Δευτέρα, 2 Ιουνίου 2008

Κουρασμένο πρωινό

Ξεκίνησε από την Παρασκευή. Νυχτερινή βόλτα σε δροσερό κήπο. Σαββατιάτικο κουρασμένο ξύπνημα, «επιτυχές» επαγγελματικό ραντεβού (εγώ λέω, δε ξέρω πού σας ταιριάζω, εσείς με θέλετε, να σας χαλάσω εγώ χατίρι;), ολίγο από άσκηση και ετεροχρονισμένη γιορτή (δε πέρασε ευτυχώς το 40ήμερο). Μακρύ το ξενύχτι. Τελικά «τα τσιγάρα τα ποτά και τα ξενύχτια» μάλλον έχουν αρχίσει να με κουράζουν (ή τα ξεσυνήθισα; ΓΡΟΥΜΦ). Κυριακή και το μυαλό λαγοκοιμάται. Η στοίβα έμεινε ανέγγιχτη (επιβάλλεται η απογευματινή αντιμετώπιση του εχθρού… μπρρρρ…) ενώ οι εκδότες υπενθυμίζουν φιλικά να μην καθυστερήσω τα Κινεζάκια (γιατί; θα τα καταλάβει κανένας;). Τους γυρνώ επιδεικτικά την πλάτη και ανηφορίζω βόρεια για καφέ. Ζεστή η μέρα και όμορφη, λογική η τελική κατάληξη σε νότιο παραλιακό στέκι. Ηλιοβασίλεμα συνοδεία του απαραίτητου μοχίτο.
Παλιοπαρέα (χθεσινοί και οι τρείς από την ίδια εορταστική μάζωξη).
Εκτενής ανάλυση των καθημερινών προβλημάτων και ανησυχιών.

Πέρασαν 4 χρόνια από την τελευταία φορά που πήγαμε Χαλκιδική;
Πέρασαν 5 χρόνια από τότε που ....;
....
Εδώ έκλεισαν ήδη 8 χρόνια από τότε που γύρισα από την Πάνω Πόλη, τι μου λες τώρα;
Ρε πως περνάει ο καιρός...
(.....)

Εκτενής και η «ανάλυση» των θηλυκών θαμώνων του καταστήματος (σιγά μη δε).

Αυτοσυγκεντρωθήκαμε να τις μαγνητίσουμε,
με κάτι κόλπα ζόρικα πού 'μαθα στας Ινδίας,
αλλά όλο το σερβιτόρο ψάχνανε... :(
Χάος...
Ο θαλασσινός αέρας απομακρύνει μέρος της ολοήμερης υπνηλίας. Το περιβάλλον προκαλεί για έναρξη μακρινής νύχτας αλλά αντιστεκόμεθα στον πειρασμό (οι άλλοι ευτυχώς, εγώ ως γνωστών δεν προσπαθώ καν) και στα μοχίτο (...). Και όμως. Το πρωινό ξύπνημα βασανιστικό (κακώς αντισταθήκαμε;). Το μυαλό ακόμα κοιμάται. Το γραφείο ήσυχο μιας και το μεγαλύτερο μέρος της ομάδας λείπει στο εξωτερικό. Τα μικρά μου καθυστέρησαν (τα ’πιασε κι αυτά το θαλασσινό αγέρι;) και ο σχεδιασμός των πειραμάτων προβλέπεται να αναβληθεί για λίιιγο ακόμη. Καιρός να ικανοποιήσω τους εκδότες, παρέα με έναν παγωμένο καφέ. Μπας και βγάζουν νόημα αυτά που θα γράψω – όχι αυτά που θα διαβάσω…