Τετάρτη, 29 Μαρτίου 2006

Ωραίααααααα……

Τώρα λοιπόν που ξεκαθαρίσαμε τα πράγματα, και το ταξίδι στην σελήνη είναι μια πραγματικότητα και όχι μεγαλεπήβολο σχέδιο του μέλλοντος, και η φλόγα που βγαίνει από την ρουκέτα είναι κιτρινοκόκκινη, όπως της αρμόζει, και όχι ροζ με στρας, μπορούμε να γυρίσουμε ήσυχα-ήσυχα στην καθημερινότητά μας, η οποία δεν μας εγκατέλειψε ποτέ είν’ η αλήθεια…
Ξεκίνησε λοιπόν η αντίστροφη μέτρηση για την γιουροβίζιον. Άντε και αποφασίσαμε να στείλουμε την μεγάλη εθνική μας σταρ. Άντε και να αποδεχτούμε ότι στην ηλικία της είναι ανίκανη να ανταπεξέλθει στις απαιτήσεις ενός χορευτικού πάνω στην σκηνή και συνεπώς ας πάει με την μπαλάντα της, άντε και ξέρουμε ότι δεν θα πάρουμε ξανά την γιουροβίσιον αφού την πήραμε πέρσυ (τόσα χρόνια χτυπιόμασταν, την πήραμε και εμείς μια φορά και μεγαλοπιαστήκαμε) τα καραγκιοζιλίκια με τις περιοδείες, τα μπλουζάκια και τα λοιπά τι τα κάνουμε; Για να δικαιολογήσουμε μερικώς αυτό το τεράστιο έλλειμμα με βάση το οποίο ο καφές μας ακριβαίνει κάθε μέρα, αλλά ο μισθός μας μένει ίδιος; Δεν μας φτάσαν οι ολυμπιακές παράτες θέλουμε και γιουροβιζιονικές παράτες; Αλλά ξέχασα.. η Ελλάδα έχει Έλληνες δύο ταχυτήτων… αυτών που «πάνε μπροστά» και αυτών που πάνε με την «ραλλύ»

Εδώ ο κόσμος χάνεται λοιπόν και κάποιοι μετακομίζουν! Προσπαθώντας να λύσω το πρόβλημα της KVούλας μας, έχω να προτείνω διάφορες λύσεις όπως:

H αποδοχή του μενίρ της ως έχει:

η μετατροπή του σε ντολμέν:

ή η ριζοσπαστική λύση της ενοικιάσεως ενός άλλου σπιτιού με περισσότερους χώρους για μενίρ!!!!

Κατά τα άλλα, κλείνοντας την παρένθεση του νέου Fenx, πρέπει να παρατηρήσω ότι μπήκαμε πλέον κανονικά στην άνοιξη. Ο καιρός ζέστανε (γιατί δεν περίμενε μέχρι το καλοκαίρι.. τι του φταίω;;;), ο ήλιος λάμπει (καλό αυτό, δεν με πειράζει αν δεν έχει ζέστη) αλλά το χειρότερο… ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΕΧΟΥΝ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΚΙΤΡΙΝΑ! Έλεος, όχι άλλη γύρη. Θα με πιάσουν τ’ αλλεργικά μου! Αυτό σε συνδυασμό με την ζέστη με σκοτώνει! Τουλάχιστον να έχει λίγο αεράκι. ΑΠΑΛΟ αεράκι, όχι να μας πετάξει όλη την γύρη επάνω μας! Δεν σχολιάζω βέβαια το αμάξι μου… Εγώ πράσινο το αγόρασα, αλλά είτε το βλέπω καφέ τον χειμώνα με τις βροχές, είτε κίτρινο την άνοιξη. Ένα καλοκαίρι το βλέπω στο χρώμα του και αυτό μόνο όταν δεν πηγαίνω εκδρομή :p
Πάντως η αλήθεια είναι ότι κατά τις 2 με 3 το μεσημέρι, με το απαλό αεράκι να φυσά, είναι όμορφη η βόλτα μέσα στο «δάσος» μας. Όταν με το καλό «χωρίσω» με τον ΝΚ (που θα το κάνω, είναι θέμα χρόνου, αλλιώς θα γίνει θέμα ψυχικής υγείας) αυτές οι βόλτες θα μου λείψουν αφάνταστα. Τι μου είπε προχτές το άτομο… Θα πάρουμε λέει ένα άρθρο από τα ρωσικά, θα το μεταφράσουμε και θα το στείλουμε για δημοσίευση επειδή θα κάνουμε και ένα δεύτερο μετά…

Όχι άλλο κάρβουνοοοοοο…


Άντε 15 και σήμερα… άντε…