Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2009

The OXI day

Μου αρέσει ο χαρακτηρισμός της ημέρας στο ελληνικό εορτολόγιο της Microsoft. OXI day. Επίσης μου αρέσει που ο ορθογράφος κεφαλαιοποιεί απευθείας το m στο όνομα της εταιρίας, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα, μη γίνει κανένα λάθος και γραφεί Η εταιρία με μικρό μι. Τελικά, άραγε αυτή η ημέρα θα χαραχτεί στις μνήμες σαν «ημέρα του όχι», κατάλοιπο μιας ιδέας της ομάδας του Bill Gates, και θα ξεχαστούν όλα τα υπόλοιπα; Πολύ πιθανό ακούγεται, άλλωστε αν ρωτήσει κανείς τη «νέα γενιά», θ’ ακούσει πολλά ευτράπελα. Όχι πως γίνονται πιστευτά όσα προβάλλονται στην τηλεόραση ή κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, αυτά ως συνήθως είναι εσκεμμένα επιλεγμένα για να προκαλούν αίσθηση, να εντυπωσιάζουν ώστε να αποτελούν «είδηση». Αλλά να, τις προάλλες στο ιατρείο ενός παιδιάτρου, μια «ολική» δειγματοληπτική έρευνα απέδειξε πως οι γονείς κοκκίνιζαν ακούγοντας τις απαντήσεις των τέκνων τους.
Η απορία βέβαια δεν πηγάζει από κάποιο «αχαλίνωτο εθνικισμό», όπως σίγουρα θα σχολιάσει ένας «εκμοντερνιστής», πηγάζει από την απλή πεποίθηση πως η ιστορία θα πρέπει να είναι γνωστή, ειδικά όταν αφορά σε τόσο σημαντικά ζητήματα. Πηγάζει και από το γεγονός πως δεν είναι κακό να είναι κανείς περήφανος για προγόνους και να θεσμοθετεί μια ημέρα μνήμης, σε τελευταία ανάλυση, αυξάνει έτσι και η κοινωνική συνοχή. Άλλωστε τόσες «παγκόσμιες ημέρες» υπάρχουν, μια μέρα μνήμης για μια σημαντική καμπή της ιστορίας είναι απόλυτα λογική, απλά ίσως ενοχλεί τα σύγχρονα σχέδια ισοπεδωτικής ομογενοποίησης της υφηλίου. Πηγάζει τέλος από το γεγονός πως μπορεί η ιστορία να είναι γνωστή σε όλους, αλλά οι «θεματοφύλακες» και συνεχιστές της είναι πάντα αυτοί που παραμένουν στον τόπο των γεγονότων, γιατί η ιστορία είναι πάντα συνδεδεμένη με τόπους και πρόσωπα, όσο και αν τα διδάγματά της είναι διαχρονικά και «παγκόσμια».
Όμως είναι πολύ πιθανόν κάποιοι, κάποτε, να πιστεύουν πως την 28η Οκτωβρίου γιορτάζεται η λέξη «όχι». Μετά, ίσως δημιουργήσουν και την ημέρα του «ναι», για να μην μείνει παραπονεμένο και αυτό. Το θέμα είναι πάντως να μην ξεχάσει η ανθρωπότητα τί συμβαίνει τελικά, όταν κάποιος, επειγόντως και εναγωνίως, «χρειάζεται χώρο» για να αναπτυχθεί. Αν και ίσως ήδη έχει αρχίσει να το ξεχνά.
Ευτυχώς που ένα τηλεοπτικό κανάλι προβάλει κινούμενα σχέδια. Τα υπόλοιπα έχουν τις κλασικές γλυκανάλατες εκπομπές της πρωινής ζώνης, ατράνταχτα δείγματα της «πνευματικότητας» του σήμερα, ενώ τα χιλιοπαιγμένα έργα που προβάλλουν τα κρατικά, αν και πολύ πιο ενδιαφέροντα, σίγουρα έχουν καταντήσει βαρετά μετά από τόσα χρόνια. Σε τελευταία ανάλυση, «το μεγάλο κανόνι», ίσως και να αποτελούσε καλύτερο «φόρο τιμής».
Το πρωινό τελικά κυλά το ίδιο γλυκανάλατα, με τον αχνιστό ελληνικό στο φλιτζάνι και το «περισκόπιο» ανά χείρας. Καταντά μονότονο πάντως… σιωπηλό, ανιαρό και ενοχλητικά νωθρό…
Είμαι σίγουρος πως όταν ξεκίνησα σκεφτόμουν κάτι άλλο, αλλά η οθόνη του πιντιέι με οδήγησε εδώ...