Πέμπτη, 5 Νοεμβρίου 2009

Καρδιακό…

Παραλίγο. Και μάλιστα την ώρα που απεφασίσθη η ανανέωση των αντιγράφων ασφαλείας. Ο τούρκος ξεκίνησε ομαλά, όπως αναμενόταν, αλλά εκεί που κανείς θα περίμενε την υπέροχη ταπετσαρία του, αντ’ αυτού εμφανίζεται ο «φάκελος» με τα κείμενά του. Παράξενο. Κλείνοντας τον «φάκελο», μαύρη οθόνη. Γλάροι και κύκνος πουθενά. Τούτη την ώρα απλά κοιτάς απορημένος, δεν υποψιάζεσαι τι μπορεί να ακολουθήσει…
Κάτι λάθος θα έγινε. Επανεκκίνηση! Μα η σιγουριά ότι όλα θα πάνε σωστά τώρα, γρήγορα διαλύεται. Μετά τη γνωστή διαδικασία, κλείσιμο «φακέλου», πάλι εμφανίζεται μια μαύρη οθόνη, με ένα χρυσοκίτρινο βελάκι να περνοδιαβαίνει, διαγράφοντας τη φιδίσια τροχιά που του υπαγορεύει το ποντίκι, λες και το έχει πάρει η γάτα στο κατόπι. Κάπου εδώ ξεκινάνε τα τσιμπήματα, ένας βάρος στο στήθος, μια δυσκολία στην αναπνοή…
Ctrl-Alt-Del, επίκληση του task manager, δεν μπορεί, κάτι θα γίνει. Όλες οι «εργασίες» εκτελούνται κανονικά και τα παράθυρα δουλεύουν άψογα αναφέρει ο διαχειριστής. Και τότε πού είναι η οθόνη; ΟΕΟ; Πού το γνωστό περιβάλλον εργασίας; Επανεκκίνηση για δεύτερη φορά με τις ρυθμίσεις της τελευταίας «επιτυχούς εκκίνησης». Το βάρος μεγαλώνει. Όλα τα αρχεία βρίσκονται «ασφαλισμένα» σε αντίγραφα, όλα εκτός από την τελευταία πρόταση, αυτή που ζητείται γραμμένη σε κελάκια του εξέλ, με συγκεκριμένο αριθμό χαρακτήρων ανά παράγραφο, αυτή που μέσα σε δέκα λεπτά, γράφεις την παράγραφο και θες άλλη μισή ώρα για να τη χωρέσεις, με το νόημα που θες, στο κελί της… Καρδιακό; Καρδιοεγκεφαλικό έρχεται…
Ε, ε, έρχεται, διότι και στην τρίτη εκκίνηση την παράσταση κλέβει η… μαύρη οθόνη! Μαύρη χήρα που τον έφαγε τον τούρκο. Με τα μάτια κλεισμένα σφιχτά, το δισκάκι του λειτουργικού εισάγεται στο ντράιβ για να επιχειρηθεί επιδιόρθωση. Με μισή καρδιά, γιατί τα αποτελέσματα είναι αμφίβολα, η άλλη μισή άλλωστε έχει ήδη παραλύσει. Με ανάσα βαριά και χέρια και πόδια κομμένα. Βλέποντας τον πίνακα επιλογών, έρχεται η ιδέα: Επαναφορά του συστήματος σε παλαιότερη κατάσταση! Υπάρχει μία πριν από την εγκατάσταση της νέας έκδοσης «αντιβιοτικού», την περασμένη Κυριακή. Επιλογή, αναμονή, αναμονή, αγωνιώδης αναμονή, λες και πέρασαν αιώνες ένα πράμα…
Το σύστημα επανέρχεται. Γρήγορα στο φάκελο της πρότασης. Όλα στη θέση τους, όπως έπρεπε! και τα κελιά γεμάτα! Ανακούφιση. Το καρδιακό απεφεύχθη τελευταία στιγμή. Άμεση ανανέωση των αντιγράφων ασφαλείας. Ευτυχώς, η γκέισα βρίσκεται ήδη Ελλάδα και η αντικατάσταση του τούρκου είναι πλέον θέμα ημερών. Φρέσκα νέα. Στο μεταξύ, η προσπάθεια «αναβάθμισης» του γερομπισμπίκη απέβη χρονοβόρα. Η δοκιμαστική έκδοση των νέων παραθύρων αναβαθμίζεται μόνο με τα βιομηχανικά ατσαλοκουφώματα, και όχι με σπιτικά λουμίνια. Αναγκαστική επανεγκατάσταση των πάντων…
Και η ζωή συνεχίζεται…