Έρευνα και ανάπτυξη στην Ελλάδα (;;;!!!;;;)

Χάρηκα ιδιαίτερα όταν άκουσα για «βιομηχανία παραγωγής πολυμερών χρωμάτων» η οποία διέθετε τμήμα έρευνας και ανάπτυξης (R&D). Στο μυαλό μου ήρθαν μελέτες για τη βέλτιστη σύσταση, το ιξώδες και την πηκτικότητα του χρώματος, για τις ιδιότητές του ανάλογα με το αν θα χρησιμοποιηθεί σε εσωτερικό ή εξωτερικό χώρο, σε οριζόντια ή κάθετη επιφάνεια, σε μέταλλο, γυαλί ή πλαστικό.
Με χαρά έτρεξα να συναντήσω τον υπεύθυνο του τμήματος να συζητήσουμε για τις δυνατότητες και τις προοπτικές συνεργασιών. Η μία ώρα ταξιδίου και άλλη μία αναμονής δεν με πείραξαν καθόλου, μπροστά έβλεπα νέους ορίζοντες. Η συζήτηση εποικοδομητική. Γύρω από τα πολυμερή, την φύση τους, τις ιδιότητές τους, την διεθνή και τοπική παραγωγή και εφαρμογή τους σε διάφορες διεργασίες. Το πρώτο βέβαια που με ξένισε ήταν οι συνεχείς ερωτήσεις περί των μεθόδων διερεύνησης ιδιοτήτων και των μεθόδων παρασκευής. Θα τσεκάρει τις γνώσεις μου σκέφτηκα. Τελειώνοντας την συζήτηση μπήκαμε και στο «ζουμί». Ποιες ακριβώς είναι οι δραστηριότητες του τμήματός σας; «Α, χμμ εμείς βασικά απλά ψάχνουμε την νομοθεσία να δούμε μήπως και άλλαξε κάτι στους νόμους και απαγορεύεται η χρήση κάποιων ουσιών και απλά ελέγχουμε την σύσταση του προϊόντος αν βρίσκεται στα επιθυμητά επίπεδα».

Με κόπο κράτησα τα δάκρυα που πήγαν να με πλημμυρίσουν. Δεν ξέρω αν ήταν δάκρυα γέλωτα για την γελοιότητα που άκουσα ή λύπης για την ιδέα που έχουν οι έλληνες επιχειρηματίες για την έρευνα και για τους τρόπους με τους οποίους δραστηριοποιούνται. Δαγκώθηκα για να μην πω πως αυτά είναι θέματα του συστήματος ελέγχου ποιότητας της μονάδας και ουδεμία σχέση έχουν με έρευνα και ανάπτυξη…

Ρωτούσε ο άνθρωπος γιατί…
…μάθαινε, δεν είχε ιδέα απ’ όλα αυτά!!!

Οδοιπορικό στην ακαδημαϊκή (μου) πραγματικότητα

Ξεκίνησα με βασική έρευνα. Η έρευνα αυτή απαιτούσε αντιδραστήρια και σύμφωνα με την εκτίμηση του ΤΕΕ αντιμετώπιζε μηχανισμούς αντιδράσεων και ανάπτυξη μεθόδων που ενδεχομένως θα οδηγούσε στην παρασκευή φαρμάκων με ελαττωμένο κόστος, αφού θα αύξανε την απόδοση της αντίδρασης από 20 σε 85%. Αποκλειστικός χρηματοδότης το Ελληνικό Δημόσιο. Σε περίπτωση που η έρευνα συνεχισθεί, αναπτυχθεί και υιοθετηθεί, τα οφέλη για την κοινωνία (φθηνότερα φάρμακα) αλλά και για την φαρμακοβιομηχανία (ελαττωμένο κόστος παραγωγής) θα είναι σημαντικά. Κανείς όμως δεν ενδιαφέρθηκε για την συνέχεια. Οι πόρτες των φαρμακοβιομηχάνων κλειστές. Σιγά μην ασχοληθούν αυτοί με την βασική έρευνα. Το εργαστήριο συνεχίζει όσο μπορεί την ανάπτυξη παρόμοιων μεθόδων με την πενιχρή χρηματοδότηση του δημοσίου. Το ενδιαφέρον των εταιρειών μηδενικό. Ο σχεδιασμός πλέον κοντόφθαλμος απ’ όσο μαθαίνω. Δεν ξέρουν αν αύριο θα έχουν αντιδραστήρια, τι να σχεδιάσουν ακριβώς; Άσε που πλέον για την ανάπτυξη πρέπει να περάσουν και σε ημι-πιλοτικό στάδιο. Χωρίς χρήματα δεν γίνεται. Η βιομηχανία δεν τους δίνει, η χρηματοδότηση από το κράτος φτάνει δεν φτάνει για έναν ζυγό και τα αντιδραστήρια των φοιτητών, πώς να περάσουν σε πιλοτική κλίμακα;
Στην συνέχεια μεταπήδησα σε εντελώς βιομηχανικό κλάδο. Χρηματοδότης κατά ένα μικρό ποσοστό η ευρωπαϊκή ένωση και κατά το μεγαλύτερο ποσοστό τρείς βιομηχανικοί κολοσσοί και 3 μικρότερες εταιρείες της Ευρώπης. Επενδύθηκε γύρω στα 1,3 εκατομμύρια ευρά (σημερινά χρήματα) μόνο και μόνο στο δικό μου τμήμα της έρευνας. Τα αποτελέσματα σημαντικά. Στο τελείωμα της έρευνας προσεγγίσαμε μεγάλη «ιδιωτικοποιημένη» εταιρεία (δημοσίου μεν, αλλά λειτουργούσα υπό καθεστώς ιδιωτικής εταιρείας σύμφωνα με τα τερτίπια των εκποιήσεων-ιδιωτικοποιήσεων των ελληνικών κυβερνήσεων), η οποία ήθελε να εγκαταστήσει μονάδα παρόμοια με την δική μας στην Ελλάδα. Ζητήσαμε την βοήθειά της για την αγορά εξοπλισμού 130000 ευρώ και τους μισθούς μηχανικού, ενός χρόνου. Σε αντάλλαγμα θα της μεταφέραμε τεχνογνωσία και θα βοηθούσαμε στην εγκατάσταση της μονάδας. Η απάντησή της ήταν αποστομωτική: «Βρίσκεστε 10 χρόνια μπροστά από την Ελληνική πραγματικότητα. Κάντε την δουλειά σας με τις εταιρείες του εξωτερικού και εμείς όταν με το καλό φτάσουμε στο επίπεδό σας θα την αγοράσουμε με το κλειδί στο χέρι από έξω». Δέκα χρόνια μετά η αγορά έχει πραγματοποιηθεί, με πολλαπλάσια φυσικά έξοδα (δεν μπορείτε να φανταστείτε που κυμαίνεται χρηματικά η αγορά «πατέντας»), αν και δεν έχω μάθει η μονάδα να έχει συνεισφέρει ακόμα στην παραγωγή της εταιρείας (θα το κρατούν κρυφό ίσως;).
Η μελέτη τελείωσε. Μηχανολογικός εξοπλισμός εκατομμυρίων «σαπίζει» στα υπόγεια γιατί απλά καμιά εταιρεία δεν ενδιαφέρεται να χρηματοδοτήσει την λειτουργία του. Για τις Ελληνικές είμαστε 10 χρόνια μπροστά και ικανοί να συνεργαστούμε μόνο με εταιρείες του εξωτερικού (παρότι κατηγορούμαστε πως είμαστε έξω από την ευρωπαϊκή πραγματικότητα και πίσω στην έρευνα). Οι ευρωπαϊκές πάλι σταμάτησαν να επενδύουν. Μαθαίνω πως 2 από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια της Ευρώπης που υπήρξαν συνεργάτες μου στο συγκεκριμένο πρόγραμμα, ψάχνουν και αυτοί απεγνωσμένα χρηματοδότες. Όμως οι χρηματοδότες αποφάσισαν να μην αναπτυχθούν. Αποφάσισαν να μεταφέρουν τις εγκαταστάσεις στην Κίνα και εκεί να αρχίσουν σιγά-σιγά να (ξανα)πουλάνε την γνώση τους. Έτσι θα κερδίσουν ξανά από την ήδη αποκτηθείσα τεχνογνωσία. Αργότερα βλέπουμε αν θα αναπτύξουν άλλη…
Τα τελευταία χρόνια η ΓΓΕΤ ζήτησε να κατατεθούν προτάσεις διασύνδεσης των ακαδημαϊκών ιδρυμάτων με την βιομηχανία. Ευελπιστούσε έτσι να προσανατολίσει την βιομηχανία στο ερευνητικό έργο, να την μετατρέψει σε «βιομηχανία βασισμένη στην γνώση» (knowledge based industry) και να καταφέρει να υποδείξει στους ιδιώτες την ανάγκη να είναι σε μια συνεχή συνεργασία με τους ακαδημαϊκούς φορείς της Ελλάδας. Τα αποτελέσματα ήταν τραγικά. Μεγάλο μέρος των κονδυλίων έμειναν αδιάθετα γιατί οι ιδιωτικές εταιρείες αρνούνταν να υπογράψουν συμβόλαια ερευνητικών έργων με τους ακαδημαϊκούς φορείς (φυσικά πάλι εμείς φταίγαμε για την έλλειψη απορροφητικότητας, έπρεπε να πάρουμε το χεράκι τους να τους βοηθήσουμε στην υπογραφή φαίνεται…). Ειδικά στο πλαίσιο του περιβάλλοντος, ενώ είναι δεδομένο από τις κατά τόπους νομαρχίες πως σχεδόν το σύνολο της ελληνικής επιχειρηματικής κοινότητας δεν έχει συμμορφωθεί με τις διατάξεις προστασίας του περιβάλλοντος της ελληνικής νομοθεσίας (το γιατί παίρνουν φυσικά άδεια λειτουργίας το αφήνω ασχολίαστο, ονομάζεται πάντως «πελατειακή σχέση»), το κονδύλι έμεινε απείραχτο! Βλέπεις προφανώς δεν υπήρχαν αρκετοί τρελοί να παραδεχθούν «δημόσια» πως η εγκατάστασή τους χρειάζεται βελτιώσεις!
Σε κάποιες περιπτώσεις βέβαια υπήρξε κάποια «ελαστικότητα» από τις εταιρείες. Κάποιες εξ αυτών δέχθηκαν να βάλουν μια υπογραφή. Μεγάλη ιδιωτική πετρελαϊκή βιομηχανία για παράδειγμα δέχθηκε να κατεβάσουμε ένα πρόγραμμα μαζί. Το πρόγραμμα απαιτούσε την μελέτη μιας διεργασίας και σε τελικό στάδιο εγκατάσταση της μονάδας στην βιομηχανία ώστε διερευνηθεί η αποδοτικότητα των φίλτρων καθαρισμού που θα αναπτύσσαμε. Μόλις ο υπεύθυνος της εταιρείας διάβασε την πρόταση με πήρε τηλέφωνο: «Κοίταξε να δεις, εμείς συμφωνήσαμε να βάλουμε μια υπογραφή για να πάρετε τα χρήματα. Ούτε σκοπεύουμε να κάνουμε τίποτε, ούτε θα αλλάξουμε την μονάδα μας. Αντιθέτως βέβαια θέλουμε τα χρήματα του μηχανικού της εταιρείας μας που θα δηλώσουμε ότι απασχολείται στο πρόγραμμα, καθώς και τα χρήματα για τα δύο μηχανήματα που δηλώνουμε πως θα αγοράσουμε για να κάνουμε την μελέτη σκοπιμότητας/βιωσιμότητας.» (κοινώς εμείς μπαίνουμε στο πρόγραμμα για να φάμε χρήματα του ελληνικού δημοσίου, ποσώς μας ενδιαφέρει η βελτίωση της μονάδας μας ή η έρευνα για ελάττωση αερίων ρύπων). Του απήντησα φυσικά ότι αν δεν σχεδίαζα σωστά την πρόταση δεν θα περνούσε καν. Τώρα αν ήθελε να κάνει «μπαγαποντιές» μετά, μπορούσε να τις κάνει. Άλλωστε, λόγω των γνωστών (εκ των προτέρων) πελατειακών σχέσεων, κανείς δεν θα τους έλεγε τίποτε. Σε εμάς πάλι δεν ξέρω τι θα έλεγαν…
Κάποιες άλλες πάλι «μικρότερης κλίμακας» δέχθηκαν να βάλουν υπογραφή για «ερευνητική μελέτη» που θα κάναμε για λογαριασμό τους. Τα προγράμματα αυτά απαιτούσαν σύναψη συμβολαίου του ερευνητικού φορέα με την βιομηχανία και η ΓΓΕΤ θα χρηματοδοτούσε το 70% του συμβολαίου. Έτσι ήλπιζε να μας φέρει πιο κοντά (σαν το χρυσό ένα πράμα). Φυσικά αυτονόητο έπρεπε να είναι πως αυτοί, το 30% δεν υπήρχε περίπτωση να το έδιναν, ενώ φυσικά θα επωφελούντο από τα αποτελέσματα της έρευνας όπως όριζε το συμβόλαιο. Το πώς λοιπόν θα περνούσαμε μετά την φάση αξιολόγησης δεν τους ενδιέφερε. Ας υπερτιμολογούσαμε ορισμένα είδη για να φαίνεται ότι ξοδέψαμε περισσότερα και ότι αυτοί κάλυψαν τις υποχρεώσεις τους.
Ακόμα πιο απογοητευτική ήταν η απάντηση ενός ιδιοκτήτη ελληνικής βιομηχανίας και προέδρου εκείνη την περίοδο του συνδέσμου των αντίστοιχων ελληνικών βιομηχανιών. Σε απ’ ευθεία ερώτησή μου για χρηματοδότηση ενός σχεδόν ήδη έτοιμου αλγόριθμου σχεδιασμού προϊόντος, ο οποίος θα έμενε μετά για πλήρη εκμετάλλευση στα χέρια του, ώστε να συμμορφωθεί με τις κοινοτικές οδηγίες και να μπορεί να λειτουργήσει μετά το 2010, η απάντησή του ήταν: «Το 2010 ή βρίσκω τρόπο να παρακάμψω την οδηγία, ή κλείνω. Μέχρι τότε δεν ξοδεύω φράγκο πάντως.». Βελτίωση; Μα μόνο το κέρδος τους ενδιαφέρει. Παρωπιδική θεοποίηση του χρήματος.

Συμπερασματικά, το ισχύων σύστημα ουδέποτε μας απέτρεψε ή μας απαγόρευσε να στραφούμε προς την βιομηχανία για χρηματοδότηση. Μας προέτρεψε και το κάναμε. Ανάμεσα σε εμάς και την βιομηχανία, αυτός που δεν συμμορφώθηκε ήταν η βιομηχανία. Αντιθέτως, σε κάθε περίπτωση, όπου μπορούσε να «φάει χρήματα του δημοσίου», το έκανε με μεγάλη προθυμία. Επίσης, τα ελληνικά πανεπιστήμια είναι ικανά για συνεργασίες μόνο με το εξωτερικό γιατί είναι «χρόνια μπροστά» από την ελληνική πραγματικότητα.

Σήμερα κατατέθηκε το νέο νομοσχέδιο για τα πανεπιστήμια. Βασικοί λόγοι της «μεταρρύθμισης» είναι η στροφή των πανεπιστημίων προς τις εταιρείες και η αναβάθμιση της ποιότητάς τους. Αυτοί προβάλλονται και ως οι βασικοί λόγοι για τα «ιδιωτικά πανεπιστήμια». Ύστερα από την προσωπική εμπειρία που έχω εγώ τόσα χρόνια από την έρευνα και τις επιχειρήσεις της Ελλάδας συγχωρέστε με αν αδυνατώ να σας πιστέψω και αν πιστεύω πως με κοροϊδεύετε ασύστολα (τον κόσμο που δεν έχει ιδία πείρα βασικά, όχι εμένα) μόνο και μόνο για να εξυπηρετήσετε πιο εύκολα τα πελατειακά συμφέροντα όσων χρηματοδοτούν τις εκλογικές σας εκστρατείες. Πιθανότατα βέβαια όσοι επιχειρηματολογούν καθημερινά χωρίς να έχουν προσωπική πείρα από το τι συμβαίνει στα ελληνικά πανεπιστήμια, γνωρίζουν καλύτερα από εμένα (και εμάς) τι πρέπει να γίνει. Η δική μου άποψη πάντως μετά απ’ όλα αυτά θα παραμείνει πως την πλήρη ευθύνη για την απουσία της εφαρμοσμένης έρευνας την φέρει η ασυδοσία των ιδιωτικών εταιρειών και όχι η πανεπιστημιακή κοινότητα. Αν λοιπόν νοιάζεστε αληθινά για το καλό των πανεπιστημίων, τραβήξτε το αυτί στους «πελάτες σας» και προωθείστε μια μεταρρύθμιση του συστήματος ώστε να πάψει η θεοποίηση του χρήματος. Έτσι ίσως βρεθεί κάποτε κάποια λύση.

Να σημειωθεί πως είμαι ο πρώτος ο οποίος λέει πως

στην Ελλάδα δεν υπάρχει σωστή παιδεία και συνεπώς

πιστεύει πως η ελληνική παιδεία χρειάζεται μεταρρύθμιση.

Όχι όμως έτσι, όχι αυτού του είδους...

Πυραμίδες

Έχοντας πάρει το μπαλάκι από την jojo θα προσπαθήσω να βρω και να αναφέρω 5 πράγματα για τον εαυτό μου που δεν έχετε ήδη καταλάβει… (το ότι είμαι γκρινιάρης δεν θα το συμπεριλάβω γιατί όσο και αν με κατηγορείτε, δεν σας βλέπω να γκρινιάζετε λιγότερο κυρίες μου )

Ήμουν από μικρός φανατικός αναγνώστης μυθιστορημάτων και βιβλίων γενικότερα. Γνωστός στους κύκλους μου και ως βιβλιοφάγος. Τα περισσότερα βιβλία φοβόντουσαν να ανοίξουν μπροστά μου γιατί άμα τα ξεκινούσα, τα κρατούσα ξάγρυπνα μέχρι να τα τελειώσω (μα αφήστε με να ολοκληρώσω ντεεεε…). Η κατάσταση έφτανε μέχρι τα τραγικά σημεία του να κοιμάμαι κατά τις 3 με 4 το πρωί, όταν πλέον τα μάτια δεν κρατούσαν άλλο ανοιχτά, ενώ την άλλη μέρα έπρεπε στις 8:20 να είμαι στο σχολείο για προσευχή! Φυσικά, ουδέποτε στην ζωή μου έχασα την πρώτη ώρα του σχολείου. Το ουδέποτε το τονίζω. Βέβαια επειδή και αυτός ως κανόνας έχει τις εξαιρέσεις του, εξαιρούμε τα λυκειακά και μόνο χρόνια (και συγκεκριμένα την 3τη λυκείου), όπου έχανα την πρώτη ώρα μόνο αν αποφάσιζα να την «κάνω κοπάνα» γιατί δεν μου άρεσε το μάθημα (αν ήταν κάτι σε φιλολογικά πουχου). Ο φανατισμός αυτός προς το βιβλίο «τελείωσε» τα φοιτητικά μου χρόνια. Στην περίοδο αυτή αλλά και την μετέπειτα, μάλλον επειδή έκανα το διάβασμα «επάγγελμα», έχασα κάθε διάθεση να το έχω και ως διασκέδαση. Παρόλ’ αυτά, άμα βρεθώ σε παραλία και δεν έχει αέρα (οπότε δεν λέει να φυσάω για να φουσκώσω το πανί) και δεν έχω παρέα (κάτι που σιχαίνομαι φοβερά… το να μην έχω παρέα) τότε άμα πέσει βιβλίο στα χέρια μου θυμάμαι τα παλιά και… το ολοκληρώνω εν ριπή οφθαλμού . Τελικά νομίζω ότι με το να κάνεις το hobby σου επάγγελμα χάνεις πολλά από την ζωή σου .
Σε γενικές γραμμές λοιπόν, όταν έχω να κάνω κάτι θέλω να το κάνω, να το τελειώσω και να το έχω έτοιμο. Εξ ου και δεν μου αρέσουν οι ατζέντες κουβούλα μου. Οι ατζέντες έχουν το κακό να σε κάνουν να λες ότι έχεις πολύ χρόνο μέχρι την ημέρα που πρέπει να είσαι έτοιμος. Έτσι σε κάνουν πιο «νωθρό», και τελικά σε αναγκάζουν να τρέχεις την τελευταία στιγμή. Αντιθέτως, εγώ μεγάλωσα με την τακτική «των φρονίμων τα παιδιά, πριν πεινάσουν, δεν πεινούσαν, αλλά παρόλ’ αυτά μαγείρευαν».
Δεν μου αρέσει να βλέπω άλλους ανθρώπους να κάνουν κάτι. Μπορεί να μου αρέσει εμένα να κάνω κάτι, αλλά δεν βρίσκω κανένα ενδιαφέρον στο να παρακολουθώ άλλους να το κάνουν. Ο λόγος περί αθλητικών. Δεν αντέχω τα αθλητικά στην τηλεόραση, στις συζητήσεις κοκ. Ο αθλητισμός είναι κάτι που το κάνεις εσύ. Το να παρακολουθείς και να θεοποιείς συγκεκριμένους ανθρώπους δεν είναι αθλητισμός, είναι showbiz και δεν της τρέφω καμία εκτίμηση. Ούτε σε αυτή, ούτε στην από αρχαιοτάτων γνωστή και πολυχρησιμοποιημένη τακτική του «άρτος και θέαμα – γεμίστε τις αρένες και χειραγωγήστε τα πλήθη». Όσο για το ποδόσφαιρο, αν το δω σκέτο ως άθλημα, μπορεί και να παραδεχτώ πως είναι άθλημα, αν και όχι του γούστου μου - θα προτιμήσω το volley ας πούμε -, όμως το ποδόσφαιρο σήμερα δεν είναι άθλημα, αποτελεί το Κολοσσαίο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και γι’ αυτό δεν θέλω να ακούω καν γι’ αυτό. Ο αθλητισμός παρόλ’ αυτά μου αρέσει και υπήρξα χρόνια αθλητής σε ομάδα του volley. Τιμής ένεκεν το δελτίο μου «κατέβαινε» κάθε χρόνο, τουλάχιστον μέχρι πριν 5 χρόνια, για μια δεκαετία σχεδόν δηλαδή από τότε που άφησα την αθλητική ζωή (άλλαξε το προεδρείο και έφυγαν σχεδόν όλοι όσοι ήξερα, πέρσι έφυγε και ο τελευταίος).
Τα έχω καλά με τον εαυτό μου. Αυτό γιατί δεν βλέπω την ζωή μου σαν ένα ποτάμι που με παρέσυρε. Η ζωή μου είναι μια σειρά από επιλογές, άλλες συνειδητές, άλλες ασυνείδητες (την στιγμή που τις έκανα τουλάχιστον – παραμένουν όμως επιλογές και συνεπώς είναι δικές μου) και αποτελέσματα επιλογών. Μπορεί ορισμένες φορές να στενοχωριέμαι για ορισμένα πράγματα που συμβαίνουν σήμερα στην ζωή μου, αλλά όλα είναι αποτελέσματα επιλογών μου. Και παρόλ’ αυτά, θα μου πεις «γιατί δεν τα αλλάζεις για το μέλλον;». Δεν μπορώ; Όχι, απλά δεν θέλω. Αν ήθελα να αλλάξω μερικά πράγματα θα μπορούσα. Όταν και αν το θελήσω, θα το κάνω.
Μ’ αρέσει το ξύλο, το γυαλί και το μέταλλο (μ' αυτή τη σειρά). Μ’ αρέσουν οι ζεστοί χώροι ενώ αντιπαθώ τα απρόσωπα «μοντέρνα μέρη». Μ' αρέσει η αυθεντικότητα και το κιμπαριλίκι και αντιπαθώ τους θεατρινισμούς και τα «δήθεν». Μ’ αρέσει το τζάκι και το αρκουδοτόμαρο στο ξύλινο σπίτι, αλλά δεν μπορώ τον πολύ ζεστό αέρα, μου φέρνει δυσφορία και κακοκεφιά. Μ’ αρέσει το κάπνισμα και το κάνω όποτε θέλω εγώ, όχι όποτε θέλει αυτό (ένα πακέτο σχεδόν από τον Οκτώβρη μέχρι σήμερα, καλά;). Θεωρώ την «εξάρτηση» από το τσιγάρο μύθο του μυαλού. Μ’ αρέσουν τα πράσινα ρούχα, τα κόκκινα, ξώπλατα φουστάνια (όχι να τα φοράω εγώ εε;), οι φούστες και η θηλυκότητα (επίσης όχι για εμένα εε;). Αγαπάω τους φίλους μου, όλους τους απανταχού φίλους μου και... μου λείπουν... Κάποτε είχαμε κοινές ζωές, φάγαμε ψωμί κι αλάτι, και τώρα δεν μπορούμε καν να βρεθούμε... Μ’ αρέσουν τα παιδιά και κυρίως τα κοριτσάκια, όχι ότι έχω κανένα πρόβλημα με τα αγοράκια φυσικά, άλλωστε ο βαφτισιμιός μου μπορεί να σας το διαβεβαιώσει. Μ’ αρέσουν και «οι γόμες οι πολύ μαλακές» σε τελευταία ανάλυση, αλλά σίγουρα δεν μ’ αρέσει η ομοιότητα που επιβάλλεται στην/ις κοινωνία/ες μας προς χάριν της οικονομίας. Είμαι φανατικός οπαδός του Δαρβίνου και του συμπεράσματός του: «Η ποικιλομορφία είναι παράγον εξέλιξης». Συνεπώς θέλω την διαφορετικότητα.

Πέντε ζητήσατε; Έχασα το λογαριασμό πόσα έγραψα σε πέντε παραγράφους. Ακατάσχετη φλυαρία ...

Καιρός να πετάξω λοιπόν το μπαλάκι στους επόμενους πέντε:

Αλεπουδίτσα, Κουβούλα, Κροτούλα, Αυτοκράτωρ και Χνουδάκι, τι έχετε να πείτε για εσάς;

***(Αλλαγή ονομάτων γιατί συμπέσαμε με την jojo και τον τέλσονα δεν τον βλέπω να το βλέπει...)

Αργά-αργά...

Καφές νούμερο 3 σύμφωνα με το μετρητικό σύστημα της κουβούλας, αλλά οι δείκτες του ρολογιού λες και είναι κολλημένοι και η ώρα δεν περνάει με τίποτε (το να βάλω το ρολόι μου να δείχνει 7 δεν παίζει ε;). Βέβαια, αν το σκεφτείς ως ένας καφές ανά 2ωρο επιτήρησης, βγαίνει το αποτέλεσμα ότι είμαστε στο 3το 2ωρο. Άλλα 2 και τελειώσαμε. Η ώρα όμως συνεχίζει να μην περνάει με τίποτε.
Έξω φασαρία. Βρε παιδιά, οι συνάδελφοί σας εξετάζονται μέσα, πηγαίνετε πιό πέρα και μην φωνάζετε. Αδιαφορία πλήρης, μέχρι και αγενείς απαντήσεις. Αναρωτιέμαι πότε εξαφανίστηκε και ο σεβασμός από την σημερινή κοινωνία. Μετά τον συναγωνισμό μάλλον εξαφάνισαν και την λέξη σεβασμό από τα λεξικά. Δεν εξηγείται αλλιώς. Καλύτερα να μείνει χωρίς σχόλια. Τί να σχολιάσεις άλλωστε για "ανθρώπους" που έχουν μπερδέψει τα νοήματα.
Προς στιγμή δε, είχα την αίσθηση πως είναι ακόμα βράδυ Τσικνοπέμπτης. Για εξετάσεις ήρθες καλή μου, εκτός και αν έχεις προγραμματίσει να πας μετά κατευθείαν στα μπουζούκια, πάσο τότε...

Έχουμε ξεφύγει... Μα εντελώς όμως...

Αποτελέσματα τσικνοπέμπτης…

Μερικά μπουκάλια κρασί, ένα μπουκάλι ούρσους (κέρασμα), ένας καμηλιέρης μια αλεπουδίτσα (και όχι μόνο) πάνω στο τραπέζι να χορεύουν τσιφτετέλι, ένα χαλί λουλούδια (να σκουπίσω το σαλόνι, δεν μπορείς να φανταστείς που παν και τρυπώνουν τα άτιμα), άφθονοι ήχοι μπουζουκιού, βαρύ (κροκοδειλίσιο) κεφάλι…

Έλ’ απόψε στου Θωμά, να σου παίξω μπαγλαμά,
Να κατέβουν οι αγγέλοι, να χορέψουν τσιφτετέλι,

Ακόμα μερακλωμένοι και χτεσινοί είμαστε, που τραγουδάμε σήμερα;

Κοτσώβολος; Ποτέ…

Ξεκίνησα προς χάριν ενός φίλου. Laptop μου λέει θέλω. Εγώ δεν ξέρω τίποτε, έλα μαζί μου να διαλέξεις ένα που ταιριάζει σε αυτά που θέλω να κάνω, για να μην πάρω ούτε κάτι άχρηστο, αλλά ούτε κάτι ακριβό που δεν θα χρησιμοποιήσω ποτέ. Έχει κάτι προσφορές χρηματοδότησης ο Κοτσώβολος οπότε πάμε εκεί.
Παρένθεση: Γενικά είμαι εναντίων οποιασδήποτε μορφής «δανείου», για την ακρίβεια μέχρι σήμερα δεν έχω πληρώσει «δεκάρα τσακιστή» σε τόκο, τουλάχιστον όσον αφορά δάνεια που δεν επιφέρουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο μεγαλύτερο ποσοστιαίο κέρδος στην τσέπη μου, ή βελτίωση της ζωή μου σε τέτοιο βαθμό που σε «οικονομικά μέτρα» να θεωρώ εγώ ότι ανταποκρίνεται σε μεγαλύτερο ποσοστιαίο κέρδος. Κοινώς το να δουλεύω τσάμπα για να πλουτίζουν άλλοι εγώ δεν το πάω... δουλεύω για να περναώ εγώ καλά και ξοδεύω όταν μου αρέσει και όταν μου κάνει καλό. Ταυτόχρονα είμαι εν γένει αντίθετος σε κάθε μορφή πολυκαταστήματος, γιατί (πέραν του ότι αποτελεί μια μορφή αθέμιτου ανταγωνισμού - ένα είδος «καρτέλ» - και εγώ δεν τα πάω καλά με τον ανταγωνισμό - είμαι του συν- και όχι των παραγώγων του αντί- -, όχι να είναι και αθέμιτος...) απλά όταν δεν υπάρχει εξειδίκευση, δεν υπάρχει ποιότητα εξυπηρέτησης και «πωλούμενου αγαθού», αλλά ταυτόχρονα δεν υπάρχει και ευελιξία ως προς το αγαθό. Παρόλ’ αυτά το laptop και η τσέπη δεν ήταν δικά μου. Κλείνει η παρένθεση.
Μπήκαμε λοιπόν στο μαγαζί και αρχίσαμε να ψάχνουμε. Αφού εντοπίσαμε το «βέλτιστο» laptop μου λέει ο φίλος: Ωραία. Κάνει ΧΧ ευρά, με Χ δόση το μήνα για 36 μήνες είναι μια χαρά. Κάτι όμως μου ξένιζε. Ένας απλός πολλαπλασιασμός τον έκανε ν’ αλλάξει γνώμη. 36*Χ έκανε 1,5*ΧΧ! Δηλαδή ούτε λίγο ούτε πολύ τελικά πλήρωνε το laptop 50% παραπάνω, δηλαδή το πλήρωνε όσο θα πλήρωνε ένα laptop τελευταία λέξη της τεχνολογίας! Η αλήθεια είναι ότι δεν του άρεσε καθόλου. Ναι είχε αποφασίσει ότι θα πλήρωνε επιπλέον χρήματα αλλά όχι και 50% επιπλέον. Αυτό δεν είναι έντοκο δάνειο αυτό είναι κλεψιά όπως και να το κάνουμε.
Η ιστορία όμως δεν ήταν το δάνειο, αυτό ήταν απλά μια πτυχή που μου έκανε μεγάλη εντύπωση και που υποδεικνύει πως η ασύδοτη αγορά καλύπτεται πίσω από «προσφορές» και τρώει τα χρήματα του κόσμου. Η ιστορία ήταν πως όταν πλέον καταλήξαμε σε νέο διακανονισμό με δόση περίπου 2*Χ για 12 μήνες, οπότε και πήγαμε την τιμή στο 1,15*ΧΧ, είπαμε να πάρουμε το laptop. Τότε ξεκινάει ο αντιεπαγγελματισμός.
Το συγκεκριμένο laptop δεν υπήρχε σφραγισμένο. Ε καλά, ας το παραγγείλουν από ένα άλλο κατάστημα. Αλλά βέβαια το συγκεκριμένο laptop δεν υπάρχει γενικότερα για παραγγελία. Ποια υπήρχαν για παραγγελία; Μετά από αρκετή σκέψη και αφού κοίταξε τα laptop σαν χαμένη, κατέληξε σε 2 από τα 10 μοντέλα… στο περίπου…
Άλλωστε για όλα τα μοντέλα, τα παραγγέλνουν στην ουσία και πρέπει να ξαναπάς για να τα πάρεις. Ή αλλιώς πας μόνος σου στο κατάστημα που τα έχει και τα παίρνεις. Δηλαδή πρέπει εσύ να κάνεις την δουλειά του επαγγελματία πωλητή. Και πληρώνεις, και πρέπει να τρέξεις. Ο άλλος απλά κάθεται, εισάγει και εισπράττει. Το ότι ο πελάτης έχει πάντα δίκιο και ότι τον εξυπηρετούμε γιατί μας πληρώνει, έχει ξεχαστεί.
Η μόνη δυνατότητα που είχαμε ήταν να πάρουμε ή το συγκεκριμένο laptop από την βιτρίνα, ή τα δυο τρία laptop που είχε το μαγαζί (πάει η ποικιλία λοιπόν) και μάλιστα να ξαναπάμε για να τα πάρουμε ή να τα παραλάβουμε από αλλού.

Αυτό δεν είναι συμπεριφορά απέναντι στον πελάτη. Αφού εξήγησα στην κοπέλα ότι δεν έφταιγε για τα νεύρα μου γιατί απλά δεν έφταιγε αυτή για το πρόβλημα αλλά η πολιτική και η συμπεριφορά των προϊσταμένων της και των ιδιοκτητών του καταστήματος, αποχώρησα δηλώνοντας στον φίλο μου να κάνει ότι θέλει με την αγορά, το laptop του το υπέδειξα και στον Κοτσώβολο εγώ δεν ξαναπατάω. Αν θέλει να πάμε οπουδήποτε αλλού, είμαι πάντα διαθέσιμος.

Του πελάτη λέγανε, του κάνεις τεμενάδες…

Απανθρωποποίηση;

Στις σύγχρονες επιχειρήσεις η εργασιακή σκλαβιά επανήλθε λουστραρισμένη, αλλά εξίσου εξοντωτική. Η μοίρα του σπουδασμένου εργαζόμενου είναι δυσμενέστερη από του αγράμματου εργάτη Ο πραγματικός πλούτος της χώρας παράγεται στο χωράφι και στο εργοστάσιο· γι' αυτό οι αγρότες και οι εργάτες δεν διανοήθηκαν ποτέ να επικαλεστούν κάποια νεφελώδη ιδεολογήματα για τη δουλειά τους. Η προσφορά τους είναι αυταπόδεικτη.
Αντιθέτως, οι απασχολούμενοι στον τριτογενή τομέα, των υπηρεσιών, δεν αρκούνται στην υψηλότερη αμοιβή που εισπράττουν· αγωνιούν να δώσουν και ανώτερο νόημα σ' αυτό που κάνουν. Το επάγγελμα έγινε ιδεολογία. Ο καλώς εννοούμενος επικερδής χαρακτήρας του αποσιωπάται συστηματικά και προβάλλεται κατά κόρον σαν ζωτική ωφέλεια για το κοινωνικό σύνολο. Οι χρηματιστές κόπτονται για την "ανάπτυξη", οι διαφημιστές μοχθούν για την "επικοινωνία", οι ασφαλιστές χτίζουν την "ασφαλιστική συνείδηση" κ.ο.κ.
Εξ ου και το καταγέλαστο ορισμένων ότι ασκούν λειτούργημα. Η κοινωνία, που διευθύνεται από τους εγγράμματους, έχει περί πολλού αυτά τα επαγγέλματα και περιφρονεί εξόφθαλμα τον αγρότη και τον εργάτη. Απόδειξη, ότι τους αμείβει με τα χαμηλότερα των εισοδημάτων και τους επιφυλάσσει πενιχρές
συντάξεις και ανεπαρκέστατη υγειονομική περίθαλψη. Ουδείς ζηλεύει τη μοίρα τους. Οι νέοι ονειρεύονται να σπουδάσουν για να κάνουν καριέρα σε κάποια από τις μοντέρνες και αστραφτερές δουλειές. Αυτές έχουν πέραση· προσφέρουν υψηλές αμοιβές και απείρως υψηλότερο κοινωνικό στάτους. Δεν υποψιάζονται καν πως η καριέρα είναι η δική τους κοιλάδα των δακρύων. Για να πετύχεις σ' αυτές τις δουλειές, το παν είναι να ξέρεις να πουλάς τον εαυτό σου. Να είσαι αυτό που επιθυμεί ο άλλος να είσαι. Αλλού σε θέλουν τολμηρό και επιθετικό και αλλού μετρημένο και αξιόπιστο. Οι απαιτήσεις αλλάζουν ανάλογα με τον κλάδο· άλλο σέιλς κι άλλο φαϊνάνς. Αυτή την κωμωδία του αγκρέσιβ ή του ριλάιαμπλ δεν θα σταματήσεις ποτέ να την παίζεις· αυτή θα σε κρατάει στη δουλειά. Επίσης, από τη μέρα που θα εισέλθεις σε κάποιον κλάδο, θα πρέπει να ασπαστείς και τις ιδεοληψίες του· σαν να μυείσαι σε θρησκευτική αίρεση.
Ο κλάδος υπεράνω όλων.
Είναι ο ιερός δεσμός που προστατεύει και ανυψώνει τα μέλη του, ασχέτως των εσωτερικών ανταγωνισμών. Με αυτή τη συντεχνιακή αντίληψη της χειρίστης μορφής οι "συνάδελφοι" θωρακίζουν την επαγγελματική τους ιδιότητα και διεκδικούν από την κοινωνία διαρκώς και νέα προνόμια. Μαζί με την είσοδο στην αγορά εργασίας των νέων επαγγελμάτων εισήχθη και η δυτική νοοτροπία του ολοκληρωτικά αφοσιωμένου στη δουλειά του προτεστάντη. Ο χρόνος που αφιερώνουν οι υπάλληλοι στην εταιρεία είναι τρομαχτικός. Στις σύγχρονες επιχειρήσεις η εργασιακή σκλαβιά επανήλθε λουστραρισμένη, αλλά εξίσου εξοντωτική. Η μοίρα του σπουδασμένου εργαζόμενου είναι δυσμενέστερη από του αγράμματου εργάτη.
Το καθορισμένο ωράριο θεωρείται παρωχημένη αντίληψη, και η αμοιβή για υπερωρίες είναι αδιανόητη. Οι υπάλληλοι δουλεύουν εντυπωσιακά περισσότερες ώρες από τις προβλεπόμενες από τον νόμο, ασχολούνται Σαββατοκύριακα και αργίες χωρίς την ανάλογη αμοιβή.
Τα εξοντωτικά 12ωρα και 14ωρα δουλειάς είναι νον στοπ. Η μεσημβρινή σιέστα έχει τεθεί πλέον και στη χώρα μας υπό διωγμόν· κατάντησε μομφή. Λένε "αυτός κοιμάται μεσημέρι" εννοώντας πως είναι εκτός πνεύματος· εν ολίγοις ακατάλληλος. (Αν οι επιστήμονες μπορούσαν να καταθέσουν δημοσίως για τις ευεργετικές ιδιότητες του μεσημβρινού ύπνου, θα είχε καταρρεύσει προ πολλού το δυτικό εργασιακό μοντέλο. Ο ύπνος του μεσημεριού είναι βάλσαμο για την ψυχική και τη σωματική μας υγεία και, εννοείται, συμβάλλει καίρια στη μακροβιότητα. Είναι κατά πολύ πιο απαραίτητος και ζωογόνος από όλες τις "χελθ" βιταμίνες, τα "σπα" και τις λοιπές τεχνικές στήριξης του ανθρώπινου οργανισμού.)
Ο ευπρεπής μισθός και ίσως κάποιο ετήσιο μπόνους που παρέχουν οι εταιρείες στα μοντέρνα εργατόσκυλα δεν αντισταθμίζουν τις ατελείωτες ώρες πρόσθετης δουλειάς. Γι' αυτό υπάρχουν συνήθως και κάποιες έξτρα παροχές κολακείας· το ωραίο γραφείο (με παράθυρο ή όχι, ανάλογα με τη θέση σου στην ιεραρχία της επιχείρησης) και κάποιοι φανταχτεροί τίτλοι, που ουσιαστικά δεν σημαίνουν τίποτα. Προβιβάζεσαι σε εξέκιουτιβ, σίνιορ εξέκιουτιβ, κοoρντινέιτορ, σουπερβάιζορ, νταϊρέκτορ, βάις πρέζιντεντ, τσιφ, μέλος του εξέκιουτιβ μπορντ και άλλα του σωρού και χωρίς νόημα. Η μακροβιότητα της καριέρας σε μια σύγχρονη εταιρεία κρίνεται από δύο βασικά στοιχεία: την όλο και μεγαλύτερη "τρέλα" για δουλειά και το λόγιαλτι στην εταιρεία και στους στόχους της.
Επίσης, είναι απαραίτητο να συμμεριστείς κάποιες νέες "αξίες". Όπως το σχιζοφρενικό "άλλο δουλειά κι άλλο φιλία", λες κι ο άνθρωπος μπορεί να κάνει αναστολή αισθημάτων. Ή το δόγμα ότι με κάθε θυσία πρέπει να φέρεις σε πέρας τη δουλειά που σου ανέθεσαν.
Όλα αυτά καλύπτονται με την πρόστυχη στρεψοδικία του σωστού "επαγγελματία". Που σημαίνει ότι, προκειμένου να γίνει η δουλειά σου, όλα επιτρέπονται· η δουλειά προηγείται κάθε ανθρώπινου αισθήματος· φιλία, αγάπη, δίκιο, κατανόηση είναι δευτερεύοντα.
Λένε "είμαι προφέσιοναλ" κι αυτό τα εξηγεί όλα.
Κι ο Αλ Καπόνε "προφέσιοναλ" ήτανε.
Μάλιστα, οι νέοι επαγγελματίες διηγούνται εμφατικά το παράδειγμα του Ωνάση που φιλοξενούσε έναν φίλο του, επίσης εφοπλιστή, στη θαλαμηγό του. Ενώ έπαιζαν τάβλι, ο άλλος του αποκάλυψε χαρούμενος πως έδωσε εντολή αγοράς δύο πλοίων που μόλις είχαν βγει προς πώληση.
Ο Ωνάσης δεν φάνηκε να δίνει σημασία στην πληροφορία· συνέχισαν το παιχνίδι, μα κάποια στιγμή σηκώθηκε, να πάει στην τουαλέτα, και άργησε λίγο. Όταν επέστρεψε, ξανάπιασε τα ζάρια και είπε χαμογελαστός στον φίλο του πως τα πλοία που του είχε αναφέρει τα αγόρασε μόλις πριν ένα λεπτό εκείνος.
Αυτόν τον κτηνώδη αμοραλισμό εννοούν όταν λένε "είμαι προφέσιοναλ". Το πλέον ψυχοφθόρο για τον εργαζόμενο είναι πως πρέπει να δίνει κάθε μέρα εξετάσεις. Τα σύγχρονα επαγγέλματα έχουν υψηλό βαθμό ανασφάλειας σε σχέση με τα παραδοσιακά. Και απείρως σκληρότερο ανταγωνισμό· τόσο εξωτερικό, από άλλες ομοειδείς εταιρείες, όσο και εσωτερικό, από άλλους καπάτσους που εποφθαλμιούν την ίδια θέση. Ακόμη και το υψηλόβαθμο στέλεχος δεν αισθάνεται σιγουριά· πάει ένα πρωί, και χωρίς καμία προειδοποίηση βρίσκει το γραφείο του στον διάδρομο.
Δυστυχώς στην ίδια λούμπα έπεσαν και οι γυναίκες. Μέχρι πρόσφατα δεν επιδείκνυαν την ολοκληρωτική αφοσίωση των αντρών στη δουλειά τους. Ως όντα πιο πολύπλοκα, αισθαντικά και ερωτικά, έδιναν μεγαλύτερη σημασία στα αισθήματα και στις χαρές της ζωής.
Γι' αυτή την ανεξαρτησία τους η κοινωνία τις φιλοδώρησε εκδικητικά με σωρεία κατηγοριών· άπιστες, ελαφρόμυαλες, ανεύθυνες, γλωσσούδες κ.λπ. Η χαρά και ο ερωτισμός δεν συγχωρούνται στην παραγωγή. Τελευταίως μάλιστα, αν αποπειραθείς στη δουλειά ένα πονηρό αστείο, κάποιο υπονοούμενο, καραδοκεί η εξευτελιστική κατηγορία της "σεξουαλικής παρενόχλησης".
Αυτό κι αν είναι ευνουχισμός· σημαίνει "όσοι περάσετε αυτή την πόρτα αφήστε έξω το φύλο σας".
Οι γυναίκες, στην προσπάθειά τους να κατακτήσουν ένα ακόμη αντρικό οχυρό, γίνονται κι αυτές "προφέσιοναλ" θύματα. Τυπικές, σοβαρές, με πολυάσχολο ύφος, ασέξουαλ ντύσιμο, κάτι σκούρα ταγιέρ σαν αντρικά κουστούμια, λευκό πουκάμισο και απομίμηση γραβάτας.
Έσβησε το χαμόγελο, το σκέρτσο και το παιχνίδισμα, που τις έκαναν αξιολάτρευτες. Έχασαν το πλεονέκτημα της ζωής που είχαν έναντι των εξουθενωμένων από τη δουλειά αντρών.
Ο Γκι Ντεμπόρ το έγραψε με συνταρακτική απλότητα: "Μόνο όσοι δεν δουλεύουν ζουν".
Στο πίσω μέρος του κεφαλιού μας όλοι ξέρουμε ότι στον κόσμο δεν ήρθαμε για να κάνουμε καριέρα, λεφτά και όνομα· ήρθαμε πρωτίστως για να ζήσουμε και, ει δυνατόν, να αφήσουμε αυτόν τον κόσμο λίγο καλύτερο απ' ό,τι τον βρήκαμε.
Αλλά δεν ζούμε. Κι αυτό μας τρελαίνει.
"Το άγχος, το στρες, ο φόβος, η ντροπή, η περιφρόνηση, η επιθετικότητα, η θέληση της δύναμης γεννιούνται από μια καταπιεσμένη θέληση για ζωή". (Βάνεγκεμ)
Με την πιο κοινή λογική, όσες ώρες δουλεύεις, άλλες τόσες πρέπει να έχεις ελεύθερες για να χαρείς αυτά που έβγαλες. Όμως ο νέος άνθρωπος σπαταλά όλο τον χρόνο του, την ευφυΐα, την εφευρετικότητα και τις εμπνεύσεις του υπέρ της καριέρας του και όχι της ζωής του. Ο ψυχισμός του μολύνεται από αυτό το δηλητηριώδες αλισβερίσι. Φυσικώ τω τρόπω, το εξέκιουτιβ τερατάκι γραφείου θα μεταφέρει μακάβρια το πάρε δώσε και στις προσωπικές του σχέσεις:
"Αυτά έκανα για σένα, περιμένω ανταπόδοση".
Μοιραία οι λαμπρές καριέρες είναι πυραμίδες που θεμελιώνονται πάνω σε προσωπικές και οικογενειακές τραγωδίες.

Διονύσης Χαριτόπουλος

---------------

Ορισμένες φορές έχεις την αίσθηση πως κάποιος έβαλε σε σειρά τις σκόρπιες σκέψεις σου...

ΚρεπαλοΠΣΚ

Ένα από τα πιο παράξενα συναισθήματα είναι το να κυκλοφορείς σε ένα μέρος που αισθάνεσαι «σπίτι» σου και που όμως δεν είναι σπίτι σου. Να νοιώθεις ότι έναν τόπο τον ξέρεις καλά και παρόλ’ αυτά δεν ζεις εκεί (πλέον). Η αλήθεια είναι πως όταν περιδιαβαίνω την Θεσσαλονίκη, τόσο γνώριμη και τόσο μακρινή, η αίσθηση που έχω είναι πάρα πολύ περίεργη, εντελώς αδιευκρίνιστη.
Μέσα σε μια εντελώς αδιευκρίνιστη λοιπόν διάθεση, αφού προσπαθήσαμε να ξετρυπώσουμε τους καρντάσηδες, ανακαλύψαμε πως μόνο εις εξ αυτών ήταν διαθέσιμος. Ο έτερος καπαδόκης μετά την δουλειά έπρεπε να πάει να ταΐσει τον μπόμπιρα γιατί θα έτρωγε για πρώτη φορά κρέμα (ως γνωστών τα γεύμα είναι το ποιο σημαντικό πράγμα στην ζωή του Shadus )! Ο άλλος εξαφανισμένος εκτός πόλεως Οι υπόλοιποι διασκορπισμένοι ανά την υφήλιο. Αφού λοιπόν πετύχαμε μόνο τον μαλλιά, πνίξαμε τον πόνο μας στις παντσέτες και τις καυτερές πιπεριές.
Βολτίτσες και καφεδάκια στην παραλία, και όσο και αν λέει η αλεπουδίτσα, εγώ απήλαυσα «το ντύσιμο» χωρίς να προσέξω καμιά μονοτονία ειν’ η αλήθεια . Άλλωστε Σάββατο μεσημέρι τι πιο ωραίο από έναν καφέ στην παραλία, με θέα την θάλασσα και... την περατζάδα .
Φυσικά μετά επιδοθήκαμε στο σπορ της γαστρονομίας στα ταβερνεία της Αριστοτέλους, υπό τους ήχους των απαραίτητων ρεμπέτικων ασμάτων. Επίσημα δείπνα και παρουσιάσεις δεν μας πτόησαν, (αν και μας στέρησαν λίγο από τον χρόνο της γαστρονομίας) οπότε και Κυριακή απόγευμα πριν την αναχώρηση καταλήξαμε με άλλο καρντάση στο μέλαθρο… Εκεί μου βάλαν τις φωνές για την παραγγελία αν και δεδομένης της έντασης μπορώ να πω ότι παραξενεύτηκα που δεν έμεινε σχεδόν τίποτε στο τραπέζι (δεν θελαν να με προσβάλλουν φαίνεται) εκτός του μοναδικού πιάτου που παρήγγειλε άλλος
Δυστυχώς του διαβόλου δεν το πήρα γιατί θα το έτρωγα ολομόναχος, άσε που το γκαρσόνι θα γκρίνιαζε πάλι ότι δεν θα χωρούσε στο τραπέζι. Εγώ είν’ η αλήθεια του το είπα στην αρχή πως θέλουμε χώρο για διπλάσια άτομα δεν με πίστεψε.. μετά καθόταν 1 ώρα από πάνω μας για να δει πως θα καταφέρει να τακτοποιήσει τα πιάτα. Αλλά τα τσαούσικα… πολύ τσαούσικα ρε παιδί μου
Το μεγάλο μειονέκτημα της εκδρομής, το ξενοδοχείο. Αν ποτέ μείνετε στο porto palace φροντίστε να έχετε δωμάτιο που δεν βλέπει προς Βαρδάρη. Ο subwoofer του διπλανού ξενυχτάδικου κάνει μέχρι και τα διπλά τζάμια του να τρίζουν. Άσε που είναι αρκετά κοντά για να τσαντίζεσαι που θα πάρεις αμάξι για να πας στο κέντρο, αλλά σε τέτοιο σημείο που δεν μπορείς να πας χωρίς αυτό Και το κέντρο της Θεσσαλονίκης δεν ενδείκνυται για αυτοκίνητα, ειδικά Σάββατο μεσημέρι.
Φυσικά φύγαμε όσο πιο αργά μπορούσαμε, οπότε το ταξίδι της επιστροφής κράτησε μέχρι τις 1:30. Ε είναι από τις λίγες φορές που έπεσα σαν τούβλο στο κρεβάτι… Τα πόδια μου πάντως πονάνε ακόμα…

Τί μέρα…

Η μέρα των «mails». Ένα 24άωρο έλειψα «ολοκληρωτικά» από το PC μου και βρήκα: την μαύρη πέρλα να διαμαρτύρεται ότι έχω ξεχάσει την «επικαιρότητα», την αλεπουδίτσα να κουνάει την ουρά της, τους Κορεάτες να ρωτούν τι τους λείπει και έναν συνάδελφο εκ εξωτερικού, που αγνοεί τον Darth, να μου αποστέλλει ένα «αντιεπιστημονικό λιβελογράφημα ενός ανόητου» στο οποίο έπεσε κατά τύχη ψάχνοντας στο δίκτυο!!!
Και εγώ τώρα τι να πω; Ότι ορισμένα πράγματα ούτως ή άλλως δεν συγχωρούνται ποτέ; Ότι καλύτερα θα ήταν οι συγνώμες να ζήτιονται για όσα κάναμε και όχι για το θεαθήναι, υποκριτικά και με δόλο; Δυστυχώς ορισμένοι «άνθρωποι» και ορισμένα κράτη παθαίνουν λιγότερα απ’ όσα τους αξίζουν. Ή μήπως να μιλήσω για την ψυχασθένεια ορισμένων βιντεοσκόπων, ή για την ακόμα μεγαλύτερη των ΜΜΕ; Τα 5 λεπτά στο γυαλί και οι αντιγραφές «των in, των επωνύμων, των ‘καλύτερων’ και των παραμυθιών» είναι που μας μάραναν. Λες και έχει γίνει ο υψηλότερος στόχος που μπορούμε να κατακτήσουμε. Η αλήθεια είναι ότι και αυτά αλλά και άλλα θέματα της επικαιρότητας (όπως παιδεία, οικονομία κοκ) έχουν αναπτυχθεί και σχολαστεί και από εμένα αλλού, οπότε δεν έλαβα τον κόπο να ασχοληθώ ξανά μαζί τους. Ίσως κακώς βέβαια, αλλά στην ουσία δεν με ενδιαφέρει η εικόνα, άλλωστε όπως δήλωσα από την πρώτη στιγμή, γράφω λόγω «πάθους». Άμα το εξαντλήσω σε ένα σχόλιο, δεν έχω τι άλλο να πω. Ούτε μ’ αρέσει να αναδημοσιεύσω σχόλιά μου :)
Για το λιβελογράφημα αλήθεια τι να πει κανείς; Πως μπορούσα να μυρίσω από την δεύτερη γραμμή τον στενόμυαλο θρασύτατο συγγραφέα του; Να απαντήσω πως ο συγγραφέας έχει αποδείξει το ποιόν του; Ακόμα και όταν δεν θέλω να ασχοληθώ με κάτι, φαίνεται ότι αυτό με κυνηγάει…
Οι Κορεάτες καλά θα κάνουν να ξεκινήσουν τα πειράματα. 2-3 πειραματάκια είναι αυτά. 5 μέρες δουλειά που άμα την προσθέσουν θα έχουν ολοκληρώσει 2 ετών δουλειά. Στην αλεπουδίτσα δε, θα τα πω ιδιαιτέρως. Ααα όλα κι όλα, μην είσαι περίεργο. Όλα θες να τα μαθαίνεις πια :p Εδώ δεν μάθαμε τι απήντησε η KV στον Pre-me-me (ενώ αλήθεια θα ήθελα να μάθω τον συνολικό «τίτλο» με τον οποίο τον στόλισε :p), θες να σου πω και για αλεπουδίσια καμώματα; :)
Είπαμε, σε γενικές γραμμές βαριέμαι, αλλά για ορισμένα πράγματα απλά δεν υπάρχει τίποτε επιπλέον να πεις. Με πρόφτασαν άλλοι και το σέβομαι.

Περίεργη μέρα γιατί εκνευρίστηκα. Είναι λίγο εκνευριστικό να είσαι πάντα διαθέσιμος για όλα και οι άλλοι όλο να μην μπορούν, και εσύ απλά να περιμένεις πάντα πότε μπορούν, και κάποια στιγμή να συνειδητοποιείς πως εσύ δεν έχεις το δικαίωμα να πεις: «Δεν μπορώ 5:30, να το κάνουμε 6:30;» Η αλήθεια είναι ότι το astra είχε καιρό να πιάσει τα 190!

Μία είναι η απάντηση λοιπόν, μαύρη πέρλα μου: Πίσσα και πούπουλα, για να είμαστε μέσα στο ιδεολογικό τους μοτίβο, και απλά για να βάλουμε το δικό μας χαρακτήρα, θ’ ανάψουμε κι ένα σπίρτο μετά :)

Α ναι, έχω και πονοκέφαλο, στο είπα;

Έχω μια απορία

Την έχω εδώ και καιρό, δεν είναι σημερινή. Οι δάσκαλοί μου στο σχολείο, μου έλεγαν πως ο ανταγωνισμός βλάπτει τις σχέσεις μου και δεν είναι καλό πράγμα. Προσπαθούσαν να με μεγαλώσουν με πρότυπα συναγωνισμού και ευγενούς άμιλλας. Η λέξη ανταγωνισμός ήταν από τις κακές λέξεις του λεξιλογίου.
Τώρα που μεγάλωσα η λέξη συναγωνισμός έχει σχεδόν καταργηθεί από το ελληνικό λεξιλόγιο. Για την ακρίβεια δε θυμάμαι πότε ήταν η τελευταία φορά που την άκουσα, ή αν την άκουσα να προφέρεται από άλλα χείλη πέραν των δικών μου. Αντιθέτως την λέξη ανταγωνισμός την ακούω καθημερινά και αισθάνομαι λες και έχουν βαλθεί όλοι να βρίζουν και να καταστρέψουν κάθε τι ανθρώπινο στις κοινωνικές μας σχέσεις μετατρέποντάς μας σε ζούγκλα.
Σου έχω πει πως σιχαίνομαι την λέξη «ανταγωνισμός»; Σου έχω πει ότι συμπαθώ μόνο τους ανθρώπους που γνωρίζουν και προφέρουν λέξεις όπως ο «συναγωνισμός»; Σου έχω πει πως αν δεν αντικατασταθεί η λέξη «ανταγωνισμός» από την λέξη «συναγωνισμός» και η λέξη «ανταγωνιστικότητα» από τις λέξεις «βιωσιμότητα» και «αειφορία», η κοινωνία μας θα συνεχίζει να πηγαίνει κατά διαβόλου, προς τέρψη των κατά καιρούς φιλάργυρων δυναστών;
Πόσο πολύ μπερδεύεται ένα παιδάκι που στο σχολείο του λένε να συναγωνίζεται και όχι να ανταγωνίζεται, και στην καθημερινότητά του ακούει μόνο παράγωγα του ανταγωνισμού και ουδέποτε για συναγωνισμό;
Ή μήπως και στα σχολεία σταμάτησαν πια να χρησιμοποιούν αυτή τη λέξη; Μήπως η ελληνική γλώσσα ξαφνικά έγινε πιο φτωχή; Πόσο τιμολογήθηκε η αφαίρεση της λέξεως από τα λεξικά μας;

Ουφ

Ακόμα δεν μπήκε ο χρόνος, άρχισαν τα όργανα. Αφήστε τον λίγο καλέ να μας δει, να μας γνωρίσει, να μας συνηθίσει, θα τρομάξει και θα φύγει και μετά τι θα κάνουμε εμείς χωρίς χρόνο μέχρι να έρθει ο επόμενος;
Πως έλεγε δηλαδή ο μεγάλος; «Τώρα τι θα κάνουμε χωρίς βαρβάρους;»
Έτσι οι βάρβαροι είπαν να μην μας αφήσουν στην ησυχία μας έστω και για λίγο να χαλαρώσουμε δηλαδής. Το καλό, παράταση διακοπών για μια βδομάδα. Το κακό; Για μια ακόμα φορά η παιδεία της χώρας μας θα υποφέρει. Το άσχημο; Επειδή όλα έχουν το τίμημά τους, οι δημαγωγοί και σοφιστές έχουν ήδη αποφασίσει την καταστροφή της παιδείας. Το καταστροφικό; Πολλοί «ιδιώτες» θα πλουτίσουν τρώγοντας τα χρήματα του δημοσίου, τα οποία η ελληνική πολιτεία «δεν είχε» να δώσει στην παιδεία, αλλά μπορεί κάλλιστα να τα δώσει στους μιζαδόρους που «θρέφουν» τους εκπροσώπους της. Το απαράδεκτο; Η fast food – multiple choise αμερικανικού τύπου παιδεία θα εξαπλωθεί ακόμα περισσότερο καταστρέφοντας μυαλά, εξαφανίζοντας σκέψη, κρίση και πράξη και αλλοτριώνοντας συνειδήσεις. Τα φθηνά εργατικά χέρια θα πληθύνουν (χαρά ο σκρούτζ μακ ντακ - σ' αυτό σκοπεύουν όλα άλλωστε), η εξάρτηση από τους λίγους θα αυξηθεί και στο τέλος δεν θα μπορούμε ν’ αλλάξουμε ούτε μια λάμπα μόνοι μας (εδώ και το να κατουρήσουμε θα θέλει manual). Το ελπιδοφόρο; Όσο λίγοι και αν είναι, υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα πιστεύουν πως δεν έχουν όλα το τίμημά τους. Όταν εκλείψουν και αυτοί, τότε θα μπορούμε επισήμως να πούμε πως «η κοινωνία μας τελείωσε, καλωσορίσατε στην ζούγκλα».

Κατά τα άλλα ηλιοφάνεια επικρατεί στο βασίλειο, σε αντίθεση με τις προβλέψεις της ΕΜΥ που οδήγησαν τους γονείς μου σε ακύρωση του ταξιδίου τους (καλά κάναν, θα ξεπάγιαζαν, αλλά σίγουρα άλλα περίμεναν και το ακύρωσαν), πράγμα που σημαίνει πως πρέπει να σκέφτομαι εγώ να το κάνω… Ύστερα από τις κρεπάλες του Σαββατοκύριακου περνάω ένα μακρύ «χάααανγκ-όβαααα», προετοιμαζόμενος για το επόμενο ΣΚ… Α και στο είπα; Δεν στο είπα, βαριέμαι… Μέχρι και το που βαριέμαι, βαριέμαι ένα πράμα δηλαδή… Μήπως να έριχνες λίγο χιονάκι ν’ αποκλειστούμε ένα πράμα δηλαδή να μην μπορούμε να κάνουμε τίποτε άλλο από το να βγούμε στον κήπο να παίξουμε χιονοπόλεμο; Α κατάλαβα, βαριέσαι κι εσύ να χιονίσεις ε; Άντε καλά… Όποτε μπορέσεις;

[Τηλεόραση σφραγισμένη.
Αν ξανακούσω τον γλοιώδη
χαρτογιακά-εκπρόσωπο να δημαγωγεί,
θα ξεράσω…]

«Μπεστ οφ» της πρωτοχρονιάς

Φάγαμεεεε, του σκασμού – αυτό το αρνάκι θεϊκό και οι μελιτζάνες της θείας με ζαμπόν τυρί ντομάτα στο φούρνο άλλο πράμα –, ήπιαμεεεε, ωσάν κροκόδειλοι – κρασί κόκκινο και αφού στραγγίξαμε το βαρέλι καρντού, σκέτο –, χαβαλεδιάσαμεεεεε, υπερβολικά – μέχρι και τα του στρατού θυμηθήκαμε, είχαμε και φαντάρο στην παρέα –, τσαντιστήκαμε – ναι και αυτό, μην μας λείψει το επόμενο έτος δηλαδής, θα καταλήξω ψυχασθενής στο τέλος μου φαίνεται (μην το πείς, ναι το σκέφτηκες αλλά δεν είμαι, ακόμα). Ύστερα απ’ όλα αυτά και αφού καταλάγιασε η συγκέντρωση αλκοόλ στο αίμα μας (άρχισε δηλαδή να θυμίζει πάλι αίμα), ενώ τα επίπεδα χοληστερίνης αρχίζουν να κινούνται πτωτικά, συνειδητοποιήσαμε ότι μπήκαμε στο 2007 (Πότε;;;;). Ένα όμως ήταν το μπεστ οφ της φετινής πρωτοχρονιάς, ο μπόμπιρας της οικογένειας δεν χόρτασε και αποφάσισε να φάει *και* το κογιότ!!!

Καλή χρονιά στους Ανθρώπους

[Γιατί όπως είπαμε,

εκτός από σχιζοφρενής,

είμαι *και* σκατόψυχος :)]