Παρασκευή, 29 Μαΐου 2009

Άρχισαν οι ζέστες

Εντάξει, δροσίζει ακόμα που και που, πλησιάζουν και οι εκλογές, αρχίζει η γενικότερη διάθεση για «χαλαρότερες» καταστάσεις, ε τελειώνει και το εξάμηνο. Ένα μαθηματάκι για επανάληψη ακόμα και «θα πάψεις να τα ταλαιπωρείς». Θα έρθει η ώρα που θα σε ταλαιπωρήσουν αυτά (αν ήταν πραγματικά μαργαριτάρια, σήμερα θα ήσουν ζάπλουτος!).
«Ε μα σου αξίζει, τόσες πράξεις μας έβαλες να κάνουμε, τόσους πίνακες ν’ αντιστρέψουμε! Γιατί;» (κι εσείς ακούσατε…)
Γιατί…
«Γιατί με αυτόν τον τρόπο μαθαίνετε. Με αυτόν τον τρόπο «χτίζετε» τον εγκέφαλό σας. Με αυτόν τον τρόπο αντιλαμβάνεστε πώς μπορείτε να συνδυάζετε, τί «υφή» έχουν τα μεγέθη, πώς μπορείτε να λύνετε πραγματικά τα προβλήματα, όχι μόνο να ξέρετε να τα λύνετε στη θεωρία.
Δεν είναι θέμα οπισθοδρομισμού, ναι έχετε πάντα και θα έχετε πάντα από εδώ και πέρα υπολογιστές. Πιθανότατα ουδέποτε θα κάνετε στην πράξη πράξεις με το μυαλό. Αν όμως δεν το κάνετε, δεν «παιδευτείτε», δε θα χτίσετε ποτέ σας ένα μυαλό. Πρέπει να ξέρετε να λύνετε το πρόβλημα στους υπολογιστές, αλλά ταυτόχρονα να έχετε παιδευτεί να το λύσετε και στο χέρι. Πολλές φορές, πολλά διαφορετικά. Γι’ αυτό και μαθαίνουμε και τα δύο, όσο και αν απαξιώνετε το δεύτερο.
Σε αυτή τη ζωή υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων. Αυτοί που απλά εφαρμόζουν λύσεις που προϋπολόγισαν άλλοι γι’ αυτούς, με όλα τα θετικά και αρνητικά τους, και αυτοί που λύνουν πραγματικά και από μόνοι τους τα προβλήματα, προτείνουν νέες μεθόδους και λύσεις. Είναι καιρός να διαλέξετε σε ποιους θα ανήκετε. Σε φυσιολογικές συνθήκες και οι δύο κατηγορίες θα μπορέσουν να εργασθούν. Στην πράξη αποτελεσματική είναι η δεύτερη. Και στη ζωή, αποτελεσματική είναι μόνο η δεύτερη.
Μην υποτιμάτε την αξία και την ανάταση που χαρίζει το μολύβι και το χαρτί και οι αμέτρητες πράξεις επάνω σε αυτό. Στη μαθησιακή διαδικασία κανένας υπολογιστής δεν θα μπορέσει ποτέ να τα αντικαταστήσει. Στην ανάπτυξη των συνάψεων και της συνδυαστικής σκέψης είναι ασυναγώνιστα. Μπορεί να βαριέστε, αλλά όσα περισσότερα γράψετε και όσο πιο καθαρά και αναλυτικά τα γράψετε, τόσο λιγότερο κόπο θα καταβάλετε.»
Και τι κατάλαβες; Περιμένεις λιγότερα «μαργαριτάρια»; Όχι. Το μόνο σίγουρο είναι ότι γνωρίζεις εκ των προτέρων ακριβώς τί δρόμο θ’ ακολουθήσει ο καθένας. Με μαθηματική ακρίβεια μάλιστα. Κι όμως μπορεί κάτι απ’ αυτά, σε κάποιον απ’ αυτούς, να κάνει έναν «συνδυασμό», μια νέα «σύναψη» και όλα να οδηγηθούν, με μικρές αποκλίσεις στην αρχή, σε εντελώς διαφορετικό μονοπάτι. Άλλωστε αυτό δεν είναι και η πορεία; Μια καμπυλόγραμμη κίνηση μέσα στο χρόνο που αλλάζει συνέχεια κλίση ανάλογα με τις «δυνάμεις» που ασκούνται στο «αντικείμενο».
Έλα, παραδέξου ‘το, παραξενιά σου είναι κι αυτό, θα μπορούσες απλά να κάνεις τη δουλίτσα σου και να φύγεις, ήσυχα-ήσυχα, χωρίς να αναλώνεσαι και να στενοχωριέσαι…
Άντε, μπας και κάνεις και καμιά δουλειά γιατί με το να παρακολουθείς συνέχεια ημερίδες και να απαντάς σε σχόλια δεν πρόκειται να προχωρήσεις τίποτε…
Απ' την άλλη βέβαια, με τόση βαβούρα στο γραφείο, δουλειά πάλι δε γίνεται…
Και λυτρωμό δεν έχεις…