Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009

Μικρά, καθημερινά εγκλήματα…

Και να θες να το αποφύγεις, δεν μπορείς. Τελεσίγραφον: «Καλά, εμείς θα έρθουμε»
Ε αφού θα έρθετε, ας γίνει ολοκληρωμένο το έγκλημα. Τί τρεις, τί τριάντα; Ένα μηδενικό διαφορά τώρα… Πφφφφ…
Οπότε από πρωί στη μαρινάτα, καλό δέσιμο, μη φύγει κανά κομματάκι δηλαδή και το ψάχνουμε… 3 ώρες ψήσιμο και το «λουκούμι» έτοιμο, ένα γκιούλμπασι να γλύφεις… και τσ’ αμασχάλες του κώλου σου που έλεγε κι' η νόνα μου.



Όπως πάντα φυσικά οι γνωστοί τρελοί έφεραν τούρτα και κεράκια. Τα τελευταία χώρεσαν οριακά, αλλά αυτό το πράμα σε τριάντα κομμάτια δεν κόβεται!



Κόβεται κόβεται, αρκεί να τραγουδήσει η ομήγυρης όλη μαζί δυνατά και να δώσει το σωστό τέμπο! Μετά από ένα ενδελεχές τοπογραφικό οι συνδαιτυμόνες ταΐστηκαν και γλυκάθηκαν, αλλά απείλησαν πως χωρίς μαργαρίτες δεν αποχωρούν…



Τα σέικερ ανά χείρας λοιπόν και τα ποτήρια στον πάγκο.
Και να θέλει ν’ αγιάσει κανείς, δεν μπορεί, ειδικά άμα έχει μπλέξει με μουρλοπαντιέρες…