Σάββατο, 20 Σεπτεμβρίου 2008

Απόδραση

Σε πείσμα όσων θέλουν να εύχονται καλό χειμώνα. Όχι πως το χειμώνα δεν αποδρούμε από την καθημερινότητα και το τσιμέντο, αλλά να, δε μου αρέσει το τσιμέντο. Μάλλον καθόλου.
Μακριά απ’ το τσιμέντο είναι πιο ευχάριστα, αυθόρμητα και χαρούμενα. Και σίγουρα πιο όμορφα. Άλλωστε δεν μου αρέσει κάθε μέρος, αν μου μιλούσες για το Σουλοχώρι, καλό είναι μεν αλλά δε θα ξετρελαινόμουν κι όλας. Άλλο η νυφούλα, άλλο το αόρατο, άλλο το χωριό των αγώνων.
Ξεκαρδιστική η χτεσινή νύκτα. Μέχρι πονόκοιλου δηλαδή. Συγκεκριμένη συνδαιτυμόν δε είναι άξιον απορίας πως δεν έπαθε τίποτις (λες να κυκλοφορούσε με πάνα βρακάκι;). Καλά που δε σπάσαμε και κανά τακούνι...
Η επιστροφή στο τσιμέντο σημαδεύτηκε από μια περίεργη αναπνευστική δυσφορία φέτος. Άμεση υπόθεση η ευθύνη των πράξεων του υποφαινόμενου, παρόλ’ αυτά… Παράξενο δεν είναι, πέντε ώρες μετά την απομάκρυνση όλα να ξαναγυρίσουν εκεί που ήταν;
Εορταστικές εκδηλώσεις με δασκάλα, απ’ αλλού και καμιά 20αριά ακόμα… (σαμ’ πως μέτρησε κανείς πόσοι θα έρθουν;)