Οι διδακτικές υποχρεώσεις όλης της εβδομάδας ανηλήφθησαν οικιοθελώς από συνάδελφο. Θα εξοικονομούσα χρόνο (έτσι πίστευα) αν και τα γεγονότα με πρόλαβαν και αν δεν είχαν μεταβιβασθεί θα είχαν σίγουρα αναβληθεί.
Το πρωί το Μεγάλο Ίδρυμα έσφυζε από ζωή. Δεν το περίμενα είναι η αλήθεια. Μέχρι να μπορέσεις να συναντηθείς με 3 ανθρώπους έχει κι όλας πάει μεσημέρι. Φυσικά το μόνο αποτέλεσμα ήταν το αναμενόμενο. Πως ο παραλογισμός του συνδυασμού λογικότατων νόμων και κανόνων μπορεί να οδηγήσει σε παράλογα και εντελώς ανούσια αποτελέσματα.
Γρήγορη η επιστροφή διότι ήθελα να συνοδεύσω έναν φίλο. Παλικάρι, με κεφαλαίο Π, στα ογδόντα του έφυγε με το κεφάλι ψηλά και «τις μπότες στα πόδια». Τελευταία φορά που δανείστηκε το σκάφος μου το περασμένο καλοκαίρι. Και να φανταστείς πως όταν του το έδωσα εκείνη την ημέρα του είχα πει: έχει πολύ αέρα στα βαθειά, είσαι σίγουρος πως θα βαστάξεις; Δυσκολεύτηκε, αλλά σίγουρα κατάφερε και γύρισε μόνος του. Ενώ εγώ καθόμουν και κοιτούσα το πέλαγος μήπως χρειαστεί βοήθεια ν’ αρπάξω μια βάρκα να πάω. Και όμως κούτσα-κούτσα δάμασε τον άνεμο και γύρισε στην ακτή. Τρεις μέρες πριν περιδιάβαινε το θησείο, καθημερινή συνήθεια τα 5 χιλιόμετρα βόλτας. Η καρδιά δεν άντεξε. Αν και η επέμβαση φάνηκε να διορθώνει την κατάσταση, τελικά ο μυς δεν μπόρεσε ν’ ανταπεξέλθει. Για τα ούζα και τις καλοκαιρινές μας συζητήσεις, η συνοδεία μου στην τελευταία του βόλτα ήταν απαραίτητη. Ένας από τους πιο Ωραίους και Ευχάριστους Ανθρώπους έφυγε.
Η αλήθεια είναι πως σήμερα συνάντησα πολλούς από εκείνους που συναντώ κάθε φορά στην νυφούλα μου. Όλοι είχαν να κάνουν την ίδια παρατήρηση: Ζούμε δίπλα ο ένας στον άλλον και συναντιόμαστε μόνο στα νεκροταφεία ή πεντακόσια χιλιόμετρα μακριά. Αν αυτό δεν είναι κατάντια για την κοινωνία μας, αναρωτιέμαι αλήθεια τι είναι η κατάντια. Μέχρι να γυρίσω σπίτι η μέρα είχε πετάξει. Και αυτό κατάντια καταντάει…
Το μόνο σίγουρο αγαπητέ μου συμπολίτη, σ’ εσένα μιλάω που αποφάσισες να με παιδέψεις για λίγο «χώρο», είναι πως θα υποστείς το ίδιο ακριβώς παίδεμα που μου επέβαλες. Γιατί αν και δεν μπορώ ν’ αποδείξω το «τι κάνει νιάου-νιάου στα κεραμίδια», το μόνο σίγουρο είναι πως και οι δύο ξέρουμε ποιος είναι ο κατσαβουλιάρης γάτος οπότε δεν θα σε παραξενέψει που έπαθες ότι ακριβώς προκάλεσες, έτσι δεν είναι; :)
Απόγευμα πια, λέω να ρίξω άλλη μια ματιά στο Μέγα Ζήτημα. Η αλήθεια είναι πως έχει επιλυθεί από χτες το μεσημέρι - τα καλά της «απομάκρυνσης», αλλά χρειάζεται ένα μικρό ρετουσαρισματάκι. Έτσι, για να το σιγουρέψουμε…
Δευτέρα 30 Απριλίου 2007
Σάββατο 28 Απριλίου 2007
Η βιβλιοθήκη.
Πολλές φορές έχω χρησιμοποιήσει την ακόλουθη παρομοίωση: Το μυαλό του ανθρώπου είναι σαν μια βιβλιοθήκη. Περιέχει τόμους με γνώσεις, με μεθόδους, με ιδέες, με ιστορίες, με λογοτεχνία και με φιλοσοφία. Ένα ποικιλόμορφο σύνολο δηλαδή, χρησιμοποιούμενο σε συνδυασμούς για να δώσει το βέλτιστο αποτέλεσμα. Όπως κάθε βιβλιοθήκη λοιπόν έχει και αυτό τον βιβλιοθηκάριό του. Είτε η μορφή του είναι σαν καρτούν του Ντίσνεϋ, είτε βγήκε από καλλιτέχνημα του Γκίγκερ, η δουλειά του είναι δεδομένη. Να ταξινομεί τις νέες πληροφορίες, κάνοντας χώρο ανάμεσα στις παλιές, στο σωστό σημείο που τους πρέπει. Ταυτόχρονα, όταν έρχονται οι πελάτες, ο βιβλιοθηκάριος πρέπει ταχύτατα να μπορεί να ανασύρει τις απαιτούμενες πληροφορίες, ώστε να τους εξυπηρετεί χωρίς καθυστερήσεις και με τον βέλτιστο δυνατό τρόπο. Γιατί; Γιατί πολύ απλά σε αυτή την ιδιότυπη βιβλιοθήκη και ο βιβλιοθηκάριος αλλά και οι πελάτες είναι το ίδιο το μυαλό!
Όταν λοιπόν η βιβλιοθήκη είναι «ανοιχτή προς το κοινό» ο βιβλιοθηκάριος αδυνατεί να βρει τον χρόνο να τοποθετήσει τις συνεχώς νεοαποκτούμενες πληροφορίες στην σωστή τους θέση, αφήνοντας τα νέα τεύχη στο τραπεζάκι της εισόδου. Εκεί οι πελάτες μπορεί να τα προσέξουν, μπορεί όμως και όχι, σε κάθε περίπτωση πάλι δεν θα τα συνδυάσουν γρήγορα με το σύνολο και τη σωστή δομή της πληροφορίας που θα είχαν αν είχαν παραλάβει ολόκληρη την θεματική ενότητα ταξινομημένη από τον βιβλιοθηκάριο.
Αυτός είναι και ο λόγος που η βιβλιοθήκη πρέπει να κλείνει σε καθημερινή βάση, ώστε να δώσει χρόνο στον βιβλιοθηκάριο να ταξινομήσει την πληροφορία, δίνοντας της την θέση που της αρμόζει στο σύνολο της «γνώσης» του εγκεφάλου. Φυσικά κλειστή βιβλιοθήκη δεν σημαίνει κοιμισμένος βιβλιοθηκάριος. Όταν ο βιβλιοθηκάριος κοιμάται δεν ταξινομεί. Κλειστή βιβλιοθήκη λοιπόν σημαίνει «απομάκρυνση από την εγκεφαλική δραστηριότητα». Σημαίνει ξεκούραση. Περιλαμβάνει και τον ύπνο αλλά δεν είναι αυτός καθ΄ εαυτός.
(Μπαρμπουνάκι καταλαβαίνεις γιατί σε θαυμάζω μεν αλλά ουδέποτε θα διανοούμουν να εργασθώ έτσι;)
Χθες λοιπόν, με αυτό ως γνώμονα και ύστερα από αρκετό «πήξιμο» και κούραση, αφού απογοητεύτηκα όσον αφορά στην αναζητούμενη «βέλτιστη» μέθοδο παρουσίασης στο Μεγάλο Ίδρυμα και βεβαιώθηκα πως δεν έχω ελπίδες, αποφάσισα πολύ απλά να τα παρατήσω και να οδεύσω προς ηλιόλουστη απογευματινή βόλτα εις τον γνωστό πεζόδρομο των ρεμαλιών. Κλασική μέθοδος που χρησιμοποιώ από μικρός (ως γνωστών, σε αντίθεση με τον περισσότερο κόσμο, όταν έδινα πανελλήνιες – αλλά και όχι μόνο, τις ημέρες των εξετάσεων αντί να διαβάζω έκοβα βόλτες από το πρωί μέχρι το βράδυ). Κόσμος, φωνές, λουλουδάκια, πεταλούδες και «πεταλούδες», καφεδάκι, συζήτηση και χαλάρωση. Μια ακόμα βραδινή προσπάθεια να καταπιαστώ με το Μέγα Ζήτημα απέβη ακόμα πιο απογοητευτική. Κακώς, κάκιστα την έκανα αλλά η θεία μου περνούσε εκείνη την ώρα από Αθήνα και ήθελα να συζητήσω μαζί της - έπρεπε όμως να περιοριστώ στην συζήτηση. Στη συνέχεια φυσικά η βραδινή βόλτα με το κρασάκι της με απομάκρυνε πλήρως από το θέμα. Λίγος ύπνος (λέμε τώρα - έχω καταργήσει άλλωστε την «συνήθη» έννοια του ύπνου) για ξεκούραση και πρωινή «φιλοσοφική» θεώρηση του θέματος. Χωρίς χαρτιά και υλικό μπροστά μου – σκέτη φιλοσόφηση. Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι «ήρθε η θεία φώτιση». Αυτό, αυτό το τελευταίο περιοδικό που δεν είχε ταξινομηθεί σωστά και η συνειδητότητα της ύπαρξής του ξεκίνησε το τελευταίο 2μηνο - φρέσκια έκδοση μιλάμε - αλλά ουδέποτε τοποθετήθηκε στην σωστή θέση γιατί δεν αναλύθηκε ορθά. Ήταν όμως εκεί και περίμενε. Περίμενε τον βιβλιοθηκάριο να το βάλει εκεί που πρέπει. Μόνο τότε μπορεί κανείς να αντιληφθεί την μεγάλη σημασία του. Μόνο έτσι γίνεται αντιληπτή η μεγάλη σημασία της κάθε παραμικρής λεπτομέρειας…
Τελειώνοντας τον καφέ λοιπόν ξεκινάω νέο σχεδιασμό σε διαφορετική βάση. Ορισμένες απλές και οφθαλμοφανείς μετατροπές και πιστεύω πως το Μέγα Ζήτημα θα αναδειχθεί καλύτερα. Μπορεί φυσικά ο διαθέσιμος χρόνος να είναι μέχρι την Πέμπτη, αλλά είναι αρκετός και σίγουρα δεν θα (ξανα)υποπέσω στο σφάλμα της προσηλωμένης ενασχόλησης με αυτό. Το πολύ-πολύ να αναβάλω ορισμένες άλλες υποχρεώσεις, αλλά σίγουρα δεν θα επιτρέψω στον βιβλιοθηκάριο να μην πάρει σε καθημερινή βάση τον απαραίτητο για την ταξινόμηση χρόνο. Όπως αποδεικνύεται, είναι και αυτός εξίσου σημαντικός.
Όταν λοιπόν η βιβλιοθήκη είναι «ανοιχτή προς το κοινό» ο βιβλιοθηκάριος αδυνατεί να βρει τον χρόνο να τοποθετήσει τις συνεχώς νεοαποκτούμενες πληροφορίες στην σωστή τους θέση, αφήνοντας τα νέα τεύχη στο τραπεζάκι της εισόδου. Εκεί οι πελάτες μπορεί να τα προσέξουν, μπορεί όμως και όχι, σε κάθε περίπτωση πάλι δεν θα τα συνδυάσουν γρήγορα με το σύνολο και τη σωστή δομή της πληροφορίας που θα είχαν αν είχαν παραλάβει ολόκληρη την θεματική ενότητα ταξινομημένη από τον βιβλιοθηκάριο.
Αυτός είναι και ο λόγος που η βιβλιοθήκη πρέπει να κλείνει σε καθημερινή βάση, ώστε να δώσει χρόνο στον βιβλιοθηκάριο να ταξινομήσει την πληροφορία, δίνοντας της την θέση που της αρμόζει στο σύνολο της «γνώσης» του εγκεφάλου. Φυσικά κλειστή βιβλιοθήκη δεν σημαίνει κοιμισμένος βιβλιοθηκάριος. Όταν ο βιβλιοθηκάριος κοιμάται δεν ταξινομεί. Κλειστή βιβλιοθήκη λοιπόν σημαίνει «απομάκρυνση από την εγκεφαλική δραστηριότητα». Σημαίνει ξεκούραση. Περιλαμβάνει και τον ύπνο αλλά δεν είναι αυτός καθ΄ εαυτός.
(Μπαρμπουνάκι καταλαβαίνεις γιατί σε θαυμάζω μεν αλλά ουδέποτε θα διανοούμουν να εργασθώ έτσι;)
Χθες λοιπόν, με αυτό ως γνώμονα και ύστερα από αρκετό «πήξιμο» και κούραση, αφού απογοητεύτηκα όσον αφορά στην αναζητούμενη «βέλτιστη» μέθοδο παρουσίασης στο Μεγάλο Ίδρυμα και βεβαιώθηκα πως δεν έχω ελπίδες, αποφάσισα πολύ απλά να τα παρατήσω και να οδεύσω προς ηλιόλουστη απογευματινή βόλτα εις τον γνωστό πεζόδρομο των ρεμαλιών. Κλασική μέθοδος που χρησιμοποιώ από μικρός (ως γνωστών, σε αντίθεση με τον περισσότερο κόσμο, όταν έδινα πανελλήνιες – αλλά και όχι μόνο, τις ημέρες των εξετάσεων αντί να διαβάζω έκοβα βόλτες από το πρωί μέχρι το βράδυ). Κόσμος, φωνές, λουλουδάκια, πεταλούδες και «πεταλούδες», καφεδάκι, συζήτηση και χαλάρωση. Μια ακόμα βραδινή προσπάθεια να καταπιαστώ με το Μέγα Ζήτημα απέβη ακόμα πιο απογοητευτική. Κακώς, κάκιστα την έκανα αλλά η θεία μου περνούσε εκείνη την ώρα από Αθήνα και ήθελα να συζητήσω μαζί της - έπρεπε όμως να περιοριστώ στην συζήτηση. Στη συνέχεια φυσικά η βραδινή βόλτα με το κρασάκι της με απομάκρυνε πλήρως από το θέμα. Λίγος ύπνος (λέμε τώρα - έχω καταργήσει άλλωστε την «συνήθη» έννοια του ύπνου) για ξεκούραση και πρωινή «φιλοσοφική» θεώρηση του θέματος. Χωρίς χαρτιά και υλικό μπροστά μου – σκέτη φιλοσόφηση. Και ξαφνικά συνειδητοποιείς ότι «ήρθε η θεία φώτιση». Αυτό, αυτό το τελευταίο περιοδικό που δεν είχε ταξινομηθεί σωστά και η συνειδητότητα της ύπαρξής του ξεκίνησε το τελευταίο 2μηνο - φρέσκια έκδοση μιλάμε - αλλά ουδέποτε τοποθετήθηκε στην σωστή θέση γιατί δεν αναλύθηκε ορθά. Ήταν όμως εκεί και περίμενε. Περίμενε τον βιβλιοθηκάριο να το βάλει εκεί που πρέπει. Μόνο τότε μπορεί κανείς να αντιληφθεί την μεγάλη σημασία του. Μόνο έτσι γίνεται αντιληπτή η μεγάλη σημασία της κάθε παραμικρής λεπτομέρειας…
Τελειώνοντας τον καφέ λοιπόν ξεκινάω νέο σχεδιασμό σε διαφορετική βάση. Ορισμένες απλές και οφθαλμοφανείς μετατροπές και πιστεύω πως το Μέγα Ζήτημα θα αναδειχθεί καλύτερα. Μπορεί φυσικά ο διαθέσιμος χρόνος να είναι μέχρι την Πέμπτη, αλλά είναι αρκετός και σίγουρα δεν θα (ξανα)υποπέσω στο σφάλμα της προσηλωμένης ενασχόλησης με αυτό. Το πολύ-πολύ να αναβάλω ορισμένες άλλες υποχρεώσεις, αλλά σίγουρα δεν θα επιτρέψω στον βιβλιοθηκάριο να μην πάρει σε καθημερινή βάση τον απαραίτητο για την ταξινόμηση χρόνο. Όπως αποδεικνύεται, είναι και αυτός εξίσου σημαντικός.
Τρίτη 24 Απριλίου 2007
Ουφ…
Οι τελευταίες μέρες πέρασαν «απότομα». Ένα από τα «παρελκόμενα» της συνεχούς αϋπνίας. Σαν σε όνειρο λοιπόν παρατήρησα χτες περνώντας από το μηχανουργείο μια φοιτήτρια να αφήνει την τσαντούλα της – «γυναικεία» τσάντα βόλτας, όχι «σχολική» γεμάτη βιβλία αλλά προφανώς γεμάτη με κραγιονάκια και καθρεφτάκια και όλα τα άλλα 1257 μικροαντικείμενα που υπάρχουν στην τσάντα μια γυναίκας, χωρίς όμως βιβλία, μακρηγορώ πάλι και άλλαξα θέμα – και με χάρη περισσή να πιάνει την ηλεκτροκόλληση και την μάσκα – προσέχοντας το μαλλί της, αλλά και το γοβάκι της να μην πατήσει το βρώμικο καλώδιο της ηλεκτροκόλλησης – και να συγκολλά 2 κομμάτια μετάλλου που απαιτούσε η άσκηση. Πληθώρα συνειρμών. Άλλωστε το σενάριο το έχει χιλιοπαίξει η Σύλβια – φορώντας κάτι πιο ελαφρύ βεβαίως βεβαίως – τον συνδυασμό όμως με την ιδιότητα της μαθήτριας τον είχε σκεφτεί; Δεν τον είχε… Να και η πρωτοτυπία του θέματος λοιπόν!!!
Το βέβαιο όμως είναι πως άδικα φώναξα σε μια δική μου, η οποία μου φάνηκε πως έφτιαχνε τα νύχια της και τα μαλλιά της την ώρα που προσπαθούσαμε να καταλάβουμε ποια μαγική δύναμη μετακινεί ένα πιστόνι μέσα σε έναν κύλινδρο, και πως αυτή – η κατά τα άλλα μαγική δύναμη, μιας και όλα τα κινεί «μαγικά» η «υψηλή» τεχνολογία και εμείς είμαστε άχρηστοι, απλά να δουλεύουμε χρειάζεται, ξεφεύγω συχνά ε; η αϋπνία θα φταίει – συνδέεται – μέσω φυσικών παύλα μαγικών φαινομένων – με την μεταβολή της έντασης του ρεύματος που διαρρέει ένα πηνίο. Όπως μου εξήγησε αργότερα, απλά τα νύχια και τα μαλλιά της την ενόχλησαν καθώς κρατούσε σημειώσεις οπότε και προσπαθούσε – με άκρως επιστημονικά επιχειρήματα – να καταλάβει τι μανικιουράκι πρέπει να κάνει ώστε την επόμενη φορά να μην υφίσταται αυτές τις ενοχλήσεις.
Το χειρότερο όμως αποτέλεσμα της αϋπνίας ήταν το deja’vu. Ήμουν απόλυτα σίγουρος πως είχα εξηγήσει πως υπολογίζεται η «ροή» διόγκωσης εντός του κυλίνδρου του πιστονιού. Μετά όμως από 5 λεπτά συνειδητοποίησα ότι προφανώς είχα «πηδήξει» το αρχικό πιστόνι γιατί όταν τους ρώτησα πως το κάνουμε στο δεύτερο, απλά κοιτούσαν το ταβάνι.
Αρχίζω να πιστεύω πως το ταβάνι περιέχει πάντα περισσότερη πληροφορία απ’ ότι ο πίνακας… αν αρχίσω να το κοιτάω κι εγώ, μήπως τελικά θα βρω καμιά λύση;
Το βέβαιο όμως είναι πως άδικα φώναξα σε μια δική μου, η οποία μου φάνηκε πως έφτιαχνε τα νύχια της και τα μαλλιά της την ώρα που προσπαθούσαμε να καταλάβουμε ποια μαγική δύναμη μετακινεί ένα πιστόνι μέσα σε έναν κύλινδρο, και πως αυτή – η κατά τα άλλα μαγική δύναμη, μιας και όλα τα κινεί «μαγικά» η «υψηλή» τεχνολογία και εμείς είμαστε άχρηστοι, απλά να δουλεύουμε χρειάζεται, ξεφεύγω συχνά ε; η αϋπνία θα φταίει – συνδέεται – μέσω φυσικών παύλα μαγικών φαινομένων – με την μεταβολή της έντασης του ρεύματος που διαρρέει ένα πηνίο. Όπως μου εξήγησε αργότερα, απλά τα νύχια και τα μαλλιά της την ενόχλησαν καθώς κρατούσε σημειώσεις οπότε και προσπαθούσε – με άκρως επιστημονικά επιχειρήματα – να καταλάβει τι μανικιουράκι πρέπει να κάνει ώστε την επόμενη φορά να μην υφίσταται αυτές τις ενοχλήσεις.
Το χειρότερο όμως αποτέλεσμα της αϋπνίας ήταν το deja’vu. Ήμουν απόλυτα σίγουρος πως είχα εξηγήσει πως υπολογίζεται η «ροή» διόγκωσης εντός του κυλίνδρου του πιστονιού. Μετά όμως από 5 λεπτά συνειδητοποίησα ότι προφανώς είχα «πηδήξει» το αρχικό πιστόνι γιατί όταν τους ρώτησα πως το κάνουμε στο δεύτερο, απλά κοιτούσαν το ταβάνι.
Αρχίζω να πιστεύω πως το ταβάνι περιέχει πάντα περισσότερη πληροφορία απ’ ότι ο πίνακας… αν αρχίσω να το κοιτάω κι εγώ, μήπως τελικά θα βρω καμιά λύση;
Τρίτη 17 Απριλίου 2007
Ανεξίτηλη λογική…
Πιθανότατα με ψιλοκόλλησε η Βασιλική, δεν εξηγείται αλλιώς, αν και ευτυχώς, μάλλον λόγω των 500χλμ που μας χωρίζουν, εγώ την περνάω πιο ήπια, μιας και δεν χρειάστηκα την μισή παραγωγή της softex σε δύο μέρες. Παρόλ’ αυτά αισθάνομαι ερείπιο, κάτι λες και με κουνούσαν όλο το βράδυ τα ρίχτερ της Τριχωνίδας ένα πράμα. Η πρώτη μεταπασχαλινή διάλεξη περατώθη με επιτυχία, παρότι ο πονοκέφαλος της επιστροφής κρατεί ακόμα και σήμερα, σχεδόν 24 ώρες μετά. Και σε όλο αυτό το διάστημα περιφέρομαι από εδώ κι από εκεί, σαν την άδικη κατάρα, προσπαθώντας να προετοιμάσω την αυριανή. Το μεγάλο και βασανιστικό ερώτημα παραμένει: Ποιος ανεγκέφαλος πήγε και αγόρασε μερικές εκατοντάδες ανεξίτηλους μαρκαδόρους για τους ασπροπίνακες;;; Πλέον με επιστημονικότατο τρόπο αποδεικνύεται σε καθημερινή βάση πως έχω δίκιο όταν πιστεύω πως μετά την σκωληκοειδή απόφυση, σειρά να ατροφήσει έχει ο εγκέφαλος…
Και ενώ εγώ δεν έχω με τι να γράψω για να εξηγήσω μια απλή αντλία, ο κόσμος ασχολείται με ευτελή πράματα όπως το μαύρο-πορτοκαλί κουτί ενός πλοίου «διαμαντιού» κανονικού - θα ήταν κουμπάρος εκείνου του αδαμάντινου χαρακτήρα, του Αδαμόπουλου ντε των γαλακτ… εεε μπαρδόν της Επιτροπής Ανταγωνισμού… Αλήθεια τι να κάνει αυτό το παιδί; Μάθαμε; Τέτοιοι αδάμαντες δεν μπορούν να χάνουν έτσι γρήγορα την λάμψη τους…
Και παρότι εμείς ξεχνάμε γρήγορα, στην αντίπερα όχθη οι φίλοι μας δεν ξεχνούν τις ρίζες τους, παρότι οι αντίστοιχες αναφορές έχουν αφαιρεθεί από τα βιβλία ιστορίας, και τιμούν τους προγόνους τους με αναπαραστάσεις από την ταινία «μονομαχία στο Ελ Πάσο», ενώ το remake της ταινίας με τίτλο «μονομαχία στην τεχνόπολη» τυγχάνει μεγάλης αποδοχής από την φοιτητιώσα νεολαία. Να ‘νάψω μια λαμπάδα στην παναγία να μην προβληθεί και σε κινηματογράφους δεξά απ’ τ’ αυλάκ’ μόνο....
Το υπουργείο οικονομίας προσανατολίζεται σε νέα αλλαγή του νομίσματος της Ελλάδος, με αντικατάσταση του ευρώ από το κρυφομολογώ, νόμισμα μεγάλης και συνεχώς αυξανόμενης αξίας που εγγυάται την ασφάλεια της τσέπης μας. Και ενώ οικονομολόγοι και πολιτικοί, κοιτώντας μας στα μάτια, προσπαθούν να εξηγήσουν τις ευεργετικές επιπτώσεις του νέου νομίσματος ο απλός πολίτης αναρωτιέται πως είναι δυνατόν νούμερα με τόσα μηδενικά – στο τέλος – να συντάσσονται με την μονάδα «ευρώ», ενώ ταυτόχρονα παρακολουθεί με αγωνία το remake του «Τhe weeks after» με θέμα την οικολογική βόμβα που τοποθέτησε άγνωστη τρομοκρατική οργάνωση στην καλδέρα της Σαντορίνης. Έγκυρες πηγές αναφέρουν πως την ευθύνη για την τρομοκρατική ενέργεια θα αναλάβει η οργάνωση «η κακιά η ώρα», ενώ η βομβοκτήτρια εταιρία, εκφράζει κατανυκτικά την λύπη της για το συμβάν και τις παρενέργειές του στην περιοχή.
Μέσα σε όλα αυτά εγώ ανακάλυψα πως από την Κυριακή όλα τα blogs μετατράπηκαν αυτόματα στην καινούργια μηχανή, προσπαθώ να ξεχάσω το γεγονός πως τις τελευταίες 7 ημέρες καλημερίσθηκα, χαμογέλασα και μίλησα με πολύ λιγότερα άτομα απ’ όσα τις προηγούμενες 7 και ταυτόχρονα προσπαθώ να θυμηθώ να πάρω έναν δικό μου μαρκαδόρο γιατί αύριο θα πρέπει να αναγράψω τους τύπους της οπίσθιας διακριτοποίησης στον ασπροπίνακα.
Και ενώ εγώ δεν έχω με τι να γράψω για να εξηγήσω μια απλή αντλία, ο κόσμος ασχολείται με ευτελή πράματα όπως το μαύρο-πορτοκαλί κουτί ενός πλοίου «διαμαντιού» κανονικού - θα ήταν κουμπάρος εκείνου του αδαμάντινου χαρακτήρα, του Αδαμόπουλου ντε των γαλακτ… εεε μπαρδόν της Επιτροπής Ανταγωνισμού… Αλήθεια τι να κάνει αυτό το παιδί; Μάθαμε; Τέτοιοι αδάμαντες δεν μπορούν να χάνουν έτσι γρήγορα την λάμψη τους…
Και παρότι εμείς ξεχνάμε γρήγορα, στην αντίπερα όχθη οι φίλοι μας δεν ξεχνούν τις ρίζες τους, παρότι οι αντίστοιχες αναφορές έχουν αφαιρεθεί από τα βιβλία ιστορίας, και τιμούν τους προγόνους τους με αναπαραστάσεις από την ταινία «μονομαχία στο Ελ Πάσο», ενώ το remake της ταινίας με τίτλο «μονομαχία στην τεχνόπολη» τυγχάνει μεγάλης αποδοχής από την φοιτητιώσα νεολαία. Να ‘νάψω μια λαμπάδα στην παναγία να μην προβληθεί και σε κινηματογράφους δεξά απ’ τ’ αυλάκ’ μόνο....
Το υπουργείο οικονομίας προσανατολίζεται σε νέα αλλαγή του νομίσματος της Ελλάδος, με αντικατάσταση του ευρώ από το κρυφομολογώ, νόμισμα μεγάλης και συνεχώς αυξανόμενης αξίας που εγγυάται την ασφάλεια της τσέπης μας. Και ενώ οικονομολόγοι και πολιτικοί, κοιτώντας μας στα μάτια, προσπαθούν να εξηγήσουν τις ευεργετικές επιπτώσεις του νέου νομίσματος ο απλός πολίτης αναρωτιέται πως είναι δυνατόν νούμερα με τόσα μηδενικά – στο τέλος – να συντάσσονται με την μονάδα «ευρώ», ενώ ταυτόχρονα παρακολουθεί με αγωνία το remake του «Τhe weeks after» με θέμα την οικολογική βόμβα που τοποθέτησε άγνωστη τρομοκρατική οργάνωση στην καλδέρα της Σαντορίνης. Έγκυρες πηγές αναφέρουν πως την ευθύνη για την τρομοκρατική ενέργεια θα αναλάβει η οργάνωση «η κακιά η ώρα», ενώ η βομβοκτήτρια εταιρία, εκφράζει κατανυκτικά την λύπη της για το συμβάν και τις παρενέργειές του στην περιοχή.
Μέσα σε όλα αυτά εγώ ανακάλυψα πως από την Κυριακή όλα τα blogs μετατράπηκαν αυτόματα στην καινούργια μηχανή, προσπαθώ να ξεχάσω το γεγονός πως τις τελευταίες 7 ημέρες καλημερίσθηκα, χαμογέλασα και μίλησα με πολύ λιγότερα άτομα απ’ όσα τις προηγούμενες 7 και ταυτόχρονα προσπαθώ να θυμηθώ να πάρω έναν δικό μου μαρκαδόρο γιατί αύριο θα πρέπει να αναγράψω τους τύπους της οπίσθιας διακριτοποίησης στον ασπροπίνακα.
Μα ανεξίτηλους μαρκαδόρους για ασπροπίνακα;;;;
Τετάρτη 11 Απριλίου 2007
Πυγολαμπίδες
Η απόφαση ελήφθει «στο φτερό». Μέχρι κι εμένα εξ απήνης με έπιασε δηλαδή. Έτσι η Μ. Τετάρτη με βρήκε να ρίχνω 5 πράματα σε μια βαλίτσα, 2 κρεμάστρες στο πορτμπαγκάζ και τα χιλιόμετρα έφυγαν γρήγορα, παρά την βρόχα που έπεφτε «ράιτ θρου»! Στάση στο Έπαχτο για ένα γρήγορο ζεστό φιλί και τα δώρα, ο μικρός έκανε Πάσχα στην θεία, οπότε ανέλαβε αυτή τα θρησκευτικά καθήκοντα (γιατί αν περίμενα απ' τη μάνα του...). Το βραδάκι μας βρήκε να τρώμε «στου Θωμά».
Μ. Πέμπτη και η μπόρα καλά κρατεί. Η φύση συμπάσχει στα μαρτύρια του Ανιδιοτελούς. Φυσικά το «κοκορόζουμον» δεν στάθηκε ικανό να αποτρέψει την βόλτα στην παραλία. Όπως και αρκετών φίλων και γνωστών απ' ότι διαπίστωσα. Μετά από αλλεπάλληλες χαιρετούρες δεν κατόρθωσα να γλυτώσω το τσίπουρο και την «πολιτικής υφής» συζήτηση. Είναι άραγε τόσο απαραίτητη η «οργάνωση» για να μπορέσεις να προωθήσεις την ιδεολογία; Ίσως να λαθεύω και να είναι, αλλά προφανώς το τσίπουρο μπορεί μεν να βοηθάει στα υγρά ρούχα και να σε κρατά ζεστό στην επιστροφή, απαντήσεις όμως δεν δίνει! Το βράδυ η «ράιτ θρου» συνέχισε να μαστιγώνει ανελέητα εκδικούμενη ίσως για την άδικη σταύρωση της ανιδιοτέλειας, της συμπόνιας και της αγάπης. Εφοδιασμένος αυτή τη φορά με ομπρέλα, ύστερα από την πορεία στο Γολγοθά παρακολούθησα τις αστραπές να φωτίζουν με παλλόμενες λάμψεις το πέλαγος πίσω από το νησάκι. Η πένθιμη καμπάνα, συνοδός συντονισμένη με τις αστραπές – μία καμπάνα, τρείς αστραπές – συμπλήρωνε τη σκηνή.
Μ. Παρασκευή και τα μαρτύρια έχουν τελειώσει. Η αποκαθήλωση συνοδεύεται από έναν καλοκαιρινό ήλιο. Αγαλλίαση και ηρεμία. Βόλτα στην παραλία με καλοκαιρινή διάθεση. Καφεδάκι με το νησάκι και το απέραντο πέλαγος, συντροφιά με βιβλίο αυτή τη φορά. Η ατμόσφαιρα τόσο καθαρή που μπορείς ν' αδράξεις τους Παξούς με μια απλωτή. Απόγευμα και η τσάπα βοήθησε στην αποκατάσταση ορισμένων ζημιών (των βροχών ή των γειτόνων;) στο «αποστραγγιστικό σύστημα». Πηγαίνοντας στην περιφορά μικρές λάμψεις, σαν παραισθήσεις, άρχισαν να σκίζουν τον αέρα. Οι κωλοφωτιές είχαν ξεκινήσει την δική τους βόλτα! Ένα θέαμα που αλήθεια καιρό είχα να δω. Παράξενο το πόσα πράγματα σου στερεί ο «πολιτισμός». Στο δείπνο η συζήτηση κινήθηκε γύρω από την επιστήμη και την φιλοσοφία, με θέματα που αφορούσαν τις ημέρες.
Μ. Σάββατο και το πρώτο μήνυμα ότι η ανιδιοτέλεια δεν πεθαίνει, προς μεγάλη λύπη των διωκτών της, ήρθε από τον ήχο της κανάτας που κάλυψε καθώς έσκαγε στο δρόμο την καμπάνα της πρώτης ανάστασης. Ξεκοιλιασμένη και άδεια από το περιεχόμενό της, που κυλούσε πια αργά-αργά στον κατήφορο, παρέμεινε στο μέσο του δρόμου να διαλαλεί το χαρμόσυνο μήνυμα: η αναγέννηση της φύσης έχει ξεκινήσει. Ο καλοκαιρινός ήλιος επιτάσσει περιπάτους οι οποίοι συνοδεύονται από κατανάλωση ικανοποιητικής ποσότητας κρασιού παρέα με παιδικούς φίλους. Έτσι, αυτή τη φορά η οινοποσία συνοδεύθηκε από αμπελοφιλοσοφία, μέχρι την ώρα που οι παραδόσεις μας εκκάλεσαν να επιστρέψουμε για να ντυθούμε κατάλληλα και να παρακολουθήσουμε και το μήνυμα της ανάστασης του Aνθρώπου, με την ελπίδα να επικρατήσει η αναγέννηση, η ανιδιοτέλεια, η συμπόνια και η αγάπη και στην δική μας ζωή. Η πατροπαράδοτη μαγειρίτσα φτιαγμένη από τα τσιλίχουρδα του αρνιού εξαφανίστηκε γρήγορα από το τραπέζι δίνοντας την θέση της στο καλοψημένο και λαχταριστό κατσικάκι - λουκούμι ένα πράμα, ειδικά η πετσούλα απ' τη σπάλα!
Κυριακή του Πάσχα και ο καιρός σύμμαχος στο σούβλισμα του Οβελία. Φέτος βρέθηκα σε μια βλάχικη αυλή και σουβλίσαμε με κέδρινη σούβλα. Το κοκορετσάκι και η σπάλα τιμήθηκαν δεόντως ενώ τα ζουζουνάκια (τρείς μικρούλες όλο χαμόγελο και ξεφωνητά) ζουζούνιζαν γύρω από το τραπέζι γεμίζοντας την ατμόσφαιρα με γέλια και χαχανητά: ανάσταση. Επιστροφή στην νυφούλα όπου το τσιμπούσι συνεχίστηκε σε έτερο φρεσκοστρωμένο τραπέζι. Με ένα διάλυμα για λίγη ξεκούραση και βόλτα, η οινοποσία συνεχίσθηκε μέχρι πρωίας!
Δευτέρα του Πάσχα και ο περίπατος έχει μια δόση αποχαιρετισμού. Η παραλία είναι συνεχώς γεμάτη κόσμο, σε πλήρη αντίθεση με την ίδια περσινή μέρα. Όλες αυτές τις μέρες έσφυζε από ζωή, εντείνοντας την καλοκαιρινή διάθεση. Η μέρα κύλησε γοργά καταλήγοντας σε ορισμένες «επιχειρηματικής υφής» συζητήσεις.
Τρίτη και επιστροφή μετ’ εμποδίων στην μουντή τσιμεντούπολη. Η αλήθεια είναι πως κάθε φορά που επιστρέφω αναρωτιέμαι ποιος διαβολικός ψιθυριστής ώθησε τον άνθρωπο να δημιουργήσει τέτοια εκτρώματα μέσα στα οποία περπατά σκυφτός και αμίλητος αδιαφορώντας για τους γύρω του.
Μ. Πέμπτη και η μπόρα καλά κρατεί. Η φύση συμπάσχει στα μαρτύρια του Ανιδιοτελούς. Φυσικά το «κοκορόζουμον» δεν στάθηκε ικανό να αποτρέψει την βόλτα στην παραλία. Όπως και αρκετών φίλων και γνωστών απ' ότι διαπίστωσα. Μετά από αλλεπάλληλες χαιρετούρες δεν κατόρθωσα να γλυτώσω το τσίπουρο και την «πολιτικής υφής» συζήτηση. Είναι άραγε τόσο απαραίτητη η «οργάνωση» για να μπορέσεις να προωθήσεις την ιδεολογία; Ίσως να λαθεύω και να είναι, αλλά προφανώς το τσίπουρο μπορεί μεν να βοηθάει στα υγρά ρούχα και να σε κρατά ζεστό στην επιστροφή, απαντήσεις όμως δεν δίνει! Το βράδυ η «ράιτ θρου» συνέχισε να μαστιγώνει ανελέητα εκδικούμενη ίσως για την άδικη σταύρωση της ανιδιοτέλειας, της συμπόνιας και της αγάπης. Εφοδιασμένος αυτή τη φορά με ομπρέλα, ύστερα από την πορεία στο Γολγοθά παρακολούθησα τις αστραπές να φωτίζουν με παλλόμενες λάμψεις το πέλαγος πίσω από το νησάκι. Η πένθιμη καμπάνα, συνοδός συντονισμένη με τις αστραπές – μία καμπάνα, τρείς αστραπές – συμπλήρωνε τη σκηνή.
Μ. Παρασκευή και τα μαρτύρια έχουν τελειώσει. Η αποκαθήλωση συνοδεύεται από έναν καλοκαιρινό ήλιο. Αγαλλίαση και ηρεμία. Βόλτα στην παραλία με καλοκαιρινή διάθεση. Καφεδάκι με το νησάκι και το απέραντο πέλαγος, συντροφιά με βιβλίο αυτή τη φορά. Η ατμόσφαιρα τόσο καθαρή που μπορείς ν' αδράξεις τους Παξούς με μια απλωτή. Απόγευμα και η τσάπα βοήθησε στην αποκατάσταση ορισμένων ζημιών (των βροχών ή των γειτόνων;) στο «αποστραγγιστικό σύστημα». Πηγαίνοντας στην περιφορά μικρές λάμψεις, σαν παραισθήσεις, άρχισαν να σκίζουν τον αέρα. Οι κωλοφωτιές είχαν ξεκινήσει την δική τους βόλτα! Ένα θέαμα που αλήθεια καιρό είχα να δω. Παράξενο το πόσα πράγματα σου στερεί ο «πολιτισμός». Στο δείπνο η συζήτηση κινήθηκε γύρω από την επιστήμη και την φιλοσοφία, με θέματα που αφορούσαν τις ημέρες.
Μ. Σάββατο και το πρώτο μήνυμα ότι η ανιδιοτέλεια δεν πεθαίνει, προς μεγάλη λύπη των διωκτών της, ήρθε από τον ήχο της κανάτας που κάλυψε καθώς έσκαγε στο δρόμο την καμπάνα της πρώτης ανάστασης. Ξεκοιλιασμένη και άδεια από το περιεχόμενό της, που κυλούσε πια αργά-αργά στον κατήφορο, παρέμεινε στο μέσο του δρόμου να διαλαλεί το χαρμόσυνο μήνυμα: η αναγέννηση της φύσης έχει ξεκινήσει. Ο καλοκαιρινός ήλιος επιτάσσει περιπάτους οι οποίοι συνοδεύονται από κατανάλωση ικανοποιητικής ποσότητας κρασιού παρέα με παιδικούς φίλους. Έτσι, αυτή τη φορά η οινοποσία συνοδεύθηκε από αμπελοφιλοσοφία, μέχρι την ώρα που οι παραδόσεις μας εκκάλεσαν να επιστρέψουμε για να ντυθούμε κατάλληλα και να παρακολουθήσουμε και το μήνυμα της ανάστασης του Aνθρώπου, με την ελπίδα να επικρατήσει η αναγέννηση, η ανιδιοτέλεια, η συμπόνια και η αγάπη και στην δική μας ζωή. Η πατροπαράδοτη μαγειρίτσα φτιαγμένη από τα τσιλίχουρδα του αρνιού εξαφανίστηκε γρήγορα από το τραπέζι δίνοντας την θέση της στο καλοψημένο και λαχταριστό κατσικάκι - λουκούμι ένα πράμα, ειδικά η πετσούλα απ' τη σπάλα!
Κυριακή του Πάσχα και ο καιρός σύμμαχος στο σούβλισμα του Οβελία. Φέτος βρέθηκα σε μια βλάχικη αυλή και σουβλίσαμε με κέδρινη σούβλα. Το κοκορετσάκι και η σπάλα τιμήθηκαν δεόντως ενώ τα ζουζουνάκια (τρείς μικρούλες όλο χαμόγελο και ξεφωνητά) ζουζούνιζαν γύρω από το τραπέζι γεμίζοντας την ατμόσφαιρα με γέλια και χαχανητά: ανάσταση. Επιστροφή στην νυφούλα όπου το τσιμπούσι συνεχίστηκε σε έτερο φρεσκοστρωμένο τραπέζι. Με ένα διάλυμα για λίγη ξεκούραση και βόλτα, η οινοποσία συνεχίσθηκε μέχρι πρωίας!
Δευτέρα του Πάσχα και ο περίπατος έχει μια δόση αποχαιρετισμού. Η παραλία είναι συνεχώς γεμάτη κόσμο, σε πλήρη αντίθεση με την ίδια περσινή μέρα. Όλες αυτές τις μέρες έσφυζε από ζωή, εντείνοντας την καλοκαιρινή διάθεση. Η μέρα κύλησε γοργά καταλήγοντας σε ορισμένες «επιχειρηματικής υφής» συζητήσεις.
Τρίτη και επιστροφή μετ’ εμποδίων στην μουντή τσιμεντούπολη. Η αλήθεια είναι πως κάθε φορά που επιστρέφω αναρωτιέμαι ποιος διαβολικός ψιθυριστής ώθησε τον άνθρωπο να δημιουργήσει τέτοια εκτρώματα μέσα στα οποία περπατά σκυφτός και αμίλητος αδιαφορώντας για τους γύρω του.
Χριστός ανέστη
Σάββατο 31 Μαρτίου 2007
Προχθές δολοφονήθηκε ένας άνθρωπος
Γνωστή τακτική οι χουλιγκανισμοί και οι πόλεμοι «συμμοριών». Όπως οι γνωστοί-άγνωστοι, έτσι και αυτή είναι μια γνωστή-άγνωστη συνήθεια μιας μερίδας, γνωστής-άγνωστης, των οπαδών κάθε ομάδας (αν δεν υπήρχε ο νεκρός αμφιβάλω αν το θέμα θα είχε πάρει τέτοια έκταση, όσο γνωστό και αν είναι). Να πω ότι οι συγκεκριμένοι «οπαδοί» δεν χρειάζονται τιμωρία; Δεν θα το πω. Να πω ότι χρειάζονται σκότωμα; Αν και σίγουρα με ελκύει η ιδέα (και πάνω στα νεύρα μου μπορεί και να το έλεγα), δεν θα πω ότι χρειάζονται σκότωμα. Είμαι εναντίων κάθε μορφής αναντίστρεπτης δράσης. Και μιας και είναι αδύνατο να τους επαναφέρεις στην ζωή, ε δεν θα ήθελα να φτάσω να τους επιβάλλω, εν πλήρη συνειδητότητα, «να υποστούν το σφάλμα» τους. Δεν μπορώ να διαλαλώ πως έπραξαν το μέγιστο των αμαρτημάτων, όταν ετοιμάζομαι να το διαπράξω κι εγώ επάνω τους. Μένω λοιπόν στην αρχική μου δήλωση. Οι συγκεκριμένοι άνθρωποι πρέπει να τιμωρηθούν. Με σοβαρή και δυνατή τιμωρία. Δεν θα την πω «παραδειγματική» βέβαια. Η τιμωρία δεν είναι κάτι από το οποίο πρέπει να παραδειγματιζόμαστε. Άλλωστε ως τι να παραδειγματιστούμε; Ως τιμωρούμενοι ή ως τιμωροί; Η τιμωρία είναι το «εκ των υστέρων» αναγκαίο κακό. Και οι υπεύθυνοι πρέπει να τιμωρηθούν.
Με τρόμο όμως άκουσα τα «εκ των υστέρων» μέτρα που ανακοινώθηκαν ως μέτρα «εκ των προτέρων» πρόληψης (για τα μέτρα μιλάμε πάντα, όχι την ανάληψη δράσης για τον εντοπισμό των δραστών και για την δήλωση της δεδομένης τιμωρίας χωρίς αναστολή, η οποία ούτως ή άλλως πρέπει να ισχύει για σωφρονισμό και όχι για παραδειγματισμό και που αν παραμείνει δήλωση ούτως ή άλλως δεν έχει σημασία). Ας αποδεχθώ όμως για λίγο την ορθότητά τους ως μέτρα πρόληψης. Οι οπαδοί θα φοβούνται λέει την τιμωρία (που θεωρητικά θα έχουν δεδομένη λόγω των αποτελεσματικών μέτρων παρακολούθησης «τύπου στάζι», τα οποία αναπτύσσονται κατά κόρον τον τελευταίο καιρό) και δεν θα πράξουν όπως έπραξαν. Αναρωτιέμαι όμως, είναι δυνατόν οι άνθρωποι αυτοί να φοβηθούν την τιμωρία; Μιλάμε για ανθρώπους που δεν φοβούνται να διακινδυνέψουν την ζωή τους την ίδια έτσι; Οι άνθρωποι αυτοί θα φοβηθούν την τιμωρία; Μου φαίνεται εντελώς παράλογο. Έστω λοιπόν ότι δεν θα φοβηθούν. Απλά θα συνεχίσουν, αλλά θα πιάσουμε τον πρώτο (δηλαδή μπορούμε, αλλά ελλείψει μέτρων δεν τον πιάσαμε), θα πιάσουμε τον δεύτερο κοκ, ε κάποτε θα τελειώσουν. Γιατί θα τελειώσουν; Πιστεύουμε ότι θα σταματήσει να δουλεύει η «καλοστημένη μηχανή» που τους παράγει; Γιατί; Δεν θα βρίσκει υλικό; Εδώ καταφέρνει να τους φανατίσει σε τέτοιο βαθμό που να αδιαφορούν για την ίδια τους την ζωή, θα «κωλώσει» να τους διαλύσει τις αναστολές της πιθανής τιμωρίας; Μα ούτως ή άλλως πριν τους φανατίσει φοβούνται, όταν απλά περάσουν το κατώφλι δεν φοβούνται τίποτε. Και αυτό δεν προβλέπω να σταματάει με κανένα μέτρο σαν αυτά που ανακοινώθηκαν. Αυτό το κατώφλι πάντα θα υπάρχει και όσο υπάρχουν άνθρωποι που σπρώχνουν κάποιους να το περάσουν, μερικοί θα το περνούν. Και η τιμωρία μετά δεν θα έχει καμία σημασία. Συνεπώς αυτούς τους «σπρώχτες» θέλουμε να πιάσουμε. Και όλα θα λυθούν ως δια μαγείας.
Εκτός και αν πιστεύουμε πως όλα αυτά τα «αναρχικά στοιχεία» (εντός εισαγωγικών, διότι η αναρχία ουδεμία σχέση έχει με την μάστιγα των χούλιγκανς και εν γένει των κουκουλοφόρων) μαζεύονται και αυτόοργανωνονται από μόνοι τους τόσο θαυμάσια και τόσο αποτελεσματικά. Ε τότε το μόνο που μπορώ να ομολογήσω είναι πως μάλλον σε εντελώς λάθος χέρια έχουμε παραδώσει την οργάνωση της κοινωνίας μας.
Συνεχίζω λοιπόν να κρατώ ως δεδομένο ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι πρέπει να τιμωρηθούν (και σίγουρα όχι χρηματικά - δεν υπάρχει ευτελέστερη και πιο υποκριτική «τιμωρία»). Για την πράξη τους φυσικά, όχι για παραδειγματισμό. Άλλωστε είπαμε, δεν ξέρω τι παράδειγμα θα (πρέπει να) πάρει ο καθένας, αν θα το δει από την πλευρά του τιμωρούμενου ή του τιμωρού. Συνεχίζω όμως να μην μπορώ με τίποτε να καταλάβω πώς η προσπάθεια «στραγγαλισμού» του προβλήματος με την απειλή της «δεδομένης» τιμωρίας (εντός εισαγωγικών πάλι γιατί το δεδομένο, όσο δεδομένο και αν είναι, πάντα μπάζει νερά) θα λύσει το πρόβλημα, ειδικά όταν οι άνθρωποι στους οποίους απευθύνεται η τιμωρία δεν λογαριάζουν την ζωή τους την ίδια και ακόμα περισσότερο αφού ακόμα και όλους να τους πιάνουμε και να τους τιμωρούμε, σε καθημερινή βάση (πράγμα αδύνατο ακόμα και για την ίδια την στάζι), η μηχανή παραγωγής θα συνεχίσει να δουλεύει. Αν δεν χτυπηθεί αυτή η «θαυμαστή» μηχανή παραγωγής των χούλιγκανς, ακόμα και με άμεση θανατική καταδίκη και εκτέλεση να απειλήσουμε, και να εφαρμόσουμε, πάλι μια τρύπα στο νερό θα έχουμε κάνει όσον αφορά στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Εκτός και αν συνεχίζουμε να ξεχνάμε συστηματικά ότι μιλάμε για ανθρώπους που έχουν ήδη υπογράψει την θανατική τους καταδίκη, ωθούμενοι από τους μικροπαράγοντες οι οποίοι ωθούνται από τους μεγαλοπαράγοντες κοκ.
Η αλήθεια είναι πως στο μικρό μυαλό μου φοβάμαι πολύ περισσότερο την αυθαιρεσία της εξουσίας και τους μηχανισμούς χειραγώγησης, που γνωρίζει τόσο καλά να χρησιμοποιεί, από τους προχτεσινούς χούλιγκανς. Από τους δεύτερους ξέρω και μπορώ να προφυλαχθώ. Το κάνω χρόνια τώρα.
Δεν έχω τίποτε εναντίων της εκ των υστέρων - αναγκαίου κακού - τιμωρίας ως μέθοδο σωφρονισμού του φταίχτη (οπότε θα γίνει σώφρον και δεκτικός στις διδαχές του κοινωνικού δικαίου και του σεβασμού ως προς την κοινωνία και τον συνάνθρωπο - και την φύση και τα όσια και ιερά κοκ.), μάλιστα την θεωρώ απαραίτητη. Απλά αδυνατώ με το μικρό μου μυαλό να αντιληφθώ την ικανότητα της τιμωρίας να διαπαιδαγωγήσει «τις μάζες» μέσω «παραδειγματισμού». Πόσο μάλλον όταν είναι δεδομένο πως θα φέρει «αντίδραση» και δημιουργία ενός συστήματος «αποφυγής τιμωριών». Η τιμωρία δεν είναι εκπαιδευτικό μέσο, είναι σωφρονιστικό μέσο που απευθύνεται στον παραβάτη και ικανοποιεί το περί δικαίου αίσθημα - δεν διαπαιδαγωγεί όμως, σωφρονίζει. Έτσι, τα μέτρα πρόληψης δεν μπορούν να συμπίπτουν με τα μέτρα καταστολής και εξασφάλισης της επιβολής της τιμωρίας. Και η κοινωνία θέλει πρόληψη, να μην ξανασυμβεί ο φόνος, όχι εξασφάλιση της τιμωρίας όταν ξανασυμβεί. Ναι, ο φταίχτης πρέπει να είναι σίγουρος ότι θα τιμωρηθεί, αλλά αυτό είναι μηδαμινό, ειδικά όταν μιλάμε για ανθρώπους που ρισκάρουν ούτως ή άλλως την ίδια τους την ζωή. Εκ των προτέρων λοιπόν, θέλω να μην ξανασυμβεί, όχι να έχω σίγουρο πως θα τιμωρήσω τον φονιά όταν ξανασυμβεί. Φοβάμαι λοιπόν όλο και περισσότερο όταν ακούω να ανακοινώνονται μέτρα καταστολής και στραγγαλισμού των προβλημάτων αντί να ανακοινώνονται μέτρα επίλυσης της αιτίας του προβλήματος. Φοβάμαι μια κοινωνία που αντί να ψάχνει το φάρμακο για την λέπρα περιορίζεται στην εκτέλεση των λεπρών με την ελπίδα πως τα μέλη της θα φροντίσουν να μην νοσήσουν για να μην εκτελεσθούν.
Προχθές δολοφονήθηκε ένας άνθρωπος, εχθές δολοφονήθηκε ένα (ακόμα) κομμάτι της δημοκρατίας και της ελευθερίας μας. Προσωπικά καταδικάζω απερίφραστα και τις δύο ενέργειες. Με δεδομένο πως οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, στο σύνολό τους, χωρίς εξαιρέσεις (οι οποίες δυστυχώς προετοιμάζονται ήδη - «χάριν πληροφορίας»), πρέπει να τιμωρηθούν, περιμένω να ακούσω μέτρα που θα εξαλείψουν την βία, όχι μέτρα που θα προσπαθούν να εξασφαλίσουν την τιμωρία. Το οφείλουμε στον νεκρό.
Με τρόμο όμως άκουσα τα «εκ των υστέρων» μέτρα που ανακοινώθηκαν ως μέτρα «εκ των προτέρων» πρόληψης (για τα μέτρα μιλάμε πάντα, όχι την ανάληψη δράσης για τον εντοπισμό των δραστών και για την δήλωση της δεδομένης τιμωρίας χωρίς αναστολή, η οποία ούτως ή άλλως πρέπει να ισχύει για σωφρονισμό και όχι για παραδειγματισμό και που αν παραμείνει δήλωση ούτως ή άλλως δεν έχει σημασία). Ας αποδεχθώ όμως για λίγο την ορθότητά τους ως μέτρα πρόληψης. Οι οπαδοί θα φοβούνται λέει την τιμωρία (που θεωρητικά θα έχουν δεδομένη λόγω των αποτελεσματικών μέτρων παρακολούθησης «τύπου στάζι», τα οποία αναπτύσσονται κατά κόρον τον τελευταίο καιρό) και δεν θα πράξουν όπως έπραξαν. Αναρωτιέμαι όμως, είναι δυνατόν οι άνθρωποι αυτοί να φοβηθούν την τιμωρία; Μιλάμε για ανθρώπους που δεν φοβούνται να διακινδυνέψουν την ζωή τους την ίδια έτσι; Οι άνθρωποι αυτοί θα φοβηθούν την τιμωρία; Μου φαίνεται εντελώς παράλογο. Έστω λοιπόν ότι δεν θα φοβηθούν. Απλά θα συνεχίσουν, αλλά θα πιάσουμε τον πρώτο (δηλαδή μπορούμε, αλλά ελλείψει μέτρων δεν τον πιάσαμε), θα πιάσουμε τον δεύτερο κοκ, ε κάποτε θα τελειώσουν. Γιατί θα τελειώσουν; Πιστεύουμε ότι θα σταματήσει να δουλεύει η «καλοστημένη μηχανή» που τους παράγει; Γιατί; Δεν θα βρίσκει υλικό; Εδώ καταφέρνει να τους φανατίσει σε τέτοιο βαθμό που να αδιαφορούν για την ίδια τους την ζωή, θα «κωλώσει» να τους διαλύσει τις αναστολές της πιθανής τιμωρίας; Μα ούτως ή άλλως πριν τους φανατίσει φοβούνται, όταν απλά περάσουν το κατώφλι δεν φοβούνται τίποτε. Και αυτό δεν προβλέπω να σταματάει με κανένα μέτρο σαν αυτά που ανακοινώθηκαν. Αυτό το κατώφλι πάντα θα υπάρχει και όσο υπάρχουν άνθρωποι που σπρώχνουν κάποιους να το περάσουν, μερικοί θα το περνούν. Και η τιμωρία μετά δεν θα έχει καμία σημασία. Συνεπώς αυτούς τους «σπρώχτες» θέλουμε να πιάσουμε. Και όλα θα λυθούν ως δια μαγείας.
Εκτός και αν πιστεύουμε πως όλα αυτά τα «αναρχικά στοιχεία» (εντός εισαγωγικών, διότι η αναρχία ουδεμία σχέση έχει με την μάστιγα των χούλιγκανς και εν γένει των κουκουλοφόρων) μαζεύονται και αυτόοργανωνονται από μόνοι τους τόσο θαυμάσια και τόσο αποτελεσματικά. Ε τότε το μόνο που μπορώ να ομολογήσω είναι πως μάλλον σε εντελώς λάθος χέρια έχουμε παραδώσει την οργάνωση της κοινωνίας μας.
Συνεχίζω λοιπόν να κρατώ ως δεδομένο ότι οι συγκεκριμένοι άνθρωποι πρέπει να τιμωρηθούν (και σίγουρα όχι χρηματικά - δεν υπάρχει ευτελέστερη και πιο υποκριτική «τιμωρία»). Για την πράξη τους φυσικά, όχι για παραδειγματισμό. Άλλωστε είπαμε, δεν ξέρω τι παράδειγμα θα (πρέπει να) πάρει ο καθένας, αν θα το δει από την πλευρά του τιμωρούμενου ή του τιμωρού. Συνεχίζω όμως να μην μπορώ με τίποτε να καταλάβω πώς η προσπάθεια «στραγγαλισμού» του προβλήματος με την απειλή της «δεδομένης» τιμωρίας (εντός εισαγωγικών πάλι γιατί το δεδομένο, όσο δεδομένο και αν είναι, πάντα μπάζει νερά) θα λύσει το πρόβλημα, ειδικά όταν οι άνθρωποι στους οποίους απευθύνεται η τιμωρία δεν λογαριάζουν την ζωή τους την ίδια και ακόμα περισσότερο αφού ακόμα και όλους να τους πιάνουμε και να τους τιμωρούμε, σε καθημερινή βάση (πράγμα αδύνατο ακόμα και για την ίδια την στάζι), η μηχανή παραγωγής θα συνεχίσει να δουλεύει. Αν δεν χτυπηθεί αυτή η «θαυμαστή» μηχανή παραγωγής των χούλιγκανς, ακόμα και με άμεση θανατική καταδίκη και εκτέλεση να απειλήσουμε, και να εφαρμόσουμε, πάλι μια τρύπα στο νερό θα έχουμε κάνει όσον αφορά στην αντιμετώπιση του προβλήματος. Εκτός και αν συνεχίζουμε να ξεχνάμε συστηματικά ότι μιλάμε για ανθρώπους που έχουν ήδη υπογράψει την θανατική τους καταδίκη, ωθούμενοι από τους μικροπαράγοντες οι οποίοι ωθούνται από τους μεγαλοπαράγοντες κοκ.
Η αλήθεια είναι πως στο μικρό μυαλό μου φοβάμαι πολύ περισσότερο την αυθαιρεσία της εξουσίας και τους μηχανισμούς χειραγώγησης, που γνωρίζει τόσο καλά να χρησιμοποιεί, από τους προχτεσινούς χούλιγκανς. Από τους δεύτερους ξέρω και μπορώ να προφυλαχθώ. Το κάνω χρόνια τώρα.
Δεν έχω τίποτε εναντίων της εκ των υστέρων - αναγκαίου κακού - τιμωρίας ως μέθοδο σωφρονισμού του φταίχτη (οπότε θα γίνει σώφρον και δεκτικός στις διδαχές του κοινωνικού δικαίου και του σεβασμού ως προς την κοινωνία και τον συνάνθρωπο - και την φύση και τα όσια και ιερά κοκ.), μάλιστα την θεωρώ απαραίτητη. Απλά αδυνατώ με το μικρό μου μυαλό να αντιληφθώ την ικανότητα της τιμωρίας να διαπαιδαγωγήσει «τις μάζες» μέσω «παραδειγματισμού». Πόσο μάλλον όταν είναι δεδομένο πως θα φέρει «αντίδραση» και δημιουργία ενός συστήματος «αποφυγής τιμωριών». Η τιμωρία δεν είναι εκπαιδευτικό μέσο, είναι σωφρονιστικό μέσο που απευθύνεται στον παραβάτη και ικανοποιεί το περί δικαίου αίσθημα - δεν διαπαιδαγωγεί όμως, σωφρονίζει. Έτσι, τα μέτρα πρόληψης δεν μπορούν να συμπίπτουν με τα μέτρα καταστολής και εξασφάλισης της επιβολής της τιμωρίας. Και η κοινωνία θέλει πρόληψη, να μην ξανασυμβεί ο φόνος, όχι εξασφάλιση της τιμωρίας όταν ξανασυμβεί. Ναι, ο φταίχτης πρέπει να είναι σίγουρος ότι θα τιμωρηθεί, αλλά αυτό είναι μηδαμινό, ειδικά όταν μιλάμε για ανθρώπους που ρισκάρουν ούτως ή άλλως την ίδια τους την ζωή. Εκ των προτέρων λοιπόν, θέλω να μην ξανασυμβεί, όχι να έχω σίγουρο πως θα τιμωρήσω τον φονιά όταν ξανασυμβεί. Φοβάμαι λοιπόν όλο και περισσότερο όταν ακούω να ανακοινώνονται μέτρα καταστολής και στραγγαλισμού των προβλημάτων αντί να ανακοινώνονται μέτρα επίλυσης της αιτίας του προβλήματος. Φοβάμαι μια κοινωνία που αντί να ψάχνει το φάρμακο για την λέπρα περιορίζεται στην εκτέλεση των λεπρών με την ελπίδα πως τα μέλη της θα φροντίσουν να μην νοσήσουν για να μην εκτελεσθούν.
Προχθές δολοφονήθηκε ένας άνθρωπος, εχθές δολοφονήθηκε ένα (ακόμα) κομμάτι της δημοκρατίας και της ελευθερίας μας. Προσωπικά καταδικάζω απερίφραστα και τις δύο ενέργειες. Με δεδομένο πως οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, στο σύνολό τους, χωρίς εξαιρέσεις (οι οποίες δυστυχώς προετοιμάζονται ήδη - «χάριν πληροφορίας»), πρέπει να τιμωρηθούν, περιμένω να ακούσω μέτρα που θα εξαλείψουν την βία, όχι μέτρα που θα προσπαθούν να εξασφαλίσουν την τιμωρία. Το οφείλουμε στον νεκρό.
Πέμπτη 29 Μαρτίου 2007
Πρωινή αμπελοφιλοσοφία
Ο πρωινός περίπατος με έφερε σε μέρη που είχα χρόνια να περιδιαβώ. Αν και η κούραση από την χτεσινή παράδοση είναι εμφανής (9 ώρες όρθιος και μπλαμπλα και 3 ώρες οδήγηση δεν είναι λίγο), αποφάσισα να κατέβω από το βουνό μου (πως λέμε τον θρόνο μου), ποδαράτο, να παραλάβω το βιβλίο που είχα παραγγείλει. Ναι, μετά από την επερώτηση του DMR θέλησα να πιστοποιήσω πως είναι δυνατόν να βρεθεί ακόμα το ανθολόγιο. Και εβρέθη. Έτσι όλα πηγαίνουν στην θέση τους ωραία και καλά! Το μόνο που εμφανώς με χάλασε είναι αυτή η αηδιαστική υγρασία που καλύπτει τα πάντα πάνω από την Αθήνα. Ακόμα και η Ακρόπολη και ο Λυκαβηττός διακρινόταν με δυσκολία στο βάθος. Ευτυχώς κατά την άνοδο ο ήλιος ξεμύτισε, αν και ακόμα δεν έχει κάνει αισθητή την παρουσία του.
Στο ενδιάμεσο το «δημοτικό μου». Καιρό είχα να περάσω από εκεί ποδαράτος. Στέκομαι λίγο και συνειδητοποιώ τις διαφορές. Η αυλή φαίνεται εμφανώς πιο μικρή, τότε ήταν ταξίδι να πάμε από τις αίθουσες στις βρύσες. Τώρα έχω και το 3πλάσιο κάπου ύψος οπότε κοιτάω από ψηλά
. Οι «υποδομές» πολλές. Καμιά σχέση με τα χρόνια μας. Τότε ήταν μια «άδεια» αυλή, τώρα έχει 2 γήπεδα του μπάσκετ, 1 του βόλεϋ, μια κρεβατίνα στις βρύσες… Να πήγαινα σε τέτοιο σχολείο… Αηδίες. Σήμερα η αυλή ήταν άδεια. Δέκα παιδιά παίζαν όλα κι όλα στις καταπληκτικές υποδομές. Τότε τελικά η αυλή ήταν γεμάτη, γεμάτη από εμάς που τρέχαμε απ’ άκρη σ’ άκρη και δεν χρειαζόμασταν υποδομές για να ευχαριστηθούμε και να αθληθούμε. Ευτυχώς που δεν πάω τώρα σε ένα τέτοιο σχολείο. Αλίμονο στα παιδιά μου. Πιο κάτω η «παιδική». Με το μονόζυγό της, τις κούνιες της. Έβαλαν και τάπητα για να μην χτυπάνε τα παιδιά στο χώμα παίζοντας. Ωραία πράματα. Μόνο… που δεν είχε παιδιά (φαίνεται δεν χωράνε εκεί μέσα μαζί με τον τάπητα). Ενώ παλιά που πέφταμε, χτυπούσαμε, μελανιάζαμε και καταξεσκιζόμασταν ήμασταν… παιδιά! Παίζαμε. Δεν μας ένοιαζαν όλα αυτά. Και ούτε και πάθαμε και τίποτε τότε δηλαδή. Παραγίναμε μιμουάπτου μου φαίνεται τώρα τελευταία 
.
Η σκέψη πέταξε στην τελευταία μελέτη που έγινε για τα παιδιά της ΕΕ και της Αμερικής. Εν ολίγης τα τρελαίνουμε τα παιδιά στις «δραστηριότητες» και τις υποχρεώσεις και άμα αυτά γίνουν ποτέ «ισορροπημένοι» άνθρωποι θα πρέπει να πέσουμε από τα σύννεφα. Βέβαια το ερώτημα είναι, καλά, εμείς που ενδιαφερόμαστε για το ορθό, το φυσιολογικό, το ισορροπημένο, με σφαιρικές δυνατότητες και πλήρη αντιληπτική ικανότητα, με νου υγιή σε σώμα υγειές και άλλα τέτοια χαζά ξεπερασμένα, καλά κάνουμε και τα λέμε όλα αυτά, «τους άλλους» όμως τους ρωτήσαμε αν θέλουν τέτοιους πολίτες στο μέλλον; Ρητορική η ερώτηση, η απάντηση είναι γνωστή…
Πέραν τούτου, μετά τα παιδικά μου χρόνια πέρασα στα σημερινά παιδιά. Πάλι χτες έπρεπε να διαφωνήσω με άλλο ένα φυντάνι που ήθελε να με πείσει «ότι δεν τα χρειάζονται όλα αυτά». Αν δεν τα χρειάζεστε όλα αυτά, τότε δεν χρειάζεστε και το πτυχίο. Γιατί αν χρειάζεστε το πτυχίο, σημαίνει ότι πρέπει να γνωρίζετε να σκέφτεστε με βάση όλους αυτούς τους μηχανισμούς (το «όλα αυτά» που «δίνω» εγώ δεν αναφέρεται ποτέ σε στείρες γνώσεις, κινούμαι εντελώς αντίθετα). Πτυχίο πάντως χωρίς αντίκρισμα τσου. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι αν και συνεχίζουν να αγνοούν γιατί πετάει το αερόστατο, τουλάχιστον οι καινούργιοι δεν είναι τόσο αντιρρησίες όσο οι προηγούμενοι, εκτός και αν διανύουμε ακόμα την «περίοδο χάρητος».
Πίνοντας λοιπόν το 3το καφεδάκι, να θυμηθώ να ψάξω όοοολα τα βιβλία του (σημερινού) σχολείου να δω αν αναφέρεται πουθενά πως ο αέρας είναι ρευστό και έχει άνωση και γιατί πετάνε τα αερόστατα, ή αν τα έκοψαν και αυτά μαζί με τα της ιστορίας. Γιατί στα δικά μου βιβλία υπήρχαν και οι δικοί μου δάσκαλοι μου τα είπαν.
Στο ενδιάμεσο το «δημοτικό μου». Καιρό είχα να περάσω από εκεί ποδαράτος. Στέκομαι λίγο και συνειδητοποιώ τις διαφορές. Η αυλή φαίνεται εμφανώς πιο μικρή, τότε ήταν ταξίδι να πάμε από τις αίθουσες στις βρύσες. Τώρα έχω και το 3πλάσιο κάπου ύψος οπότε κοιτάω από ψηλά
. Οι «υποδομές» πολλές. Καμιά σχέση με τα χρόνια μας. Τότε ήταν μια «άδεια» αυλή, τώρα έχει 2 γήπεδα του μπάσκετ, 1 του βόλεϋ, μια κρεβατίνα στις βρύσες… Να πήγαινα σε τέτοιο σχολείο… Αηδίες. Σήμερα η αυλή ήταν άδεια. Δέκα παιδιά παίζαν όλα κι όλα στις καταπληκτικές υποδομές. Τότε τελικά η αυλή ήταν γεμάτη, γεμάτη από εμάς που τρέχαμε απ’ άκρη σ’ άκρη και δεν χρειαζόμασταν υποδομές για να ευχαριστηθούμε και να αθληθούμε. Ευτυχώς που δεν πάω τώρα σε ένα τέτοιο σχολείο. Αλίμονο στα παιδιά μου. Πιο κάτω η «παιδική». Με το μονόζυγό της, τις κούνιες της. Έβαλαν και τάπητα για να μην χτυπάνε τα παιδιά στο χώμα παίζοντας. Ωραία πράματα. Μόνο… που δεν είχε παιδιά (φαίνεται δεν χωράνε εκεί μέσα μαζί με τον τάπητα). Ενώ παλιά που πέφταμε, χτυπούσαμε, μελανιάζαμε και καταξεσκιζόμασταν ήμασταν… παιδιά! Παίζαμε. Δεν μας ένοιαζαν όλα αυτά. Και ούτε και πάθαμε και τίποτε τότε δηλαδή. Παραγίναμε μιμουάπτου μου φαίνεται τώρα τελευταία .Η σκέψη πέταξε στην τελευταία μελέτη που έγινε για τα παιδιά της ΕΕ και της Αμερικής. Εν ολίγης τα τρελαίνουμε τα παιδιά στις «δραστηριότητες» και τις υποχρεώσεις και άμα αυτά γίνουν ποτέ «ισορροπημένοι» άνθρωποι θα πρέπει να πέσουμε από τα σύννεφα. Βέβαια το ερώτημα είναι, καλά, εμείς που ενδιαφερόμαστε για το ορθό, το φυσιολογικό, το ισορροπημένο, με σφαιρικές δυνατότητες και πλήρη αντιληπτική ικανότητα, με νου υγιή σε σώμα υγειές και άλλα τέτοια χαζά ξεπερασμένα, καλά κάνουμε και τα λέμε όλα αυτά, «τους άλλους» όμως τους ρωτήσαμε αν θέλουν τέτοιους πολίτες στο μέλλον; Ρητορική η ερώτηση, η απάντηση είναι γνωστή…
Πέραν τούτου, μετά τα παιδικά μου χρόνια πέρασα στα σημερινά παιδιά. Πάλι χτες έπρεπε να διαφωνήσω με άλλο ένα φυντάνι που ήθελε να με πείσει «ότι δεν τα χρειάζονται όλα αυτά». Αν δεν τα χρειάζεστε όλα αυτά, τότε δεν χρειάζεστε και το πτυχίο. Γιατί αν χρειάζεστε το πτυχίο, σημαίνει ότι πρέπει να γνωρίζετε να σκέφτεστε με βάση όλους αυτούς τους μηχανισμούς (το «όλα αυτά» που «δίνω» εγώ δεν αναφέρεται ποτέ σε στείρες γνώσεις, κινούμαι εντελώς αντίθετα). Πτυχίο πάντως χωρίς αντίκρισμα τσου. Οφείλω όμως να ομολογήσω ότι αν και συνεχίζουν να αγνοούν γιατί πετάει το αερόστατο, τουλάχιστον οι καινούργιοι δεν είναι τόσο αντιρρησίες όσο οι προηγούμενοι, εκτός και αν διανύουμε ακόμα την «περίοδο χάρητος»
.Πίνοντας λοιπόν το 3το καφεδάκι, να θυμηθώ να ψάξω όοοολα τα βιβλία του (σημερινού) σχολείου να δω αν αναφέρεται πουθενά πως ο αέρας είναι ρευστό και έχει άνωση και γιατί πετάνε τα αερόστατα, ή αν τα έκοψαν και αυτά μαζί με τα της ιστορίας. Γιατί στα δικά μου βιβλία υπήρχαν και οι δικοί μου δάσκαλοι μου τα είπαν.
Κυριακή 25 Μαρτίου 2007
Για σήμερα...
ΑΤΟΣΣΑ: Και τη λαχτάρησε ο γιος μου να την κατακτήσει;
ΧΟΡΟΣ: Γιατί όλη η Ελλάδα θα γίνει τότε υπήκοος του βασιλιά.
ΑΤΟΣΣΑ: Έχουν κι αυτοί πολύ στρατό όσο εμείς;
ΧΟΡΟΣ: Τέτοιο που έκανε δεινά στους Μήδους.
ΑΤΟΣΣΑ: Τόξα βαστούν;
ΧΟΡΟΣ: Κοντάρι και ασπίδα. Και μάχονται σώμα με σώμα.
ΑΤΟΣΣΑ: Και έχουν πλούτη στα σπίτια τους;
ΧΟΡΟΣ: Φλέβα ασήμι υπάρχει σ’ αυτούς. Θησαυρός της γης.
ΑΤΟΣΣΑ: Ποιος τους εξουσιάζει και κυβερνάει το στρατό;
XΟΡΟΣ: Κανενός άνδρα δεν ονομάζονται δούλοι ούτε υπήκοοι.
«Αισχύλου Πέρσες»
ΧΟΡΟΣ: Γιατί όλη η Ελλάδα θα γίνει τότε υπήκοος του βασιλιά.
ΑΤΟΣΣΑ: Έχουν κι αυτοί πολύ στρατό όσο εμείς;
ΧΟΡΟΣ: Τέτοιο που έκανε δεινά στους Μήδους.
ΑΤΟΣΣΑ: Τόξα βαστούν;
ΧΟΡΟΣ: Κοντάρι και ασπίδα. Και μάχονται σώμα με σώμα.
ΑΤΟΣΣΑ: Και έχουν πλούτη στα σπίτια τους;
ΧΟΡΟΣ: Φλέβα ασήμι υπάρχει σ’ αυτούς. Θησαυρός της γης.
ΑΤΟΣΣΑ: Ποιος τους εξουσιάζει και κυβερνάει το στρατό;
XΟΡΟΣ: Κανενός άνδρα δεν ονομάζονται δούλοι ούτε υπήκοοι.
«Αισχύλου Πέρσες»
Πέμπτη 22 Μαρτίου 2007
Ταινίες & βιβλία
Ομολογουμένως με δυσκολέψατε. Η επιλογή των «αγαπημένων» ταινιών και βιβλίων μου είναι αφάνταστα δύσκολη (οι λέξεις του Μάρκου παιχνιδάκι). Πρώτ’ απ’ όλα γιατί έπρεπε να ορίσω το τι σημαίνει «αγαπημένες». Με άγγιξαν; Με ευχαρίστησε το νόημά τους; Τις είδα / τα διάβασα πολλές φορές; Ποια η έννοια του αγαπημένου;
Παρόλ’ αυτά, η Σοφία, η Μαρίνα, ο Εstarian και η κουβούλα θέλησαν να αναφερθώ σε δαύτα…
The abyss. Ένα από τα έργα που λάτρεψα από την πρώτη προβολή τους και συνεχίζω να λατρεύω ακόμα και τώρα. Για τη σχέση τους για τις ιδέες τους για τις πράξεις τους.
Contact. Γιατί ταυτίστικα απόλυτα με την πρωταγωνίστρια.
Ο δικηγόρος του διαβόλου. Γιατί λατρεύω τον Αλ Πατσίνο και τους μονολόγους του, αλλά και γιατί το σύνολο ήταν μεστό και έντονο (έχω και μια αδυναμία στην Σαρλίζ...).
Πολίτικη Κουζίνα. Η καλύτερη (μοναδική) σύγχρονη ελληνική παραγωγή. Γιατί κάθε φορά που την βλέπω θέλω να φάω… Γιατί μιλάει στην καρδιά μου…
Η καταιγίδα του αιώνα. Καμιά σχέση με την σύγχρονη «κινηματογραφική επιτυχία». Γιατί απλά αυτό σημαίνει μάγος (αν και μαύρος)…
Rose Red. Ναι έχω κόλλημα με τον Stephen King. Αλλά αυτό είναι θρίλερ…
V for vendetta. Γιατί οι ιδέες είναι διαχρονικές…
Γαλαξιακή αυτοκρατορία. Βιβλία έξι παρακαλώ (και βάλε.. άμα λογαριάσεις και όσα είπαν την προϊστορία). Και όποιος νομίζει πως η επιστημονική φαντασία δεν μπορεί να περιέχει φιλοσοφία μάλλον δεν ξέρει να διαβάζει…
Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών. Γιατί οι λαοί φτιάχνουν μυθολογία, αλλά όταν ένας άνθρωπος μόνος του φτιάχνει μυθολογία τότε το εγχείρημα είναι μεγάλο.
Ταξίδι στο κέντρο της γης. Διάλεξα το πιο αγαπημένο μου γιατί αλλιώς θα έπρεπε να αναφέρω σχεδόν όλα τα βιβλία του.
Ο χορός των 7 πέπλων. Γιατί το πως θα γδυθεί η Ισταρ καθορίζει το αν θα σου αρέσει γυμνή.
Η αϋπνία. Ναι, είπαμε έχω κόλλημα με τον King. Τρείς οι μοίρες, τρείς οι παλιάτσοι, κι εγώ ταλανίζομαι από αϋπνίες….
Το όνομα του ρόδου. Γιατί η γνώση είναι για τους πολλούς. Είναι επικίνδυνη όταν μένει στα χέρια των λίγων.
Ζαχίρ. Γιατί ταυτίστηκα και με αυτόν τον πρωταγωνιστή.
Αυτάκια…
Παρόλ’ αυτά, η Σοφία, η Μαρίνα, ο Εstarian και η κουβούλα θέλησαν να αναφερθώ σε δαύτα…
The abyss. Ένα από τα έργα που λάτρεψα από την πρώτη προβολή τους και συνεχίζω να λατρεύω ακόμα και τώρα. Για τη σχέση τους για τις ιδέες τους για τις πράξεις τους.
Contact. Γιατί ταυτίστικα απόλυτα με την πρωταγωνίστρια.
Ο δικηγόρος του διαβόλου. Γιατί λατρεύω τον Αλ Πατσίνο και τους μονολόγους του, αλλά και γιατί το σύνολο ήταν μεστό και έντονο (έχω και μια αδυναμία στην Σαρλίζ...).
Πολίτικη Κουζίνα. Η καλύτερη (μοναδική) σύγχρονη ελληνική παραγωγή. Γιατί κάθε φορά που την βλέπω θέλω να φάω… Γιατί μιλάει στην καρδιά μου…
Η καταιγίδα του αιώνα. Καμιά σχέση με την σύγχρονη «κινηματογραφική επιτυχία». Γιατί απλά αυτό σημαίνει μάγος (αν και μαύρος)…
Rose Red. Ναι έχω κόλλημα με τον Stephen King. Αλλά αυτό είναι θρίλερ…
V for vendetta. Γιατί οι ιδέες είναι διαχρονικές…
Γαλαξιακή αυτοκρατορία. Βιβλία έξι παρακαλώ (και βάλε.. άμα λογαριάσεις και όσα είπαν την προϊστορία). Και όποιος νομίζει πως η επιστημονική φαντασία δεν μπορεί να περιέχει φιλοσοφία μάλλον δεν ξέρει να διαβάζει…
Ο άρχοντας των δαχτυλιδιών. Γιατί οι λαοί φτιάχνουν μυθολογία, αλλά όταν ένας άνθρωπος μόνος του φτιάχνει μυθολογία τότε το εγχείρημα είναι μεγάλο.
Ταξίδι στο κέντρο της γης. Διάλεξα το πιο αγαπημένο μου γιατί αλλιώς θα έπρεπε να αναφέρω σχεδόν όλα τα βιβλία του.
Ο χορός των 7 πέπλων. Γιατί το πως θα γδυθεί η Ισταρ καθορίζει το αν θα σου αρέσει γυμνή.
Η αϋπνία. Ναι, είπαμε έχω κόλλημα με τον King. Τρείς οι μοίρες, τρείς οι παλιάτσοι, κι εγώ ταλανίζομαι από αϋπνίες….
Το όνομα του ρόδου. Γιατί η γνώση είναι για τους πολλούς. Είναι επικίνδυνη όταν μένει στα χέρια των λίγων.
Ζαχίρ. Γιατί ταυτίστηκα και με αυτόν τον πρωταγωνιστή.
Αυτάκια…
Οι περισσότεροι από εσάς τα έχετε πει οπότε….
{Και για να μην ξεκινήσω τις 15 πιό αγαπημένες στάσεις σας >:)}
Παρασκευή 16 Μαρτίου 2007
Ενεργειακές πολιτικές
Η δική μας γενιά υπήρξε «κάπως απρόσεκτη» απέναντι στον πλανήτη. Το κακό είναι ότι παραμένει «απρόσεκτη», δέσμια της ενεργειακής πολιτικής που μεγιστοποιεί τα οικονομικά κέρδη ορισμένων και συγκεκριμένων, καταναλώνοντας την υγεία των ανθρώπων και φαλκιδεύοντας το μέλλον της ανθρωπότητας. Και απέναντι σ’ αυτή την πραγματικότητα, ουδείς, πλέον, μπορεί να στέκεται απαθής. Ο κίνδυνος που συνιστά η κλιματική αλλαγή για τον πλανήτη ισοδυναμεί, το λιγότερο, με τις συνέπειες ενός παγκοσμίου πολέμου.
Αυτά τα λόγια διάλεξε να απευθύνει ο Μπαν Γκι-Μουν (ΓΓ. ΟΗΕ) σε 600 φοιτητές στην διάρκεια συνεδρίου στα Ηνωμένα έθνη, προσθέτωντας πως οι κλιματολογικές αλλαγές μπορούν να καταστούν αιτία πολέμου και συγκρούσεων στο μέλλον. Οι δηλώσεις αυτές υπογραμμίζουν το μέγεθος του προβλήματος που η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα επισημαίνει εδώ και αρκετά χρόνια δίχως να εισακούγεται.
Η προταθείσα δέσμη μέτρων της ΕΕ στοχεύει στην δημιουργία «εσωτερικής αγοράς ενέργειας» απεξαρτημένης από τις εισαγωγές και τις μεταφορές, επιδιώκοντας ταυτόχρονα την αειφορία και την ασφάλεια. Επιπλέον στοχεύει στην επιτάχυνση της μετάβασης σε μορφές ενέργειας με χαμηλές εκπομπές άνθρακα. Κύρια επιδίωξη η ταχύτατη διείσδυση των βιοκαυσίμων για όσες εφαρμογές αδυνατούν να απεξαρτηθούν άμεσα από τις εκπομπές άνθρακα. Τέλος στοχεύει στην «αύξηση της ενεργειακής απόδοσης» με αρχικό στόχο την εξοικονόμηση της συνολικής κατανάλωσης πρωτογενούς ενέργειας.
Στην Ελλάδα των «μεταρρυθμίσεων» του 2007, η οποία τείνει να υπερβεί τις δεσμεύσεις της και να παραβιάσει νωρίτερα από το 2010 τα όρια εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, δεν υπάρχει καμία καταγραφή για χρήση βιοκαυσίμων, ενώ ήδη στην Ευρώπη το μέσο μερίδιο βιοκαυσίμων ανέρχεται στο 1%, με πρωτοπόρα την Γερμανία στο 3,75%. Ταυτόχρονα αλαλάζουμε (ποιοι;) για την κατασκευή των αγωγών φυσικού αερίου και πετρελαίου, ενάντια στους στόχους «καθαρής ενέργειας» της ΕΕ. Απομένει μόνο να αναρωτηθούμε πόσο κοντόφθαλμοι είναι οι σχεδιασμοί ενεργειακής πολιτικής της χώρας μας, ποιοι οι στόχοι της και ποια τα συμφέροντα που εξυπηρετεί πραγματικά, καθώς και αν μας ενδιαφέρει να δημιουργήσουμε σοβαρές και μακροβιώσιμες επενδύσεις στον τομέα των βιοκαυσίμων και των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ωθώντας σε αειφορία το σύνολο των τοπικών κοινωνιών της χώρας ή αν στοχεύουμε να καρπωθούμε (ως χώρα; ως συγκεκριμένα μεμονωμένα άτομα;) κάποια, σημαντικά ομολογουμένως αλλά πρόσκαιρα, οικονομικά οφέλη, καταναλώνοντας για χάρη τους την υγεία των ανθρώπων και φαλκιδεύοντας το μέλλον της ανθρωπότητας.
Αυτά τα λόγια διάλεξε να απευθύνει ο Μπαν Γκι-Μουν (ΓΓ. ΟΗΕ) σε 600 φοιτητές στην διάρκεια συνεδρίου στα Ηνωμένα έθνη, προσθέτωντας πως οι κλιματολογικές αλλαγές μπορούν να καταστούν αιτία πολέμου και συγκρούσεων στο μέλλον. Οι δηλώσεις αυτές υπογραμμίζουν το μέγεθος του προβλήματος που η παγκόσμια επιστημονική κοινότητα επισημαίνει εδώ και αρκετά χρόνια δίχως να εισακούγεται.
Η προταθείσα δέσμη μέτρων της ΕΕ στοχεύει στην δημιουργία «εσωτερικής αγοράς ενέργειας» απεξαρτημένης από τις εισαγωγές και τις μεταφορές, επιδιώκοντας ταυτόχρονα την αειφορία και την ασφάλεια. Επιπλέον στοχεύει στην επιτάχυνση της μετάβασης σε μορφές ενέργειας με χαμηλές εκπομπές άνθρακα. Κύρια επιδίωξη η ταχύτατη διείσδυση των βιοκαυσίμων για όσες εφαρμογές αδυνατούν να απεξαρτηθούν άμεσα από τις εκπομπές άνθρακα. Τέλος στοχεύει στην «αύξηση της ενεργειακής απόδοσης» με αρχικό στόχο την εξοικονόμηση της συνολικής κατανάλωσης πρωτογενούς ενέργειας.
Στην Ελλάδα των «μεταρρυθμίσεων» του 2007, η οποία τείνει να υπερβεί τις δεσμεύσεις της και να παραβιάσει νωρίτερα από το 2010 τα όρια εκπομπών αερίων του θερμοκηπίου, δεν υπάρχει καμία καταγραφή για χρήση βιοκαυσίμων, ενώ ήδη στην Ευρώπη το μέσο μερίδιο βιοκαυσίμων ανέρχεται στο 1%, με πρωτοπόρα την Γερμανία στο 3,75%. Ταυτόχρονα αλαλάζουμε (ποιοι;) για την κατασκευή των αγωγών φυσικού αερίου και πετρελαίου, ενάντια στους στόχους «καθαρής ενέργειας» της ΕΕ. Απομένει μόνο να αναρωτηθούμε πόσο κοντόφθαλμοι είναι οι σχεδιασμοί ενεργειακής πολιτικής της χώρας μας, ποιοι οι στόχοι της και ποια τα συμφέροντα που εξυπηρετεί πραγματικά, καθώς και αν μας ενδιαφέρει να δημιουργήσουμε σοβαρές και μακροβιώσιμες επενδύσεις στον τομέα των βιοκαυσίμων και των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, ωθώντας σε αειφορία το σύνολο των τοπικών κοινωνιών της χώρας ή αν στοχεύουμε να καρπωθούμε (ως χώρα; ως συγκεκριμένα μεμονωμένα άτομα;) κάποια, σημαντικά ομολογουμένως αλλά πρόσκαιρα, οικονομικά οφέλη, καταναλώνοντας για χάρη τους την υγεία των ανθρώπων και φαλκιδεύοντας το μέλλον της ανθρωπότητας.
[Παράξενη και ανατριχιαστική...
...η χτεσινή «σιωπή»...
...των κουκουλοφόρων]
Σάββατο 10 Μαρτίου 2007
Ες αύριον τα σπουδαία
Άφησε τον κοντυλοφόρο στο γραφείο. Η μέρα μεστή, οι σελίδες πολλές. Το ίδιο και οι προβληματισμοί του. Καλομοίρα; Καλομοίρα υπάρχει μόνο σε αυτούς που την επιδιώκουν. Όσοι απλά πιστεύουν σε αυτή είναι καταδικασμένοι να την αναζητούν αιώνια. Έδεσε τα καινούργια του υποδήματα, γενέθλιο δώρο ενός από τους αγαπητούς φίλους του και έτρεξε να τους συναντήσει. Η ζωή δεν είναι μόνο προβληματισμοί, χρειάζεται να το «ρίξεις έξω» που και που. Έτσι για να ξεσκάσεις από τον αγώνα. Αν και λαχταρούσε τον μυρωδάτο μουσακά της γυναίκας του, η συνάντηση ολόκληρης της παρέα ξανά μετά από δέκα συναπτά έτη δεν του επέτρεπε να μείνει σπίτι. Έκλεισε διστακτικά την πόρτα σκεπτόμενος τους προβληματισμούς που άφηνε πίσω. «Δεν πειράζει, ες αύριον τα σπουδαία. Η έωλη επιχειρηματολογία τους έχει ούτως ή άλλως καταρρεύσει!».
Και το ντόμινο που ξεκίνησε ο Μάρκος καταλήγει στους: Αλεπουδίτσα, Τέλσον, Κrot, γιαγιάκα και Μαριλίνα :)
Γράψτε κάτι τοις με τις ακόλουθες λέξεις
θάλασσα, υπολογιστής, παρατρεχάμενος, ζαβαλής, έρμαιο.
Και το ντόμινο που ξεκίνησε ο Μάρκος καταλήγει στους: Αλεπουδίτσα, Τέλσον, Κrot, γιαγιάκα και Μαριλίνα :)
Γράψτε κάτι τοις με τις ακόλουθες λέξεις
θάλασσα, υπολογιστής, παρατρεχάμενος, ζαβαλής, έρμαιο.
Παρασκευή 9 Μαρτίου 2007
Ιστορική μνήμη
Στην Ελλάδα των «μεταρρυθμίσεων» του 2007, ένα από τα πιο σημαντικά θέματα που βρίσκονται υπό μεταρρύθμιση είναι η ιστορική μνήμη του λαού. Έτσι, μέσω των μεταρρυθμιστικών ενεργειών της υπουργού παιδείας Μ. Γιαννάκου Κουτσίκου (μεγάλη η χάρη της), αντικατεστάθησαν τα σχολικά βιβλία της ιστορίας με άλλα «πιο ήπιων φράσεων», για να μην εγείρουν αντιπαλότητες. Έτσι τα ανδραγαθήματα της σύγχρονης ιστορίας του ελληνικού έθνους, τα οποία κατά παγκόσμια ομολογία άλλαξαν το ρουν της ιστορίας του 20ού αιώνα μετατρέπονται σε απλές πράξεις της καθημερινότητας, ενώ υπάρχουν ακόμα εν ζωή αγωνιστές των περιόδων εκείνων.
Επιχείρημα: «Η ελάττωση της εχθρότητας και του εθνικού φανατισμού των Ελλήνων». Επιχείρημα που ουδόλως στέκει γιατί η συνειδητή ιστορική μνήμη της προηγούμενης και παρούσας γενεάς απέδειξε πως οι Έλληνες όχι μόνο δεν φανατίζονται έναντι λαών, σε αντίθεση με την διαχρονικά σθεναρή τους αντίσταση έναντι κάθε φασιστικού και απολυταρχικού κράτους - όπως η ιστορία αποδεικνύει, αλλά αντιθέτως συγχωρούν και βοηθούν τους λαούς, αδιαφορώντας για έχθρες και αντιπαλότητες. Απτά παραδείγματα των σημερινών χρόνων είναι η αμέριστη βοήθεια που παρείχαν οι ποτισμένοι με έχθρα έλληνες στους μεγάλους εχθρούς τους, τους Τούρκους, κατά την διάρκεια των μεγάλων σεισμών που συντάραξαν την γειτονική μας χώρα, καθώς και η αμέριστη βοήθεια των ελλήνων της Μακεδονίας προς τον γειτονικό λαό της Βουλγαρίας κατά την περίοδο που έπεσε το Βουλγαρικό καθεστώς και ο λαός της χώρας βρισκόταν στα πρόθυρα εξαθλίωσης, ενώ είναι νωπές ακόμα οι μνήμες των θηριωδιών του βουλγαρικού έθνους. Οι έλληνες έχουν αποδείξει πως βοηθούν στην ανάγκη όλους, ακόμα και αυτούς που στην ιστορία στάθηκαν εχθροί απέναντί τους. Η απώλεια ιστορικής μνήμης λοιπόν δεν είναι απαραίτητη για την συνύπαρξη των λαών, τουλάχιστον όσο αφορά τους έλληνες. Το επιχείρημα κρίνεται μέσω απτών αποδείξεων εντελώς αβάσιμο.
Η απώλεια ιστορικής μνήμης όχι μόνο δεν είναι απαραίτητη, αλλά τουναντίον βλάπτει αφάνταστα, αφού οι πολίτες δεν γνωρίζουν για να παραδειγματισθούν, αγνοούν τα λάθη (άλλωστε και η ελληνική ιστορία έχει να επιδείξει μελανά χρώματα) αλλά και τα σωστά του παρελθόντος και χάνουν την ικανότητα κρίσης των καταστάσεων. Οι βαθύτερες αιτίες του εγχειρήματος εντοπίζονται κατά την γνώμη μου στην συνεχή προσπάθεια δημιουργίας ανθρώπων «χωρίς ρίζες». Οι άνθρωποι αυτοί άγονται και φέρονται εύκολα από τα «συστήματα», ενώ αγνοώντας το παρελθόν μπορούν εύκολα να ξαναπέσουν θύματα χειραγώγησης δοκιμασμένων μεθόδων. Άλλωστε ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στην «αποφυγή» χρήσης «ισχυρών λέξεων» όπως αγώνας, αντίσταση κτλ., ενώ η ανθρώπινη ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο από ένας διαρκής αγώνας (προφανώς δεν θέλουμε και «ισχυρούς πολίτες»). Μόνο η συνειδητοποίηση των ιστορικών πράξεων και των συνεπειών τους μπορούν να αποτελέσουν διδαχή. Η άγνοιά τους δεν μπορεί να οδηγήσει ούτε σε βελτίωση ούτε και σε απόρριψη παρόμοιων μελλοντικών πράξεων. Χάνοντας την διαδρομή της εξελικτικής πορείας, ή θα ξανανακαλύψεις τον τροχό, ή, όταν στον προσφέρουν έτοιμο, θα είσαι ένα ανδρείκελο αυτών που καταλαβαίνουν πως κυλάει.
Επειδή λοιπόν οι έλληνες δεν «απώθησαν τους ιταλούς» απλά, καλό θα ήταν στα βιβλία της ιστορίας να συμπεριληφθούν τα ακόλουθα:
«Προς χάριν της ιστορικής αλήθειας πρέπει να τονίσω πως μόνο οι Έλληνες, απ’ όλους τους αντιπάλους που μας αντιτάχθηκαν, πολέμησαν με απαράμιλλο θάρρος περιφρονώντας τον θάνατο» - Αδόλφος Χίτλερ
«Ο παγκόσμιος ηρωισμός, φοβούμαι, δεν μπορεί να συγκριθεί με την μικρότερη από τις πράξεις αυτοθυσίας των Ελλήνων, που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για το νικηφόρο αποτέλεσμα της κοινής πάλης των εθνών του β’ παγκοσμίου πολέμου, για ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπεια. Αν δεν υπήρχε η ανδρεία και το θάρρος των Ελλήνων, το αποτέλεσμα του πολέμου θα ήταν αδιευκρίνιστο» - Ουίνστον Τσώρτσιλ
«Μέχρι τώρα λέγαμε ότι οι έλληνες πολεμάνε σαν ήρωες. Τώρα θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν έλληνες» - Ουίνστον Τσώρτσιλ
«Λυπούμαι που γερνάω και δεν θα ζήσω αρκετά ώστε να ευχαριστήσω τον ελληνικό λαό, που η αντίστασή του έκρινε το αποτέλεσμα του β’ παγκοσμίου πολέμου» - Ιωσήφ Στάλιν
«Αν ο Ρωσικός λαός κατάφερε να συντάξει δυνάμεις αντίστασης στην πόρτα της Μόσχας και να ‘αντιστρέψει τον Γερμανικό χείμαρρο’, το οφείλει στον Ελληνικό λαό, που καθυστέρησε τις Γερμανικές μεραρχίες τον καιρό που θα μπορούσαν να μας γονατίσουν» - Γεώργιος Ζούκοφ
«Ανεξάρτητα με το τι θα πουν οι μελλοντικοί ιστορικοί, μπορούμε να πιστοποιήσουμε πως η Ελλάδα έδωσε στον Μουσολίνι ένα αξέχαστο μάθημα, υπήρξε το κίνητρο της επανάστασης της Γιουγκοσλαβίας, κράτησε τους Γερμανούς στην ενδοχώρα της Κρήτης για έξι εβδομάδες, ανέτρεψε το χρονολογικό σχέδιο δράσης των Γερμανών και κατ’ επέκταση έφερε μια γενική ανατροπή στην συνολική πορεία του πολέμου, με αποτέλεσμα την νίκη μας» - Ρόμπερτ Άντονυ Έντεν
«Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως η Ελλάδα ανέτρεψε στο σύνολό τους τα σχέδια των Γερμανών, αναγκάζοντάς τους να αναβάλλουν την επίθεση στην Ρωσία για έξι εβδομάδες. Αναρωτιέμαι τι θα ήταν το ρωσικό έθνος χωρίς του Έλληνες» - Χάρολτν Λεόφρικ Γεώργιος Αλέξανδρος
«Αδυνατώ να αποδώσω τον βαθμό ευγνωμοσύνης που αισθάνομαι για την ηρωική αντίσταση του λαού και των ηγετών της Ελλάδας» - Τσαρλς ντε Γκωλ
«Η Ελλάδα είναι το σύμβολο της βασανισμένης, αιματοβαμμένης μα ζωντανής Ευρώπης. Ποτέ άλλοτε μια ήττα δεν ήταν τόσο τιμητική για αυτούς που την υπέστησαν» - Μαυρίκιος Σκούμαν
«Πολεμήσατε άοπλοι και κερδίσατε, μικροί έναντι μεγάλων. Σας οφείλουμε ευγνωμοσύνη γιατί μας δώσατε τον απαραίτητο χρόνο για να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας. Ως Ρώσοι και ως άνθρωποι σας ευχαριστούμε» - Εκφωνητής ραδιοφωνικού σταθμού Μόσχας
«Ο πόλεμος με την Ελλάδα απέδειξε πως τίποτε δεν είναι δεδομένο στον πόλεμο και πως οι εκπλήξεις πάντα μας περιμένουν» - Μπενίτο Μουσολίνι
«Την 28η Οκτωβρίου του 1940 δόθηκε στην Ελλάδα διορία 3 ωρών να αποφασίσουν για πόλεμο ή ειρήνη, αλλά ακόμα και 3 μέρες, 3 βδομάδες ή 3 χρόνια να τους είχαν δοθεί, η απόκριση θα ήταν η ίδια. Οι έλληνες διδάσκουν αξιοπρέπεια καθόλους τους αιώνες. Όταν όλος ο πλανήτης είχε χάσει την ελπίδα του, ο ελληνικός λαός τόλμησε να αμφισβητήσει το ακατανίκητο του Γερμανικού τέρατος, υψώνοντας απέναντί του το πνεύμα της ελευθερίας» - Φρανγκλίνος Ρούσβελτ
«Ο ηρωικός αγώνας του ελληνικού λαού κατά της Γερμανικής εισβολής, μετά την ‘εκκωφανική’ ήττα των ιταλών, στην απόπειρά τους να εισβάλλουν σε ελληνικό χώμα, γέμισε τις καρδιές του Αμερικανικού λαού με ενθουσιασμό και κίνησε την συμπόνια τους» - Φρανγκλίνος Ρούσβελτ
«Οι Έλληνες στρατιώτες, αντί να τρέχουν πανικόβλητοι στη θέα των γερμανικών στούκας, όπως έκαναν στην Γαλλία και την Πολωνία, παρέμεναν στις θέσεις τους και έβαλλαν εναντίων μας» - Γερμανός αξιωματικός
«Γιατί, σε αντίθεση με τους βαρβάρους, δεν μετρούμε τους εχθρούς σε μια μάχη» - Αισχύλος
Μενέλαος Παγουλάτος, «Ανθολόγιον Πατριδογνωσίας», Γ' έκδοση, Εκδόσεις Γεωργιάδης, Αθήνα 1996
Αναρωτιέμαι με ποιο θράσος η υπουργός παιδείας υψώνει ανάστημα απαιτώντας από τους «ιστορικούς του μέλλοντος» να χρησιμοποιούν πιο ήπιες λέξεις για την ιστορία ενός λαού που διδάσκει διαχρονικά και σε παγκόσμιο επίπεδο, και με πιο θράσος μειώνει την αλληλεγγύη που επιδεικνύουν οι έλληνες ακόμα και στους «εχθρούς» τους, ώστε να βασίσει τα σαθρά επιχειρήματά της. Η απώλεια μνήμης δεν ωφελεί κανέναν πέραν των χειραγωγών, η συνειδητή μνήμη και της παραμικρής πτυχής της ιστορίας ωφελεί αντιθέτως το σύνολο του πλανητικού χωριού.
Επιχείρημα: «Η ελάττωση της εχθρότητας και του εθνικού φανατισμού των Ελλήνων». Επιχείρημα που ουδόλως στέκει γιατί η συνειδητή ιστορική μνήμη της προηγούμενης και παρούσας γενεάς απέδειξε πως οι Έλληνες όχι μόνο δεν φανατίζονται έναντι λαών, σε αντίθεση με την διαχρονικά σθεναρή τους αντίσταση έναντι κάθε φασιστικού και απολυταρχικού κράτους - όπως η ιστορία αποδεικνύει, αλλά αντιθέτως συγχωρούν και βοηθούν τους λαούς, αδιαφορώντας για έχθρες και αντιπαλότητες. Απτά παραδείγματα των σημερινών χρόνων είναι η αμέριστη βοήθεια που παρείχαν οι ποτισμένοι με έχθρα έλληνες στους μεγάλους εχθρούς τους, τους Τούρκους, κατά την διάρκεια των μεγάλων σεισμών που συντάραξαν την γειτονική μας χώρα, καθώς και η αμέριστη βοήθεια των ελλήνων της Μακεδονίας προς τον γειτονικό λαό της Βουλγαρίας κατά την περίοδο που έπεσε το Βουλγαρικό καθεστώς και ο λαός της χώρας βρισκόταν στα πρόθυρα εξαθλίωσης, ενώ είναι νωπές ακόμα οι μνήμες των θηριωδιών του βουλγαρικού έθνους. Οι έλληνες έχουν αποδείξει πως βοηθούν στην ανάγκη όλους, ακόμα και αυτούς που στην ιστορία στάθηκαν εχθροί απέναντί τους. Η απώλεια ιστορικής μνήμης λοιπόν δεν είναι απαραίτητη για την συνύπαρξη των λαών, τουλάχιστον όσο αφορά τους έλληνες. Το επιχείρημα κρίνεται μέσω απτών αποδείξεων εντελώς αβάσιμο.
Η απώλεια ιστορικής μνήμης όχι μόνο δεν είναι απαραίτητη, αλλά τουναντίον βλάπτει αφάνταστα, αφού οι πολίτες δεν γνωρίζουν για να παραδειγματισθούν, αγνοούν τα λάθη (άλλωστε και η ελληνική ιστορία έχει να επιδείξει μελανά χρώματα) αλλά και τα σωστά του παρελθόντος και χάνουν την ικανότητα κρίσης των καταστάσεων. Οι βαθύτερες αιτίες του εγχειρήματος εντοπίζονται κατά την γνώμη μου στην συνεχή προσπάθεια δημιουργίας ανθρώπων «χωρίς ρίζες». Οι άνθρωποι αυτοί άγονται και φέρονται εύκολα από τα «συστήματα», ενώ αγνοώντας το παρελθόν μπορούν εύκολα να ξαναπέσουν θύματα χειραγώγησης δοκιμασμένων μεθόδων. Άλλωστε ιδιαίτερη έμφαση δίδεται στην «αποφυγή» χρήσης «ισχυρών λέξεων» όπως αγώνας, αντίσταση κτλ., ενώ η ανθρώπινη ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο από ένας διαρκής αγώνας (προφανώς δεν θέλουμε και «ισχυρούς πολίτες»). Μόνο η συνειδητοποίηση των ιστορικών πράξεων και των συνεπειών τους μπορούν να αποτελέσουν διδαχή. Η άγνοιά τους δεν μπορεί να οδηγήσει ούτε σε βελτίωση ούτε και σε απόρριψη παρόμοιων μελλοντικών πράξεων. Χάνοντας την διαδρομή της εξελικτικής πορείας, ή θα ξανανακαλύψεις τον τροχό, ή, όταν στον προσφέρουν έτοιμο, θα είσαι ένα ανδρείκελο αυτών που καταλαβαίνουν πως κυλάει.
Επειδή λοιπόν οι έλληνες δεν «απώθησαν τους ιταλούς» απλά, καλό θα ήταν στα βιβλία της ιστορίας να συμπεριληφθούν τα ακόλουθα:
«Προς χάριν της ιστορικής αλήθειας πρέπει να τονίσω πως μόνο οι Έλληνες, απ’ όλους τους αντιπάλους που μας αντιτάχθηκαν, πολέμησαν με απαράμιλλο θάρρος περιφρονώντας τον θάνατο» - Αδόλφος Χίτλερ
«Ο παγκόσμιος ηρωισμός, φοβούμαι, δεν μπορεί να συγκριθεί με την μικρότερη από τις πράξεις αυτοθυσίας των Ελλήνων, που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για το νικηφόρο αποτέλεσμα της κοινής πάλης των εθνών του β’ παγκοσμίου πολέμου, για ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπεια. Αν δεν υπήρχε η ανδρεία και το θάρρος των Ελλήνων, το αποτέλεσμα του πολέμου θα ήταν αδιευκρίνιστο» - Ουίνστον Τσώρτσιλ
«Μέχρι τώρα λέγαμε ότι οι έλληνες πολεμάνε σαν ήρωες. Τώρα θα λέμε ότι οι ήρωες πολεμούν σαν έλληνες» - Ουίνστον Τσώρτσιλ
«Λυπούμαι που γερνάω και δεν θα ζήσω αρκετά ώστε να ευχαριστήσω τον ελληνικό λαό, που η αντίστασή του έκρινε το αποτέλεσμα του β’ παγκοσμίου πολέμου» - Ιωσήφ Στάλιν
«Αν ο Ρωσικός λαός κατάφερε να συντάξει δυνάμεις αντίστασης στην πόρτα της Μόσχας και να ‘αντιστρέψει τον Γερμανικό χείμαρρο’, το οφείλει στον Ελληνικό λαό, που καθυστέρησε τις Γερμανικές μεραρχίες τον καιρό που θα μπορούσαν να μας γονατίσουν» - Γεώργιος Ζούκοφ
«Ανεξάρτητα με το τι θα πουν οι μελλοντικοί ιστορικοί, μπορούμε να πιστοποιήσουμε πως η Ελλάδα έδωσε στον Μουσολίνι ένα αξέχαστο μάθημα, υπήρξε το κίνητρο της επανάστασης της Γιουγκοσλαβίας, κράτησε τους Γερμανούς στην ενδοχώρα της Κρήτης για έξι εβδομάδες, ανέτρεψε το χρονολογικό σχέδιο δράσης των Γερμανών και κατ’ επέκταση έφερε μια γενική ανατροπή στην συνολική πορεία του πολέμου, με αποτέλεσμα την νίκη μας» - Ρόμπερτ Άντονυ Έντεν
«Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε πως η Ελλάδα ανέτρεψε στο σύνολό τους τα σχέδια των Γερμανών, αναγκάζοντάς τους να αναβάλλουν την επίθεση στην Ρωσία για έξι εβδομάδες. Αναρωτιέμαι τι θα ήταν το ρωσικό έθνος χωρίς του Έλληνες» - Χάρολτν Λεόφρικ Γεώργιος Αλέξανδρος
«Αδυνατώ να αποδώσω τον βαθμό ευγνωμοσύνης που αισθάνομαι για την ηρωική αντίσταση του λαού και των ηγετών της Ελλάδας» - Τσαρλς ντε Γκωλ
«Η Ελλάδα είναι το σύμβολο της βασανισμένης, αιματοβαμμένης μα ζωντανής Ευρώπης. Ποτέ άλλοτε μια ήττα δεν ήταν τόσο τιμητική για αυτούς που την υπέστησαν» - Μαυρίκιος Σκούμαν
«Πολεμήσατε άοπλοι και κερδίσατε, μικροί έναντι μεγάλων. Σας οφείλουμε ευγνωμοσύνη γιατί μας δώσατε τον απαραίτητο χρόνο για να υπερασπιστούμε τους εαυτούς μας. Ως Ρώσοι και ως άνθρωποι σας ευχαριστούμε» - Εκφωνητής ραδιοφωνικού σταθμού Μόσχας
«Ο πόλεμος με την Ελλάδα απέδειξε πως τίποτε δεν είναι δεδομένο στον πόλεμο και πως οι εκπλήξεις πάντα μας περιμένουν» - Μπενίτο Μουσολίνι
«Την 28η Οκτωβρίου του 1940 δόθηκε στην Ελλάδα διορία 3 ωρών να αποφασίσουν για πόλεμο ή ειρήνη, αλλά ακόμα και 3 μέρες, 3 βδομάδες ή 3 χρόνια να τους είχαν δοθεί, η απόκριση θα ήταν η ίδια. Οι έλληνες διδάσκουν αξιοπρέπεια καθόλους τους αιώνες. Όταν όλος ο πλανήτης είχε χάσει την ελπίδα του, ο ελληνικός λαός τόλμησε να αμφισβητήσει το ακατανίκητο του Γερμανικού τέρατος, υψώνοντας απέναντί του το πνεύμα της ελευθερίας» - Φρανγκλίνος Ρούσβελτ
«Ο ηρωικός αγώνας του ελληνικού λαού κατά της Γερμανικής εισβολής, μετά την ‘εκκωφανική’ ήττα των ιταλών, στην απόπειρά τους να εισβάλλουν σε ελληνικό χώμα, γέμισε τις καρδιές του Αμερικανικού λαού με ενθουσιασμό και κίνησε την συμπόνια τους» - Φρανγκλίνος Ρούσβελτ
«Οι Έλληνες στρατιώτες, αντί να τρέχουν πανικόβλητοι στη θέα των γερμανικών στούκας, όπως έκαναν στην Γαλλία και την Πολωνία, παρέμεναν στις θέσεις τους και έβαλλαν εναντίων μας» - Γερμανός αξιωματικός
«Γιατί, σε αντίθεση με τους βαρβάρους, δεν μετρούμε τους εχθρούς σε μια μάχη» - Αισχύλος
Μενέλαος Παγουλάτος, «Ανθολόγιον Πατριδογνωσίας», Γ' έκδοση, Εκδόσεις Γεωργιάδης, Αθήνα 1996
Αναρωτιέμαι με ποιο θράσος η υπουργός παιδείας υψώνει ανάστημα απαιτώντας από τους «ιστορικούς του μέλλοντος» να χρησιμοποιούν πιο ήπιες λέξεις για την ιστορία ενός λαού που διδάσκει διαχρονικά και σε παγκόσμιο επίπεδο, και με πιο θράσος μειώνει την αλληλεγγύη που επιδεικνύουν οι έλληνες ακόμα και στους «εχθρούς» τους, ώστε να βασίσει τα σαθρά επιχειρήματά της. Η απώλεια μνήμης δεν ωφελεί κανέναν πέραν των χειραγωγών, η συνειδητή μνήμη και της παραμικρής πτυχής της ιστορίας ωφελεί αντιθέτως το σύνολο του πλανητικού χωριού.
Όταν ξεχνάς το παρελθόν,
καταδικάζεσαι να το ξαναζήσεις.
καταδικάζεσαι να το ξαναζήσεις.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)