Δευτέρα, 29 Δεκεμβρίου 2008

Να φταίει το νερό;

Πάει και αυτός, τονε παντρέψαμε και ησυχάσαμε. Αφού βέβαια επιδοθήκαμε σε ένα τριήμερο εορταστικών εκδηλώσεων. Τρινύκτιο μάλλον θα έπρεπε να πούμε. Ευτυχώς που δεν μας μέτρησαν τα ίχνη αίματος στο αλκοόλ μας. Θυμηθήκαμε τα παλιά, ανεβάσαμε για μια φορά ακόμα το μέσο όρο ηλικίας στα ξενυχτάδικα και παραξενευτήκαμε για μια ακόμη φορά που ήμασταν οι μοναδικοί που χορεύαμε και τραγουδούσαμε (και πίναμε σαν κροκόδειλοι) συνεχώς και αδιαλείπτως.

Και δυστυχώς, αφού σχόλασ’ ο γάμος, τελείωσαν και οι λόγοι παραμονής και επιστρέψαμε στην βάση μας για πολλοστή φορά, με νοσταλγία και πίκρα για όσους αφήσαμε πίσω, όσα δεν μπορούμε να έχουμε στην καθημερινότητά μας (καταραμένη διακτίνιση, πότε θα σε ανακαλύψουμε), για ανθρώπους, τόπους, σκηνικά, για τον αέρα, τις ομορφιές, τις μορφονιές και όλα τα λοιπά και συναφή αλλά και άσχετα. Δεν ξέρω αν φταίει το νερό, αλλά ο αέρας είναι σίγουρα άλλος εκεί πάνω…

Να ‘σαι καλά Altair για όσα μας επεφύλαξες…
…και να θυμάσαι όσα σου επιφυλάξαμε >:)