιά των απόκρεων. Ας μπει και σε κάποια τροχιά δηλαδή, γιατί σε αυτή της ανάπτυξης δε φαίνεται να μπαίνει, ούτε με αστρονομικό τηλεσκόπιο δεν τη βλέπεις!

Πολιτικό θρίλερ

Τελικά ο Χρυσοχοϊδης τους χάλασε τη σούπα. Ούτε που διανοούνται να φανεί πως ίσως και να μην έχουν διαβάσει κάθε κόμμα του νέου «μνημονίου». Ο Καρατζαφέρης πάλι τις τελευταίες μέρες ακούγεται όλο και περισσότερο σαν διαφήμιση της γουίντ. Θέλει τα μαλλιά της κεφαλής του για να υπογράψει το νέο μνημόνιο! Πάντως είναι σίγουρα πολύ γερός στην ανάγνωση. Μέσα σε δύο ώρες σκοπεύει να διαβάσει το πενηντασέλιδο κείμενο για να πάει στη συνάντηση των πολιτικών αρχηγών.

Εντάξει, πενήντα σελίδες όντως μπορούν να διαβαστούν σε δύο ώρες… έχει ενημερώσει όμως κανένας τους πολιτικούς αρχηγούς πως πρόβλημα δεν είναι η απλή ανάγνωση, αλλά η κατανόηση του κειμένου; Οι τροϊκανοί βέβαια ποσώς ενδιαφέρονται. Χασκογελάνε και αναρωτούνται αν οι έλληνες πολιτικοί βάζουν το πουλί τους όπου να ‘ναι, με την ίδια ευκολία που βάζουν και την υπογραφή τους...