Παρασκευή, 6 Φεβρουαρίου 2009

Ανάπτυξη

Ένα μωρό μεγαλώνει
Ξεκινά να μαθαίνει τον κόσμο.
Δεν τον κοιτά, τον πιάνει, τον μυρίζει, τον δαγκώνει.
Δε χρησιμοποιεί την όραση, χρησιμοποιεί την αφή, τη γεύση, τη μυρωδιά!
Αν δε σχεδιάσεις τα γράμματα δεν τα κατανοείς.
Αν δε διαγράψεις αριθμούς στο χαρτί δε νοιώθεις.
Αν δε γράψεις πραγματικά, χάνοντας χρόνο και καταβάλλοντας κόπο, δεν καταλαβαίνεις τί δημιουργείς, δε μαθαίνεις να συνδυάζεις.
Αν δεν κάνεις το πείραμα πραγματικά, δεν αντιλαμβάνεσαι τους φυσικούς και χημικούς νόμους, όσες εξομοιώσεις τους και αν δεις.
Συνάψεις λέγονται και αν δεν αναπτυχθούν, κρίση και μυαλό δεν έχεις, όσα και αν «δεις» εικονικά.
Μόνο ένα ατροφικό όργανο που ονομάζεται εγκέφαλος και απαρτίζεται από κύτταρα εν αχρηστία.
«Ο εγκέφαλος είναι το επόμενο όργανο του ανθρώπου που θα ατροφήσει»
Δεν το αναφέρω επιδεκτικά.
Ήδη ατροφεί.
Σήμερα τα περισσότερα παιδιά έχουν πρόβλημα απομνημόνευσης, επικοινωνίας, ένταξης στο σύνολο, συνδυαστικότητας, κρίσης, αντίληψης, αριθμού εγκεφαλικών συνάψεων!
Δε φταίει μόνο η εικονική πραγματικότητα αλλά φταίει και η εικονική πραγματικότητα.
Άλλοι παράγοντες;
Η πόλη, η έλλειψη επικοινωνίας με τους γονείς, οι οργανωμένες πολυδραστηριότητες έναντι της αυθόρμητης ενασχόλησης, η απομόνωση των μελών της οικογένειας λόγω του υψηλού φόρτου εργασίας. Όλα έχουν ένα όριο και η κοινωνία μας το έχει ξεπεράσει προ πολλού.
Αλλά αν το μωρό αντί να πιάσει τα αντικείμενα, αντί να τα μασήσει, τα «δει» μόνο μέσα από την εικονική πραγματικότητα μιας οθόνης, όσο τέλεια και αν είναι αυτή, ποτέ δε θα αποκτήσει μυαλό. Απλό και καθαρό μυαλό με κρίση.
Και η επόμενη γενιά θα απαρτίζεται από απλά ραμολιμέντα.