«Μπλόκ»…

Ευτυχώς κράτησε λίγο. Λίγο αλλά «καλό». Θες το αναπάντεχο μπουρίνι που αντιμετώπισες με πουκαμισάκι, αφού εκατό χιλιόμετρα μακριά που απέχει το σπίτι απ’ το φιντανοτροφείο ο καιρός ήταν εντελώς διαφορετικός για να είσαι προετοιμασμένος κατάλληλα, θες ότι είχες τον άρρωστο και στην οικογένεια αλλά και στο «ακροατήριο», υποχρεώθηκες σε δύο ημέρες πλήρους νηστείας και αποχής από το φαγητό. Το στομάχι δε δεχόταν τίποτε πέραν του νερού. Ο πυρετός κράτησε ακόμα λιγότερο. Δύο ημέρες ανάπαυση και πίσω στα καθημερινά.
Απ’ όπου «έλειψες»! Βλέπεις παρότι ενημέρωσες τον μοναδικό που βρήκες την Τετάρτη το πρωί, κανένας δεν γνώριζε γιατί δεν πήγες για δυο ημέρες! Απέφυγες το καυστικό σχόλιο που ήρθε στο μυαλό: «έμεινα σπίτι μπας και κάνω καμιά δουλειά γιατί με τη φασαρία εδώ μέσα…»
Αναπάντεχα μεσημεριανά νέα και ευχάριστη στιχομυθία. Επικοινωνείτε σπάνια, αλλά σήμερα οι αποκρίσεις ήταν «μεσ’ την καλή χαρά» και ίσως η πρώτη φορά που διακατέχονται από τόσο κέφι. Κέφι το οποίο πραγματικά απολαμβάνεις – σε πιάνει εξ’ απήνης – και το οποίο αιτιολογείται απόλυτα από τον επικείμενο γάμο.
Κέφι το οποίο διαλύεται από τον υποψήφιο, ο οποίος αναφέρει πως θα καθυστερήσει η εργασία του διότι δε διαθέτει «υφιστάμενο» να την πραγματοποιήσει. Κάποιο τμήμα αυτού του εκμοντερνισμού σου είχε διαφύγει! Ουδέποτε ενέκρινες ή ζήτησες από κανέναν υπερβολικούς ρυθμούς – τους καταδικάζεις άλλωστε. Αλλά από τους φυσιολογικούς ρυθμούς που ζητάς, μέχρι τους μηδενικούς ρυθμούς που βλέπεις υπάρχει μεγάλη απόσταση. Ιδεολογική μάλλον, αλλά αυτά προφανώς και είναι ψιλά γράμματα σήμερα. Ιδεολογική θα είναι μάλλον και η ένστασή σου στο γεγονός της αδυναμίας εξεύρεσης ενός απλού κατσαβιδιού σε ένα εργαστήριο που διαθέτει πιστοποίηση! Άλλωστε εκεί «δεν μπορείς να βρεις ποτέ τίποτε». Μόνο την πιστοποίηση… Απ’ την άλλη, ποτέ δεν έτρεφες αυταπάτες περί σημασίας της «πιστοποίησης»...
Πάντως πρέπει να παραδεχτείς πως δεν μπορεί να φταίνε μόνο αυτά που το κέφι έχει εξαφανιστεί εντελώς και μονίμως. Ο συγγραφικός οίστρος παραμένει μηδενικός. Τρείς παραγράφους ανά εβδομάδα είχες υποσχεθεί. Δε χρειάζεται να «τρέξεις» παραπάνω, μέχρι το Σεπτέμβρη η ανασκόπηση θα είναι έτοιμη. Επί μία ώρα όμως συσκέπτεσαι με τον εαυτό σου για τη δομή και το περιεχόμενο μιας και μόνο πρότασης. Μα πώς είναι δυνατόν να μην μπορείς να εκφράσεις το αυτονόητο περί των πλεονεκτημάτων χρήσης των φυσικών ορυκτών στις διεργασίες προσρόφησης! Άλλη μισή για μια λέξη που σου έρχεται στο μυαλό το πρώτο γράμμα της και η φράση στην οποία ανήκει αλλά αυτή η ίδια αρνείται πεισματικά να εμφανιστεί στο προσκήνιο. Εκεί και τα παρατάς, αποφασίζεις να φύγεις, ν’ αλλάξεις εντελώς παραστάσεις μπας και επιστρέψει λίγη από τη «φυσιολογική» διάθεση. Εις μάτειν. Τουλάχιστον αν και ξεκίνησες πάλι για μια μικρή βόλτα που θα συνδύαζες με μια «απογευματινή δουλίτσα», κατέληξες για καφέ, μπύρες και «κους κους» μέχρι το βράδυ. Έχουν γλυκάνει πια τα βραδινά και είν’ ευχάριστη η παραμονή εκτός σπιτιού. Καφέ, μπύρες και ξηρούς καρπούς! Χμμμ… Τελικά το στομάχι παραέφτιαξε μέσα σε μια και μόνο ημέρα! Ευτυχώς, γιατί είναι μαρτύριο να είσαι κλεισμένος σε τέσσερεις τοίχους τέτοια εποχή.

Έχει ο καιρός γυρίσματα…

Εκεί λοιπόν που μέσα σε μια βδομάδα έβαλες τα κοντομάνικα, να ‘σου και η βροχή. Καταρράκτες! Κοιτώντας το θερμόμετρο εξωτερικής θερμοκρασίας εκπλήσσεσαι από την αναγραφή του «δώδεκα». Δώδεκα; Κι εσύ είσαι με σκέτο πουκαμισάκι. Οϊμέ, άρρωστος θα γυρίσεις. Μπας και περνάς και κοντά από κανά χοιροτροφείο για να βρεθείς εντός του κλίματος των ημερών ή μόνο ορνιθοτροφεία (και φιντανοτροφεία) υπάρχουν στην περιοχή;
Τελικά όμως απεδείχθη «καλοκαιρινό μπουρίνι», παρότι ο αέρας λυσσομανάει.
Θάλασσα τρικυμιώδης αλλά η βροχή έχει κοπάσει. Ο αέρας, παρότι δυνατός, ευχάριστος. Η αίθουσα ζεστή. Η ζέστη ανεβαίνει επικίνδυνα ορισμένες στιγμές…

Αυτή η κουτοπονηριά…
Και η πίστη πως το αλεπουδάκι μπορεί να είναι πιο έμπειρο της αλεπούς…
Ωριαίο κενό, έληξε ταχύτερα του αναμενόμενου το δεύτερο τρίωρο. Άσε που αν το αλεπουδάκι δεν το ‘παιζε «έξυπνο» θα είχε λήξει ακόμα νωρίτερα…
Πλησιάζει το κουραστικότερο τρίωρο όλων. Κάθε βράδυ Τρίτης πραγματικά αισθάνεσαι πως χρειάζεσαι διακοπές. Μόνιμες ίσως;

Βγήκε το office 2010;

Γιατί μέσα σε 3 μέρες,

54 το αναζήτησαν :p

Ζέστη…

Ζέστη; Μα ούτε καν πέντε μέρες δεν είναι που αντελήφθης πως «κατηφορίζουμε για καλοκαίρι», πώς άρχισε κι όλας το καλοκαίρι; Η αλήθεια είναι πως δε θυμάσαι ποτέ να πέταξες το «μαλλινάκι» και τη ζακετούλα πηγαίνοντας κατευθείαν, μέσα σε μια εβδομάδα και μόνο, σε κοντομάνικο! Παράξενο...
Ίσως ο καιρός ν’ ακολουθεί βέβαια το «πολιτικό θερμόμετρο» που εκτινάσσεται στα ύψη! Κατά την μετάφραση των ΜΜΕ φυσικά, τα οποία στην πράξη είναι η μόνη μας συσχέτιση με το τι συμβαίνει στην κοινωνία μας, γύρω μας. Αλήθεια τί ποσοστό από τους πολίτες δε θα ζούσε κλεισμένο μέσα σε έναν εντελώς «απομονωμένο» μικρόκοσμο, αν δεν υπήρχαν και αυτά; Μεγάλο (για να μην πεις όλοι) λογαριάζεις, αν σκεφτείς πως οι περισσότεροι δεν έχουν ούτε χρόνο, ούτε διάθεση ν’ ασχοληθούν με τα «κοινά». Αλλά αυτό δε σημαίνει πως οι περισσότεροι (για να μην πεις όλοι) δεν έχουν καν τη δυνατότητα διασταύρωσης της πληροφορίας στην καθημερινότητά τους; Αυτό δε σημαίνει ότι τα ΜΜΕ «φτιάχνουν» (καλά-καλά, έχουν τη δυνατότητα να φτιάξουν, μην παρεξηγείσαι) την επικαιρότητα; Αυτό λοιπόν δε σημαίνει πως «ανεβάζουν» το «πολιτικό θερμόμετρο» και όχι πως αυτό «ανεβαίνει» από μόνο του; Χμμμ κάπου στην μέση αυτού του φαύλου κύκλου μπορεί να είναι και η αλήθεια.
Τελικά όμως όλες οι πολιτικές «συζητήσεις» (για να μην πεις «οι παράλληλοι μονόλογοι»), ξεκινάνε από μια πραγματική βάση και στη συνέχεια «ωραιοποιούν οπτικές γωνίες» (για να μην πεις «τα συμφέροντα που εξυπηρετούν») παρουσιάζοντας τα πράγματα όπως βολεύει την κάθε πλευρά, μόνο και μόνο για να πολώσουν χειραγωγημένους πολίτες, ή οπαδούς, ή απλά ανενημέρωτους ακόλουθους του συμφέροντος, χωρίς στην πράξη να αναλύουν το σύνολο των παραμέτρων και να διευκρινίζουν τους μηχανισμούς δράσης τους ώστε να προτείνουν σαφείς γραμμές μηχανισμών μέσα από τους οποίους θα επιτύχουν σαφέστατα καθορισμένους στόχους. Κι ύστερα μιλάμε για διαφάνεια. Λες και είναι δυνατόν να την «κατακτήσουμε» αν πρώτα δεν ξεκινήσουμε απ’ τη διαφάνεια των λόγων και των πρακτικών μας. Κουκιά μετρημένα η καταγραφή και η ανάλυση, όμως προτιμότερο να παίζεις με την ελπίδα και την ανάγκη. Βλέπεις τις περισσότερες φορές η πραγματικότητα δεν τιμά τους πολιτικούς μας. «Πολιτική για τον πολίτη» λένε, αλλά πως είναι δυνατόν να κάνει πολιτική για τον πολίτη ένας επαγγελματίας πολιτικός; Αφού είναι επαγγελματίας, βάζει το επάγγελμά του άνω του πολίτη και το επάγγελμα σήμερα, με τη σημερινή νοοτροπία, απαιτεί μεγιστοποίηση κερδών, ε ποιοι πληρώνουν περισσότερα και άμεσα λοιπόν; Σίγουρα δεν πιστεύεις πως πρόκειται ποτέ να υπάρξει πολιτική για τον πολίτη όσο οι πολιτικοί είναι καριερίστες ε; Ή μήπως πιστεύεις πως ο καριερίστας μπορεί ποτέ να είναι και Άνθρωπος; Πολλά «αντικρουόμενα συμφέροντα» ανάμεσα στις δύο έννοιες (άσε που ο καριερίστας δεν είναι σφαιρικός για να κυριχθεί Άνθρωπος) και δύσκολες οι ισορροπίες, ειδικά όταν δεν καθορίζονται από την απλότητα των μεγεθών, αλλά άπτονται της πολυπλοκότητας του ανθρώπινου εγκεφάλου.
Παρόλ’ αυτά, ξεκίνησε ουσιαστικά η «προεκλογική περίοδος» που θα μας οδηγήσει στις κάλπες. Μέσα από μια απαξίωση του πολιτικού συστήματος, η οποία πραγματικά ενδιαφέρον έχει να αναρωτηθεί κανείς ποιους εξυπηρετεί τελικά. Γιατί καλό είναι να έχουμε «άποψη» περί των πράξεών μας και να θεωρούμε πως με την τάδε πράξη μας εμείς θέλουμε να «δείξουμε» αυτό ή το άλλο, αλλά στην πράξη, και για να λειτουργήσει η κοινωνία, έχει θεσπισθεί ενιαίος μεταφραστικός μηχανισμός. Και όσο και αν βαυκαλιζόμαστε και αρεσκόμαστε να δίνουμε «μοναδικό» και «προσωπικό» χρώμα στις πράξεις μας, αυτές, όταν αφορούν στο σύνολο, μεταφράζονται με βάση τους κανόνες που διέπουν την κοινωνία και με βάση αυτή τη μετάφραση και μόνο καθορίζεται το τί πρόκειται να συμβεί, σε οποία εικονική σφαίρα κι αν βρισκόμαστε εμείς.
Έτσι λοιπόν, στον απόηχο των φοιτητικών εκλογών, ξεκινάει η περίοδος των ευρωεκλογών. Και ο καθένας προσπαθεί να δείξει όπως τον βολεύει (μα γιατί τόση άρνηση για την απλή πραγματικότητα;) τα πρώτα αυτά αποτελέσματα. Ποια αποτελέσματα; Τα είκοσι διαφορετικά που δίνει το κάθε κόμμα; Μα είναι δυνατόν να πάρει κανείς στα σοβαρά το «φοιτητικό κίνημα» όταν αυτό δεν μπορεί, όχι να συμφωνήσει, αυτό θα ήταν πολύ μεγάλο βήμα, αλλά απλά να δώσει ενιαία αποτελέσματα; Γιατί, ας μην κοροϊδευόμαστε, αυτό και μόνο αυτό σημαίνει πως δεν είναι ικανό να εγγυηθεί τη δημοκρατία μέσα στους κόλπους του! Δε σέβεται το θεσμό των ίδιων των εκλογών! Αν τον σεβόταν (ε καλά, προφανώς και κανένας δεν τον σέβεται πλέον, αποτελεί άλλωστε τροχοπέδη), θα έκανε τα πάντα ώστε να τον οδηγήσει στη σωστή λειτουργία του και να αναδείξει «μοναδικά» αποτελέσματα. Θα μου πεις βέβαια πως τα ίδια κάνει και η βουλή των ελλήνων, πέντε κόμματα, πέντε πορίσματα. Τουλάχιστον αυτά είναι «οπτικές», όχι κουκιά μετρημένα (ναι, καλά, λες και τα «στοιχεία» δεν είναι κουκιά μετρημένα). Οι κάλπες όμως έχουν μέσα κουκιά μετρημένα, μήπως και ν’ αρχίσουμε ν’ ανησυχούμε για τη νέα «μαθηματική θεωρία» που απορρέει από αυτά; Ίσως ν’ αρχίσουμε ν’ ανησυχούμε για την πορεία της «δημοκρατίας» και για το πρόσωπο που αυτή θα αποκτήσει στα χρόνια που οι πρωτεργάτες του φοιτητικού κινήματος θα μετατραπούν σε πρωτεργάτες του πολιτικού σκηνικού; Ή μήπως πλέον η «δημοκρατία» έχει φτάσει σε ένα επίπεδο που δεν μπορεί να προσφέρει κάτι; Σε όλο αυτό το σκεπτικό βέβαια έχει τεθεί ως βάση πως αυτό που βιώνουμε σήμερα αποτελεί δημοκρατία, κάτι για το οποίο φυσικά έχεις πολύ μεγάλους ενδοιασμούς. Δημοκρατική φεουδαρχία τ’ ονομάσατε κάποτε, αν και δεν είσαι καθόλου σίγουρος πως δεν αποτελεί «μοναρχία» μιας έννοιας που κρύβεται πίσω απ’ τα «πολιτικά πρόσωπα»…
Το σίγουρο πάντως είναι πως ξεκίνησαν οι ζέστες, απ’ όπου και αν το δεις. Σε λίγο κινδυνεύεις να βγεις με λινό πουκαμισάκι ντε. Και όχι τίποτ’ άλλο, αλλά ολόκληρο τριήμερο που θα μπορούσες να πας στη νυφούλα (την έδειχνε σήμερα και η ΕΤ1, κόντεψε να δείξει μέχρι και το πατρικό της μάνας σου, δίπλα πέρασε, το δικό σας, πάνου πάνου, δεν περίμενες φυσικά καν να το προσεγγίσει), τώρα είναι χαμένο λόγω της εκλογικής μάχης. Και πραγματικά αναρωτιέσαι μήπως ήταν εντελώς εσκεμμένη η επιλογή του χρόνου των εκλογών μιας και όπως και να το κάνουμε η «αποχή» θα διευκολύνει τα δημαγωγικά επιχειρήματα εσωτερικής κατανάλωσης…

Μηδέν εις το πηλίκο λοιπόν…

… συνεχίζοντας την διατύπωση των «τριών τελειών». Κουραστική αυτή η αίσθηση. Του να μην βρίσκεις ενδιαφέρον σε τίποτε. Σε τίποτε ή στο «τίποτε»; Εξαρτάται…
Έλα τώρα, μην παραπονιέσαι, χτες δεν ξεκίνησες για μια απλή βόλτα στις έξι το απόγευμα και κατέληξες να πίνεις μπύρα, καφέ, μπύρες, με παρέα αυξανόμενη με ρυθμό ένα άτομο ανά ώρα, μέχρι τις έντεκα το βράδυ; Αν δεν είχε ζέστη θα είχες πουντιάσει είν΄ η αλήθεια! Αλλά και το να πουντιάσεις «σταθερά» θα ήταν. Κανείς δεν είπε ότι δεν περνάς ευχάριστα, περί της ουσιαστικότητας η φιλοσοφική αναζήτηση. Έλα τώρα, δεν είναι ουσιαστικοί οι φίλοι; Είναι, αλλά τώρα διερευνούμε την ουσιαστικότητα της ζωής…
Ναι, εσύ και οι μόντυ πάιθονς, καναν’ άλλο δεν ξέρω…
Πάντως μια «αλλαγή» ήταν πως το τελευταίο άρθρο που κλήθηκες να κρίνεις ήταν ευρωπαίου. Επιτέλους αγγλικοί χαρακτήρες που απεικόνιζαν αγγλικό κείμενο. Όχι ασιατικό. Τί λες; Αποφάσισαν οι ευρωπαίοι να γράψουν επιτέλους άρθρο; Έχουν γεμίσει τα περιοδικά με ασιατικού τύπου αγγλικά! Αυτή τη φορά η δουλειά δεν διήρκησε περισσότερο από μία ημέρα! Και επιπλέον για πρώτη φορά δεν παρουσιαζόταν «έλλειμμα θεωρητικού υπόβαθρου»! Να είδες; Να μια αλλαγή! Ναι αλήθεια, τόσο ουσιαστική αλλαγή πως και δεν την είχες προσέξει βρε παιδί μου; Την πρόσεξες! Ήταν η πρώτη φορά που τα σχόλια περιορίστηκαν σε πέντε γραμμές!
(…)
Αλλαγή θα ήταν να σταματήσετε να μετράτε και να επικεντρωθείτε στην έρευνα. Τότε να δεις πόσα σοβαρά αρθράκια θα έγραφαν οι ευρωπαίοι. Όταν όμως αναλώνονται στο να μετράνε και να αποδεικνύουν το «συμφέρον», το υλικό προόδου είναι μηδενικό. Έλα τώρα, δεν μπορείς να μηδενίζεις όλη αυτή τη δουλειά με τα τοξικά! Τουναντίον, σημαντική είναι. Αλλά καταλήγει να είναι εμπόριο! Φέρνει μεν χρήματα αλλά ούτε προάγει κάτι, ούτε έχει κανένα άλλο αντίκρισμα τελικά. Αναλώνει τον χρόνο ολόκληρου εργαστηρίου και στο τέλος δεν υπάρχει υλικό! Μηδέν εις το πηλίκο… Να αρθρογραφείτε στον ύπνο σας!
Δε σου πάει το χιουμοράκι των 12:00 ν’ αλλάξεις ώρα!
Χιούμορ ξεχιούμορ, τελικά αναλώνεσαι στο πέρα δώθε και τη συνεχή αναβολή. Αααα, πρώτα η δουλειά και μετά η διασκέδαση! Α, η έρευνα είναι διασκέδαση, γι’ αυτό δε διασκεδάζεις πλέον στους χώρους εργασίας! Ξεκόλλα πια από αυτό το χιουμοράκι, δε σου πάει λέμε. Σε διαβάζει και ο κόσμος, τί θα λέει;
Ναι, αλήθεια, τί θα λέει; Γιατί τα γράφεις όλα αυτά; Για να διαβαστείς; Έτσι λέει η εκδότης σου (λέμε τώρα γιατί για να έχεις εκδότη πρέπει να έχεις και κάτι να σου εκδόσει, κι εσύ βαριέσαι τα πάντα!), γράφεις για να διαβαστείς, αλλιώς δεν θα δημοσίευες στο διαδίκτυο όλ’ αυτά! Μμμμ ναι, κάποια πράγματα που γράφεις πιστεύεις ότι έχουν ενδιαφέρον για να διαβαστούν από τον κόσμο (κατέβα). Άλλα όμως; Αυτή την αμπελοφιλοσοφία για παράδειγμα γιατί να αναλωθεί να την διαβάσει ο οποιοσδήποτε; Γιατί ίσως μπορεί να βοηθήσει τον ιστορικό του μέλλοντος που λέει κι ο Σωτήρης; Α, εντάξει, άμα είναι θέμα ιστορίας! Δεν ήξερα πως όλα αυτά αποτελούν κοσμοϊστορικά γεγονότα! Κατέβα λέμε, σιγά μην ενδιαφερθεί ο ιστορικός του μέλλοντος γι’ αυτά.
Θα ενδιαφερθεί, το μέλλον αποτελεί αιτιοκρατικό αποτέλεσμα του παρόντος, όπως και το παρόν αποτελεί αιτιοκρατικό αποτέλεσμα του παρελθόντος και μόνο μέσα από αυτό μπορεί να γίνει αντιληπτό. Δε βάζεις μυαλό έτσι; Σοβαρολογείς, αυτό το σύγγραμμα θα το δημοσιεύσεις! Κοίτα να δεις, μέχρι να πατήσεις το μαγικό κουμπάκι, πάντα έχεις τη δυνατότητα να μήν το κάνεις.
Ξανασκέψου ‘το τότε! Γιατί; Τι νόημα έχει; Μα δεν έχει! Μηδέν εις το πηλίκο είπαμε!

Απ’ Οκτώβρη καλοκαίρι…

Ανοιχτά παράθυρα, δροσερός αέρας, εντάξει, λίγο ψυχρός ορισμένες στιγμές, αλλά ευχάριστα ανεκτός. Η θάλασσα έχει μια ευχάριστη ηρεμία, κατάφωτη από το λαμπερό ήλιο 'κει πάνω στο στερέωμα. Χμμμ, μυρωδιά κοπριάς πλησιάζοντας το φυντανοτροφείο. Έντονη. Όπως πάντα. Σε λίγο θ’ αρχίσουν οι μύγες. Άρχισαν. Παντού ανθισμένα λουλούδια (η παπαρούνα αδιάφορη φέτος) και η αίσθηση του κίτρινου κυριαρχεί.
Ανοιχτά παράθυρα ε; Ευχάριστο αεράκι στο πουκάμισο; Τελικά πήραμε τον κατήφορο για καλοκαίρι. Ήταν τόσο απότομο ή απλά άργησες να το συνειδητοποιήσεις; Θα μου πεις: κατήφορο για το καλοκαίρι; Πότε; Μα… προχτές δεν ήταν Σεπτέμβρης και μόλις γύρισες; Εντάξει, δέκα μέρες Χριστούγεννα και δέκα Πάσχα σίγουρα πέρασαν, άρα δεν ήταν προχτές, ήταν πριν 20αήμερο, ε βάλε και άλλες δέκα μέρες τζόγο για τα διαδικαστικά… απ’ Οκτώβρη καλοκαίρι;
Ποιόν Οκτώβρη; Μάης είναι…
Α ναι… Μάης… Έχει ήδη τελειώσει το πρώτο και τώρα τελειώνει το δεύτερο εξάμηνο. Σαν νά ‘χεις δίκιο… Μέσα σε ένα μήνα όλ’ αυτά; Πώς λέμε εννιά σε ένα; Στο ενδιάμεσο παντρεύτηκε και ο «αγαπημένος» σου παίκτης. Ο Altair… Ναι… Πότε; Τα Χριστούγεννα; Α προχτές δηλαδή… Τόσο μακριά… Παράξενο μέγεθος ο χρόνος, τόσο απόλυτα ορισμένος και τόσο σχετικά αντιληπτός… Άντε και σε τέσσερις βδομάδες (μεθαύριο) Ιόνιο… Όχι φέτος, φέτος έχει εκλογές, μην ξεχνιέσαι… Μα καλά, βαλτοί είναι κι αυτοί, εκλογές στο τριήμερο; Για να μην πούμε εκλογές κατακαλόκαιρο… Ποιό καλοκαίρι βρε; Φθινόπωρο δεν είναι; Όχι, τά ‘παμε, κατηφορίζουμε για καλοκαίρι, μην ξεχνιέσαι, ανοιχτά παράθυρα δεν είπαμε; Α ναι…
Όπως πάντα η χτεσινή Δευτέρα εποικοδομητική. Χαλάλι ο διαρκής πονοκέφαλος. Εντελώς διαρκής όμως ε; Το πάει για τριήμερος… Τέλος πάντων, εποικοδομητική (μέσα στo οριακό επίπεδο βέβαια που θα μπορούσε να κινείται), σήμερα όμως; Τρομάζεις με όσα προβλέπεις πως θα επακολουθήσουν έτσι δεν είναι; Παραδέξου το! Μμμ ναι… Ορισμένες φορές δεν υπάρχει λυτρωμός… Πρέπει να ξεχερσωθεί το χωράφι για να ξαναβγάλεις μια καλή παραγωγή. Και αυτό είναι «μη-επιθυμητό» απ’ ότι φαίνεται. Κι έτσι αναγκαστικά υπομένεις στωικά στα πασαλείμματα…
(Οι τρεις τελείες τελικά έπρεπε να τιτλοφορείται αυτό…)
Νες; Όχι, Φραπέ! Έκπληξη ή επιδοκιμασία ήταν αυτό στο βλέμμα της κοπελιάς στο κυλικείο; Ναι πρέπει να το συνειδητοποιήσεις, κατηφορίζουμε για καλοκαίρι. Άπαξ και αντικατασταθεί ο νες απ’ το φραπέ, τελείωσε το πανηγύρι. Και τι έγινε λοιπόν τόσους μήνες; Σχεδόν τίποτε… Μηδέν εις το πηλίκο…
Καλοκαίριασε, και ο Οκτώβρης δεν έχει βγει ακόμα, τί να πεις…

Απογευματινός περίπατος

Οι αλλαγές καιρού πέφτουν βαριές. Αλλά τί είναι αυτό το πράγμα των τελευταίων ημερών που δε λέει να σταθεροποιηθεί; Τελικά δεν μπορείς ν’ αποφασίσεις αν κάνει ζέστη ή κρύο! Βόλτα μεγάλη μέσα στο σούσουρο της οδού των ρεμαλιών για να ξορκιστεί «το κακό». Όπως και να το κάνουμε είναι αναζωογονητική κι ευχάριστη, ειδικά τώρα που «ομόρφυν’ η φύση», όχι βέβαια όσο η ήρεμη θάλασσα με τα βραχάκια, αλλά σίγουρα επιδρά θετικά. Φτάνοντας στην πλατεία ο αέρας γεμίζει από τη βουή του κόσμου. Παιδιά που παίζουν, μεγάλοι που παίζουν. Μπάλα, μήλα, σχοινάκι οι μεν, τάβλι, χαρτιά οι δε.
Πάντα αυτή η περιοχή ήταν γεμάτη βουή. Πριν από μια εικοσαετία οι συμμαθητές και φίλοι, σήμερα άλλοι συμμαθητές και φίλοι. Δεν παίρνει πολύ χρόνο όμως ν’ αναρωτηθεί κανείς γιατί σήμερα δεν καταλαβαίνεις κουβέντα. Πιο φυσιολογική θα ήταν μια μίξη από κατανοητές και ακαταλαβίστικες φράσεις, όμως τελικά οι κατανοητές «απέχουν». Γιατί άραγε;
Στις καφετέριες βέβαια το ποσοστό αντιστρέφεται. Όχι εντελώς, και αυτό παράταιρο θα ήταν, αλλά πάντως αντιστρέφεται.
Ύστερα από μιάμιση ώρα περιπάτου και ενώ έχει ήδη αποφασισθεί η επιστροφή, τυχαία η συνάντηση με φίλο. Έναν από τους δύο που υπήρχαν ουσιαστικές πιθανότητες να βρεθεί στα μέρη εκείνα, έναν από τους παλιούς εκείνους συμμαθητές που γέμιζαν κάποτε με τη δική τους βουή τα μέρη αυτά. Οι υπόλοιποι έχουν όλοι μετακομίσει, και σπίτια, αλλά και συνήθειες. Όχι ότι δεν υπάρχουν πάντα πιθανότητες να συναντήσεις ένα μη-αναμενόμενο πρόσωπο στο πιο αναπάντεχο σημείο. Στην πράξη όμως μόνο ένας από τους δύο βρίσκεται συνήθως εκεί. Έτσι η βόλτα παρατάθηκε για ακόμα μία ώρα με συζήτηση και καφεδάκι στο μαγαζί «της μισής τιμής». Διότι τώρα με την κρίση, εμφανίστηκαν που και που και ταμπέλες που αναγράφουν με μεγάλα γράμματα: «Κρίση; No problem» και από κάτω διαλαλούν την πραμάτεια τους αναφέροντας τιμές μισές απ’ αυτές των παραδιπλανών.
Βραδινή επιστροφή στο σπίτι αλλά και στην «επικαιρότητα». Η οποία, μετά από μια μεγάλη περίοδο ενασχόλησης με σκάνδαλα και κρίση, συμπεριέλαβε και τη γρίπη στις θεματικές της ενότητες. Μόνο που και εδώ εύκολα παρατηρεί κανείς τον παραλογισμό με τον οποίο «ενημερώνεται» και «δραστηριοποιείται» το «κοινό». Έχει καταλήξει να είναι σημαντικό το πώς θα ονομαστεί, όχι το τί είναι και τί πρέπει να γίνει. Βλέπεις, η ονομασία «η γρίπη των χοίρων» για το ευρύ κοινό δεν υποδηλώνει την προέλευση και μια βάση συζήτησης, αλλά πλέον μεταβάλλει τις εμπορικές δραστηριότητες. Το ίδιο ισχύει και για το όνομα «γρίπη του Μεξικού». Και έτσι τελικά, αντί να ασχοληθεί κανείς με την ουσία, ασχολείται με τα trademarks, τα οποία και αποδεικνύονται, όπως ίσως και ένα σωρό άλλα ανούσια θέματα απ’ ότι φαίνεται, ανώτερα από την υγεία του κόσμου. Ανώτερα και από την πραγματική του πληροφόρηση. Και αν μη τι άλλο καταδεικνύουν για ακόμα μια φορά πόσο ανώριμα και ανούσια έχει διδάξει τον κόσμο να σκέφτεται όλο αυτό το σύστημα «παροχής πληροφοριών» μέσω της διαφήμισης, που αντί να ενημερώνει, φέρει μέσω «παιγνίων» λόγου ή εικόνας διάφορα υποσυνείδητα μηνύματα, μετατρέποντας τον κόσμο σε μη σκεπτόμενα και ουσιαστικά μη πληροφορημένα άτομα. Έτσι, μια απλή και απόλυτα φυσιολογική φράση όπως «η γρίπη των χοίρων», που υποδηλώνει πολύ απλά την πηγή εμφάνισης ενός φαινομένου, γίνεται ξαφνικά ο φόβος και ο τρόμος του εμπορικού κόσμου, μόνο και μόνο γιατί στην πράξη οι πελάτες τους, και όχι οι «καταναλωτές» όπως εντελώς άστοχα και προσβλητικά ονοματίζεται και υποβιβάζεται η κοινωνία, είναι άβουλα χειραγωγημένα όντα ανίκανα να εκτιμήσουν και να διερευνήσουν μια πληροφορία, αλλά αντιθέτως καθοδηγούνται μόνο μέσα από υποσυνείδητα μηνύματα. Κι έτσι, στην πράξη, η πραγματική και δίχως «έντεχνα μηνύματα» διάδοση πληροφοριών καταντά να αποτελεί «την γρίπη των εμπόρων».
Μ’ αυτά και μ’ αυτά νύχτωσε και ύστερα από μια βόλτα στα παλιά εικονικά στέκια «της αδελφότητας», και ύστερα από αρκετό γέλιο και δούλεμα αναμεταξύ των μελών της ομάδας, κλείνει η μέρα και έρχεται η ώρα του ύπνου.

(Μπρρρ…)

Αναπολώντας το δελφινάκι

Είχα αλήθεια καιρό ν’ ακούσω Καλατζή, Καλογιάννη και άλλους τραγουδιστές «εποχής». Ξαφνικά θυμήθηκα μουσική απ’ τα παλιά, τραγούδια που εδώ και καιρό είχαν περάσει στη σφαίρα της ιστορίας και, κατά κάποιο τρόπο, της λήθης. Και όμως ο στίχος τόσο ευχάριστος και τόσο όμορφος που αμέσως ξεπήδησε από το παρελθόν λες και αυτό πήδηξε ξάφνου μια δεκαετία και προσέγγισε το χτες. Τελικά αυτός ο γάμος αποτέλεσε μια ευχάριστη «διακοπή» από τα «σημερινά».
Και η εκκλησία, απομακρυσμένη από τη βουή της πόλης, μέσα στην καταπράσινη εξοχή, και προπάντων χωρίς κανέναν επαγγελματία φωτογράφο, ντεκορατέρ ή ότι άλλο δημιουργεί το φτιαχτό σόου και κουράζει. Αυθόρμητα όλα. Δίπλες από τη Βοιωτία, τσικουδιά απ’ την Κρήτη, αμυγδαλωτά (δε θυμάμαι από που), και ένα σωρό άλλα καλούδια έτσι για το καλό και πριν από το γλέντι που αποτέλεσε τόσο ευχάριστη «θύμηση».
Μ’ αυτά και μ’ αυτά βέβαια, το γλέντι που ξεκίνησε από το πρωί, μιας και το μυστήριο ετελέσθη τη δωδεκάτη μεσημβρινή, τελείωσε αισίως τις πρώτες βραδινές. Επιστρέφοντας από την εξοχή οι διαφάνειες περίμεναν αμείλικτες εξαναγκάζοντας σε εργασία μέχρι τα μεσάνυχτα κοντά.
Η σημερινή φυντανοημέρα ήρεμη, όπως κάθε Δευτέρα αφού τα φυντάνια αυτά έχουν αποδειχθεί τουλάχιστον συνεργάσιμα. «Έτσι όπως τα κάνεις φαίνονται απλά και εύκολα, μόνοι μας όμως μπερδευόμαστε». Θλίβομαι κάθε φορά που συνειδητοποιώ την καταστροφική επίδραση της φροντιστηριακού τύπου εκπαίδευσης με τους τυφλοσούρτες τύπου ταχειφαγίου, «για γρήγορη και σίγουρη επιτυχία», στα μυαλά. Η επιστροφή συνοδεύτηκε από βόλτα στο βουνό, ο καιρός έχει αρχίσει να γίνεται γλυκός. Έκαναν και την εμφάνισή τους τσαλαπετεινοί φέτος. Δηλαδή τέτοιοι πρέπει να είναι, αλλά δεν κατάφερα ούτε να τους πλησιάσω, ούτε να τους φωτογραφίσω για να σιγουρευτώ.
Αναμένοντας τη δύσκολη «Τρίτη της αδιαφορίας»…

Μα αφού ο Παυλίδης παρουσιάζει αποκλίνουσα συμπεριφορά,

γιατί δεν τον έχουν πυροβολήσει ακόμα;

Διαμαρτυρίες αυχένος

Η πρόταση για καφέ από πρωΐας, απόγευμα πια και με το αυτοκίνητο οδεύεις προς την κεντρική αρτηρία. Έχει ξεκινήσει η έξοδος της πρωτομαγιάς από νωρίς, θα έχει σπάσει η κίνηση πια. Και ξάφνου, με το που πιάνεις κατηφόρα, πριν βρεθείς καν στη λεωφόρο, ένα ποτάμι αυτοκίνητα μπροστά. Αναμένουν «στωικά» μέσα στην πυκνή ροή να φτάσουν κάποια στιγμή στο φανάρι. Αυτό δεν είναι ποτάμι, βούρκος είναι. Αδιανόητο να φας μία ώρα για να πας τρία-τέσσερα χιλιόμετρα διαδρομή. «Θ’ αργήσω, θα δοκιμάσω άλλο δρόμο». Στην πραγματικότητα η απόφαση είναι να διερευνήσεις και την άλλη εναλλακτική λεωφόρο. Σε περίπτωση που ξαναπέσεις σε ποτάμι το μόνο σίγουρο είναι πως δεν υπάρχει περίπτωση να το ακολουθήσεις. Μα είναι φυσιολογικό να αποδέχεται όλος αυτός ο κόσμος να οδηγεί με τέτοια κίνηση;
Μα για στάσου, υπάρχει και το πίντιέι παύλα τηλέφωνο παύλα αυταρχική πλοηγός! Η αφιλόξενη γειτονιά με τους αναρίθμητους τοξοτούς μονόδρομους θα είναι παιγνιδάκι. Ορισμός τοποθεσίας προορισμού και ας μην αρέσει στους κατοίκους της, ο δρόμος θα βρεθεί. Κι έτσι, μετά από μια διαδρομή ελίγδην (ελληνιστεί ζιγκ-ζαγκ) και διασταύρωση με δυο-τρία μόνο αυτοκίνητα, αποφεύγοντας τα αργόσυρτα ποτάμια αυτοκινήτων, φτάνεις στον προορισμό σου με είκοσι μόνο λεπτά καθυστέρηση. Μακάρι να είχες την ιδέα εξ’ αρχής. Αν όμως ήθελες να πας οπουδήποτε αλλού, πέρα απ’ τα όρια του αφιλόξενου δήμου, τότε τα πράγματα θα ήταν πιο σοβαρά. Θα έπρεπε σίγουρα να ακολουθήσεις για λίγο ένα από τα ποτάμια. Μα είμαστε σοβαροί; Τόσος άσκοπα χαμένος χρόνος;
Όλα αυτά βέβαια γιατί τα σχέδια για ταξίδι στην ΠάνωΠόλη ναυάγησαν. Ναυάγησαν μέσα σε ένα πρόβλημα του μπαμπάκα, μια προσωπική αδιαθεσία που εξελίχθηκε σε μια κατάσταση «κινούμενου ράκους» (ελληνιστεί ζόμπι) και μια πρόσκληση της τελευταίας στιγμής για γάμο. Παντρεύει ο γείτονας την κόρη του και δεν μπορείς να λείψεις (απαράβατος όρος λέει – μα αφού την παντρεύει, εσένα τί σε θέλει;). Φυσικά ούτε εσύ αισθάνεσαι να λείψεις. Οπότε τα όνειρα για βόλτες στην παραλία και τα κάστρα μπαίνουν στο μούσκιο. Δυστυχώς και για μια ακόμα φορά. Πόσο «δύσκολο» έχει γίνει τελικά το να συνεννοηθείς για να «αποδράσεις»;
Ο καφές λοιπόν ήταν τουλάχιστον μια «λύτρωση». Άλλωστε είχατε καιρό να ειδωθείτε. Η συνέχεια όμως ήταν αποκαρδιωτική. Εκεί που οι άλλοι «έπιαναν τον Μάη», γύριζες σαν την άδικη κατάρα μέσ’ το σπίτι και προσπαθούσες να επικοινωνήσεις και να αντιληφθείς τον κόσμο γύρω σου. Ευτυχώς που ο πονοκέφαλος υποχώρησε για μερικές ώρες και κατάφερες να καταστρώσεις τις φορολογικές δηλώσεις. Το ραντεβού με την εφορία δεν αναβάλλεται. Από τα ελάχιστα ραντεβού που είναι πάντα στην ώρα τους άλλωστε, όχι σαν αυτά για καφέ που πάντα κάποιος καθυστερεί. Δύο δηλώσεις έτοιμες και απεστάλησαν επιτυχώς. Αλλά έχεις κουραστεί πια να περιφέρεσαι δύο ολόκληρες μέρες σαν κινούμενο ράκος. Αυτός ο αυχένας τελικά «σκοτώνει» και κακά τα ψέματα, έχεις που έχεις γενικότερα νευράκια-τσαταλάκια, όταν η κακοδιαθεσία εντείνεται και από τον πόνο η κατάσταση γίνεται αφόρητη. Αγνοείς το πρόβλημα με το στομάχι λοιπόν και καταφεύγεις στα μυοχαλαρωτικά παυσίπονα. Ένας μισάωρος ύπνος και επιτέλους αισθάνεσαι πως μπορείς να επικοινωνήσεις. Όχι ότι η αδιαθεσία έχει εξαφανιστεί πλήρως αλλά τουλάχιστον μπορείς να βγεις λίγο, να μιλήσεις με κανένα άνθρωπο χωρίς να αισθάνεσαι πως δεν ξέρεις τι σου γίνεται και πως θα πέσεις κάτω στο επόμενο βήμα.
Κι έτσι η απογευματινή βόλτα διήρκησε πολύ περισσότερο απ’ όσο ήταν προσχεδιασμένο. Οι διαφάνειες για την παρουσίαση δεν ολοκληρώθηκαν μιας και τις προηγούμενες μέρες το μυαλό αρνούταν να «εργαστεί» και σήμερα η βόλτα ήταν απαραίτητη για την αναζωογόνηση σώματος και πνεύματος. Γύρω-γύρω το βουνό, περίπατος στην οδό των ρεμαλιών, συζητήσεις. Μετά από αυτή την αναζωογόνηση αισθάνεσαι πως ίσως και να μπορέσεις να αντιμετωπίσεις «το πλήθος» στο γάμο. Αν δηλαδή δεν αρχίσει πάλι ο αυχένας να διαμαρτύρεται.

Defcon 4

Μετά την οικονομική κρίση και μιας και το θέμα φαίνεται να «διαιωνίζεται», ήρθε και η ώρα της «κρίσης των χοίρων». Δεν είναι και εντελώς καινούργια κρίση βέβαια, συνηθισμένη η ανθρωπότητα να αγωνιά κάθε χρόνο για τη «γρίπη των πουλερικών». Ε καιρός να αγωνιά και για τους χοίρους. Αναμενόμενη εξέλιξη στο σημερινό παγκόσμιο σκηνικό της διατροφικής αλυσίδας. Ο άνθρωπος δε σεβάστηκε τη βιοποικιλότητα (έρμε Δαρβίνε), καλλιέργησε αμιγείς πληθυσμούς ζώων και φυτών διευκολύνοντας έτσι την ανάπτυξη παρασίτων και ασθενειών, χρησιμοποίησε αφειδώς και άσκοπα αντιβιοτικά κι ορμόνες σε ανθρώπους και ζώα, απελευθέρωσε μεταλλάξεις και «γενετικές τροποποιήσεις» που συμβάλλουν στην δημιουργία δυσμενών συνθηκών σε ιούς και παράσιτα, με στόχο να διευκολυνθούν οι παραγωγές (και όχι μόνο), «παγκοσμιοποίησε» τις τροφές και τους ιούς, τα εξάρτησε από «εταιρικές βιοπολιτικές» και τώρα τρέχει να προφτάσει τα μεταλλαγμένα στελέχη ιών που στην ουσία ο ίδιος δημιούργησε, πριν προκαλέσουν μαζικούς θανάτους στην ανθρωπότητα. Επίπεδο συναγερμού «τέσσερα» στην κλίμακα των έξι σήμερα. Αλλά αντί να μάθει η ανθρωπότητα, απλά ανησυχεί και αναρωτιέται πότε και πως θα το ξεπεράσει τμηματικά «αναίμακτα», για να συνεχίσει το καταστροφικό ανταγωνιστικό της «παιγνίδι» με τη φύση, προσπαθώντας να καταστείλει κάθε λειτουργία της και να αναδειχθεί σε «κυρίαρχο του παιγνιδιού». ΑπΑνθρώπινη ματαιοδοξία.
Ευτυχώς βέβαια που όλα αυτά δεν «αποσυντονίζουν» τα οικονομικά επιτελεία των χωρών και έτσι αισίως λαμβάνονται συνεχώς μέτρα για την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Ο δυτικός πολιτισμός λογαριάζει άλλωστε να επιζήσει, με όποιο τίμημα, και να συνεχίσει τη λαμπρή πορεία του, ώστε οι παππούδες του μέλλοντος να μπορούν να αφηγούνται στα εγγόνια τους την κατάσταση που βίωναν στις αρχές του αιώνα: «Περάσαμε παιδάκι μου μια κρίση στα νιάτα μας, να εκεί στις αρχές του δυο χιλιάδες, τότες θυμάμαι που τα πράγματα ήταν δύσκολα και οι κυβερνήσεις μας βοήθησαν να αγοράσουμε τις κουρσάρες που έχουμε στο γκαράζ και τις σπιταρόνες μας, το χόουμ σίνεμα μόνο δε μας βοήθησαν να πάρουμε και πολύ μας στενοχώρηξαν…». Δεν έχει σημασία που οι εργασιακές και εν γένει διαπροσωπικές σχέσεις απαξιώνονται, δεν έχει σημασία πως η ανεργία αντιμετωπίζεται ως ένα απλό νούμερο και πως το άκουσμα των μερικών χιλιάδων θέσεων εργασίας που θα χαθούν αποτελεί απλά μια «παράμετρο του συστήματος», δεν έχει σημασία η διαρκής υποθήκευση του μέλλοντος, ο «δανεισμός μελλοντικού εργασιακού χρόνου» και η ενίσχυση της ανθρώπινης εκμετάλλευσης που αυτά επιφέρουν, σημασία έχει να «κινηθεί η αγορά», ώστε να…
Ώστε να. Αλλά αυτό το «ώστε να» περιέχει έναν αριθμό από αστάθμητες μεταβλητές που αποδεδειγμένα ουδέποτε συνηγόρησαν ώστε να… Γι’ αυτό άλλωστε δε δημιουργήθηκε και η κρίση; Τώρα λοιπόν που τα μοντέλα «ασυδοσίας» δοκιμάστηκαν ανεπιτυχώς, μήπως είναι καιρός να αποφασισθεί η πλήρης εγκατάλειψή τους και η ανθρωπότητα να στραφεί σε άλλου είδους διαχειριστικά συστήματα; Και αν η ανθρωπότητα δεν αισθάνεται ακόμα ώριμη γι αυτό, δεν είναι κακό κάποια τμήματά της να «αλλαξοπιστήσουν» νωρίτερα, αποτελώντας το πόλο της επόμενης επανάστασης. Γιατί αν και ο προηγούμενος αιώνας χαρακτηρίστηκε από τους εν ζωή ως ο αιώνας της «βιομηχανικής επανάστασης», αρχίζει να φαίνεται πως παράλληλα υπήρξε και ο αιώνας της «υπερδιογκωμένης ανθρώπινης ματαιοδοξίας».

[Ε ναι, γύρισα…:/]

Επιστροφή

Εξέλειπε το τζατζίκι; Τελικά όχι. Από τη δεύτερη του Πάσχα και μετά φρόντισε να συμπεριληφθεί σε υπερβολικά μεγάλες ποσότητες κάθε βραδιά. «Ξέρεις εσύ» έλεγε στον κάπελα και είχε δίκιο, ο κάπελας ήξερε καλά!
Εβρέθηκαν οι υπόλοιποι φίλοι και συνδαιτυμόνες που απουσίασαν τις προηγούμενες και έτσι μαζευτήκαμε ξανά για μερικά κρασιά και… μπόλικες πίτες και τζατζίκια. Πολύ ασπρίλα όμως μωρ’ αδερφάκι μου. Σε πιάτα του φαγητού μας τα έφερναν! Καλά που ‘χε μείνει και μια μερίδα κοντοσούβλι να σπάσει η μονοτονία του λευκού…
Και με αυτά και μ’ αυτά πέρασαν οι μέρες και επιστρέψαμε στα τσιμέντα. Ο χτεσινός ήρεμος καφές στην παραλία, με το νησάκι και το πέλαγος και το δροσερό του αγέρι, σήμερα αντικαταστάθηκε από τη βουή του γραφείου και την βιβλιοθήκη απέναντι. Ευτυχώς το ταξίδι ήταν γρήγορο και ξεκούραστο.
Σχεδιασμός της μελλοντικής δραστηριότητας, προβληματισμός για την πλήρη έλλειψη της θεωρητικής βάσης. Και σίγουρα νοσταλγία για τον χτεσινό ήρεμο καφέ χωρίς τη βαβούρα των συνεργατών. Και για το θαλασσινό αγέρι, ας ήταν και γαρμπής. Ανοιξιάτικος και δροσερός άφηνε την ατμόσφαιρα διαυγή, να οι Παξοί, μια αδραχτή απέναντι.
Επιστροφή στην καθημερινότητα.

Πότε όμως θα σταματήσουμε να παραμυθιαζόμαστε

από την καθημερινότητα που μας προβάλλεται;

Πασχαλιά

Για μια ακόμη φορά στην ηρεμία του Ιονίου, πλάι στα γαλήνια νερά του. Όσο και αν αρνούμαι να υιοθετήσω τους υψηλούς ρυθμούς την πόλης, η αλήθεια είναι πως η πραγματική ηρεμία βρίσκεται μακριά απ’ αυτή. Όχι πως ο ανήσυχος ύπνος δεν ακολουθεί κι εδώ, αλλά τουλάχιστον σίγουρα οι ευκαιρίες για να ηρεμήσεις και νοιώσεις είναι περισσότερες.
Ειδικά όταν μπορείς για λίγες στιγμές να ατενίσεις το ατέρμονο πέλαγος, στολισμένο με τα βραχάκια και τα εκκλησάκια του.
Η περιφορά του επιταφίου φέτος ήταν ταχύτερη και σίγουρα δε θύμιζε πολλά από τις παλιές εθιμοτυπικές λιτανείες. Η αλήθεια είναι πως οι ιερείς κούρασαν τον κόσμο στις «καθυστερήσεις». Ακόμα και το μήνυμα της ανάστασης με καθυστέρηση εικοσάλεπτου μας το μετέδωσαν.
Όπως ήταν φυσικό συναντηθήκαμε παλιοί καλοί γνωστοί και φίλοι, όχι οι ίδιοι πάντα, υπήρχαν αρκετοί που έλειψαν φέτος, αλλά πάντα βρίσκονται κάποιοι φίλοι εδώ. Θυμηθήκαμε μέχρι και την εποχή που δυόμιση χρονών πιτσιρίκια παίζαμε Οκτώβριο στην παραλία – άδειες οι παραλίες εκείνες τις εποχές – και καταλήξαμε να βουτήξουμε στη θάλασσα με ρούχα και μπουφάν για να πιάσουμε ένα ξύλο το οποίο αποτελούσε την πέτρα του σκανδάλου. Οι γονείς φυσικά μας πρόφτασαν την ώρα που φτάναμε στα «άπατα» για εμάς ενώ το βάρος από τα ρούχα δεν μας επέτρεπε να επιπλεύσουμε – δεν την φοβόμασταν βλέπεις τη θάλασσα, μεγαλώσαμε μέσα της αλλά δυόμιση χρονώ μπόμπιρες δεν μας έκοβε πως με τα ρούχα δεν κολυμπάς!
Πήραμε λοιπόν σβάρνα τα σπίτια και αρχίσαμε να τσιμπολογάμε ότι υπήρχε. Το κοκορέτσι βγήκε πρώτο και τιμήθηκε δεόντως, κομμάτι-κομμάτι έπεσε υπέρ πίστεως μέχρι που το πιάτο αλώθηκε ολόκληρο. Φυσικά, μιας και ήμασταν απασχολημένοι με την άλωση του κοκορετσίου, το αρνί αποφάσισε να ψηθεί μόνο του για να ακολουθήσει το κλασικό τσιμπολόγημα πέτσας την ώρα που ‘σκάγαν τα μπουτάκια του και λίγο πριν βγει απ’ τη σούβλα και μπει στο ταψί. Οι μερακλήδες βλέπεις, όταν τα ψητά σερβιριστούν για την ομήγυρη, είναι ήδη χορτάτοι και περιμένουν το «γλυκό». Στην περίπτωσή μας βέβαια το γλυκά άργησε λίγο, μιας και όταν σερβιρίστηκε το πρώτο τραπέζι, μεταβήκαμε σε έτερο συγγενικό σπίτι για να τιμήσουμε τα τσιλίχουρδα στο φούρνο (μιαμ-μιαμ).
Ο μεγάλος απών της ημέρας ήταν το τζατζίκι (έπρεπε να την είχα κάνει την παρακαμψούλα στο φενεό καθώς ερχόμουν…).
Κι έτσι μας βρήκε το μήνυμα της ανάστασης, της αναγέννησης που ήδη έχει αρχίσει να είναι διάχυτη γύρω μας, των πυγολαμπίδων που για μια ακόμη φορά φώτισαν το κτήμα και την σκοτεινή νυχτερινή πλαγιά, θέαμα πραγματικά «παράξενο» και όμορφο με τα μικρά φωτάκια να αιωρούνται στο σκοτάδι της νύχτας, θέαμα «ξένο» και «εξωτικό» για εμάς τουλάχιστον που ζούμε την περισσότερη ζωή μας στο τσιμέντο. Θέαμα που πάντα μας εντυπωσιάζει.
Ταυτόχρονα βέβαια η μέρα σκιάστηκε από τη συνειδητότητα πως όντως οι φαινομενικά ακούσιες και άσχετες επιλογές οδηγούν ορισμένες φορές σε εντελώς ανεπιθύμητα αποτελέσματα, αποτελέσματα που στενοχωρούν. Έτσι και τώρα, απ’ ότι φαίνεται, ένας συνδετικός κρίκος έσπασε και μόνο το παρελθόν μένει για να αναπολείς, ένα παρελθόν που ούτως η άλλως είχε περάσει ανεπιστρεπτεί, αλλοτριωμένο από τους ρυθμούς της καθημερινότητας της πόλης και την «πρόοδο» της ζωής. Τελικά, όταν δεν υπάρχει ισορροπία, η πρόοδος μπορεί να έχει και αρνητικά. Επειδή όμως οι φιλίες είναι κάτι στο οποίο πρέπει να πιστεύεις, θα συνεχίσω να «είμαι εδώ», αν ποτέ χρειαστεί. Γιατί τα πάντα κάπως, κάποτε αναγεννιόνται και στο κάτω κάτω είμαστε απλά… άνθρωποι. Αυτό άλλωστε είναι και το μήνυμα των ημερών.

Χριστός Ανέστη

Αναγέννηση

Για μια ακόμα φορά η μέση αποφάσισε να μας ταλαιπωρήσει (γρουμφ), αλλά ευτυχώς όχι να μας κρεβατώσει. Με όσο το δυνατό ταχύτερα (βραδύτερα) βήματα λοιπόν οδεύουμε προς το μίτινγκ με το Ιόνιο για να γιορτάσουμε την αναγέννηση (και να σπάσουμε και το κανάτ’).
Μια αναγέννηση που χρειάζεται όσο τίποτε άλλο στην ανθρωπότητα αυτή τη στιγμή.
Μπας και γλυτώσουμε απ’ τον επερχόμενο μεσαίωνα δηλαδή…
Πνευματικό και υλικό…
Ας ελπίσουμε λοιπόν σε μια «καλή ανάσταση».