Τετάρτη, 23 Ιουνίου 2010

Φοβίες…

Τώρα το θεωρείς λογικό αυτό; Να είμαστε δίπλα δίπλα για μια ολόκληρη ώρα, να διασταυρώνονται τα βλέμματά μας συνεχώς, και να μην λέμε ούτε ένα καλησπέρα;
Μμμμμ
Και άντε, έστω να πεις πως δεν θα ξανασυναντηθούμε, τί νόημα να έχει· λες και δηλαδή είναι δεδομένο κι επιβεβλημένο το να μην ξανασυναντηθούμε. Αλλά όταν αυτό συμβαίνει σχεδόν καθημερινά, παραμένει φυσιολογικό;
Μα να μην με πουν και παράξενο, αφού έτσι γίνεται, οτιδήποτε είναι διαφορετικό απ’ ότι κάνει ο πολύς κόσμος είναι παράξενο!
Σωστά, αλλά τελικά μήπως η παραξενιά κερδίζει περισσότερα απ’ το συνηθισμένο; Το ότι είναι παράξενο, δε σημαίνει ότι δεν είναι και εντελώς… Χαζό; Βλακώδες; Καταστροφικό ίσως;
Και τι να πω δηλαδή;
Ξεκίνα με μια καλησπέρα βρε αδερφέ και βλέπουμε!
Ναι, αλλά…

Ο κόσμος είναι κλεισμένος στον εαυτό του. Δε φοβάμαι που αυτή η γενιά μάλλον θα ζήσει με λιγότερα απ’ την προηγούμενη, 'κείνο που πάνω απ’ όλα με σκιάζει είναι πως υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να έχει πολύ άσχημα γεράματα…